ΠΑΡΑΜΙΛΑΕΙ Η ΥΦΗΛΙΟΣ

Η αναμέτρηση της Κυριακής στον τελικό του Australian Open 2012 του τένις μεταξύ του Novak Djokovic και του Rafael Nadal χάρισε έντονα συναισθήματα και πλούσιες συγκινήσεις σε όσους είχαν την τύχη να το παρακολουθήσουν ζωντανά. Ήταν ακόμα μια μεγαλειώδη παράσταση που προσέφεραν οι δύο αυτοί κορυφαίοι τενίστες σε κάθε φίλο του τένις, αλλά και σε κάθε υγιή φίλαθλο που αγαπάει τον όμορφο και ποιοτικό αθλητισμό. Παρακολουθώντας και τις 6 ώρες του συγκλονιστικού αυτού αγώνα, θεωρώ οτι τα λόγια μου θα είναι πολύ φτωχά μπροστά σε αυτό που έζησα και που για ακόμα μια φορά μου προσέφερε το υπέροχο άθλημα του τένις. Και επειδή υπάρχει κίνδυνος να φανώ μη-αντικειμενικός, ας διαβάσουμε τι έγραψαν για τον αγώνα-μύθο δύο δημοσιογράφοι κατ’ εξοχίν ποδοσφαιρικοί (, Σωτηρακοπουλος,Καρπετόπουλος) και ένας γνώστης του αθλήματος(ταχτσίδης).

1) Ο αθλητισμός σε αυτό το επίπεδο είναι μία μορφή τέχνης
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Στον ελληνικό αθλητικό Τύπο της Δευτέρας, στα πρωτοσέλιδα που κραύγαζαν για το +5 του ΠΑΟ, τη νίκη ύστερα από 13 χρόνια στο ΟΑΚΑ του ΠΑΟΚ και τη συνάντηση των σωτήρων για την ΑΕΚ, δεν περίσσεψε ο παραμικρός χώρος για το ματς της τριακονταετίας στο τένις! Και φυσικά δεν αναφέρομαι στον ξεκάθαρα οπαδικό για τον οποίο ακόμα και οι πληροφορίες για όλους τους άλλους δημοσιεύονται μόνο με περιπαικτικό ύφος, οπότε το να είχα τέτοια απαίτηση θα ήταν ουτοπικό. Κάνω κουβέντα για όλες τις εφημερίδες που είναι αποστασιοποιημένες θεωρητικά, αλλά που ουσιαστικά βράζουμε στο ίδιο καζάνι, αφού και πάλι για οπαδούς «βγαίνουν» τα πρωτοσέλιδά μας, απλώς αναφερόμαστε σε όλες τις ομάδες.
Τα κορίτσια του πόλο τουλάχιστον αυτή τη φορά βρήκαν λίγο χώρο περισσότερο στα πρωτοσέλιδα με τις επιτυχίες τους και μία εφημερίδα από τις πολιτικές, ο «Ελεύθερος Τύπος», τις είχε, παρά την ήττα του Σαββάτου, σε περίοπτη θέση τη Δευτέρα.
Ομως, για να γυρίσουμε στο τένις, μιλάμε για μία συγκλονιστική μονομαχία σχεδόν έξι ωρών, που ξεπέρασε ακόμα και το συγκλονιστικό ματς που είχα την τύχη κάποτε να δω δια ζώσης, μεταξύ ΜακΕνρό και Λεντλ στο Ρολάν Γκαρός ή και τις μεγάλες κόντρες του Μποργκ με τον Κόνορς στη δεκαετία του 70. Ούτε καν κάποιος από τους πολλούς τελικούς ανάμεσα σε Φέντερερ και Ναδάλ που είδαμε την τελευταία πενταετία πλησίαζε σε συγκινήσεις αυτό που απλόχερα έδωσαν σε κάθε αληθινό φίλαθλο ο Τζόκοβιτς με τον Ναδάλ στη Μελβούρνη την Κυριακή. Στους «Times», στην «Independent», στον «Observer», στην «Equipe», στην «Gazzeta dello sport», στην «De Telegraaf», στη «Marca» και στην «As», στη «Record», στην «Bild» αφιερώθηκαν σε κάθε γλώσσα σελίδες ύμνων για ένα θέαμα που η ανθρώπινη ψυχή έβγαλε πάνω στο τερέν όλη τη δύναμή της, δημιουργώντας ένα κομψοτέχνημα! Το χθεσινό κομμάτι-ωδή του Αντώνη Καρπετόπουλου σε αυτή τη ραψωδία του τένις θα μπορούσε να φιλοξενηθεί ακόμα και στα προαναφερόμενα έντυπα κύρους, οπότε δεν μπορώ να καλύψω κάτι περισσότερο προσωπικά. Αυτό όμως δεν αρκεί για να σώσει τα προσχήματα για μία εφημερίδα όπως επιθυμεί να είναι η «SportDay».
Στον ελληνικό Τύπο μόνο τα «Νέα» (εκεί που διευθυντής είναι ένας αληθινός φίλαθλος και τεράστιος δημοσιογράφος με σχεδόν αλάνθαστο κριτήριο, ο Χρήστος Μεμής) βρήκαν χώρο για να βάλουν στην πρώτη σελίδα τους αυτό το αληθινό υπερθέαμα. Αν αυτό δεν είναι κατάντια, ψάχνω να βρω λέξεις για να το περιγράψω. Και για αυτό φταίμε όλοι και μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, εμείς κάναμε τον κόσμο στην Ελλάδα να ασχολείται μόνο με το ποδόσφαιρο και σε αυτό μόνο με τους μεγάλους και με την παραφιλολογία και όχι με το καλό του πρόσωπο. Εδώ υπάρχουν εκατοντάδες άμυαλα παιδάκια που ξημεροβραδιάζονται στα διάφορα sites και βρίζονται στα φόρουμ για τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, τη Γιουνάιτεντ, τη Λίβερπουλ, την Μπάγερν, τη Μίλαν και την Ιντερ! Για τέτοιας μορφής κρετινισμό μιλάμε και τέτοιου είδους φανατισμό, αφού δεν μπορούν να απολαύσουν το παραμικρό. Επαναλαμβάνω όμως ηθικοί αυτουργοί αυτού του εκμαυλισμού αξιών στην αθλητική ζωή του τόπου και στη διακόρευση κάθε μορφής δημοσιογραφικής ηθικής, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμείς συνηθίσαμε τον κόσμο από μικρή ηλικία να λατρεύει τις ασχήμιες και να κολυμπά στον βούρκο! Επειδή, μάλιστα, η κρίση κάνει την όλη κατάσταση ακόμα χειρότερη, διαλύοντας τα πάντα, δύσκολα μπορεί κάποιος να δει ένα φως στο τούνελ.
Τουλάχιστον για αυτούς που απολαμβάνουν ακόμα αυτό που βλέπουν και αδιαφορούν για χρώματα, ταμπέλες, κλισέ και οπαδικές επιλογές, η εξάωρη μονομαχία της Κυριακής επιβεβαίωσε το πόσο όμορφος είναι ο αληθινός αθλητισμός που κατ’ επέκταση γίνεται και πρωταθλητισμός. Και χάρη στην εξαιρετική κάλυψη του Eurosport, που στην ελληνική του έκδοση είχε και πάρα πολύ καλή περιγραφή και ανάλυση από τον (σαφέστατα γνώστη) Περικλή Μακρή, ένας μεγάλος αριθμός κόσμου στην Ελλάδα το απόλαυσε αντιλαμβανόμενος πως ο αθλητισμός σε αυτό το επίπεδο είναι μία μορφή τέχνης!

Πηγή: sport-fm.gr


2)Σκόρπια ψυχή στο τσιμέντο

Γράφει ο Αντώνης Καρπετόπουλος


 Η πιο γλυκιά στιγμή στον τελικό του Australian Open διαδραματίστηκε όταν οι δύο πρωταγωνιστές του, ο νικητής Τζόκοβιτς και ο ηττημένος Ναδάλ …περιμένουν τη βράβευσή τους, διαλυμένοι μετά την επική τους μονομαχία που κράτησε σχεδόν έξι ώρες. Ενώ ο Κορεάτης πρόεδρος, χορηγός του τουρνουά, ευχαριστούσε τους διοργανωτές με τα σπαστά αγγλικά του, ένας πιτσιρικάς έφερε δύο μπουκάλια νερό στους δύο υπεράνθρωπους τενίστες που κάθονταν δίπλα δίπλα. Πήρε τα μπουκάλια ο Τζόκοβιτς και με μια κίνηση που δείχνει σεβασμό πρότεινε το ένα από τα δύο στον συμπολεμιστή του Ισπανό, που κοιτούσε το συνθετικό τσιμέντο πάνω στο οποίο είχε καταθέσει την ψυχή του. Μόνο όταν αυτός ήπιε, άνοιξε το δικό του.

Χαμένος

Στις αναμετρήσεις του Τζόκοβιτς με τον Ναδάλ δεν υπάρχει χαμένος. Είναι όλες μεγαλειώδεις πράξεις ιστορίας. Στον φοβερό αυτό τελικό υπάρχουν δεκάδες πράγματα που μπορεί κάποιος να θυμάται ή να αφηγείται χρόνια μετά. Η εντυπωσιακή αρχή του Ναδάλ, η απόλυτη και καταιγιστική επιστροφή του Σέρβου που γύρισε το ματς στο 2-1 παίζοντας αψεγάδιαστο τένις, η έκρηξη του Ισπανού που προηγήθηκε με 4-2 στο πέμπτο σετ, το χαμένο σμας του «Τζόκο» όταν προηγούνταν 30-15 και 6-5, η ίδια η ικανότητα του Σέρβου να γελάει με τον εαυτό του ύστερα από κάθε λάθος του, ακόμα κι όταν αυτό φαίνονταν μοιραίο -όλα αυτά είναι στιγμές εξαιρετικές που σε κάνουν να αισθάνεσαι κοινωνός σε μια ιστορία ανεπανάληπτη. Ομως αυτό που το μοναδικό αυτό παιχνίδι πιστοποιεί είναι ότι το μοντέρνο τένις μας δίνει ιστορίες αξεπέραστα γοητευτικής έντασης, γιατί υπάρχει ο απίστευτος Ναδάλ και η μεγάλη του καρδιά. Αυτός ο μεγάλος ηττημένος είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής.

Μοίρα

Ο Ναδάλ δεν έχει την τεχνική του Φέντερερ και δεν θα κερδίσει ποτέ τους τίτλους του. Οταν ο «βασιλιάς» Ελβετός είχε κερδίσει 11 γκραν σλαμ, ο Ισπανός πήρε το πρώτο του. Ο Φέντερερ εκθρόνισε στη διάρκεια της συναρπαστικής του καριέρας όλα τα ιερά τέρατα της ιστορίας του σπορ -από τον Ροντ Λέιβελ μέχρι τον Πιτ Σάμπρας. Στη δική του δύση, η μοίρα θέλησε να εμφανιστεί το φαινόμενο Τζόκοβιτς -ένας αποτελεσματικός υπερπαίκτης που καταπίνει αντιπάλους σε κάθε επιφάνεια, ακόμα και στο χώμα που ο «βασιλιάς» Φέντερερ τόσο υπέφερε. Ο Τζόκοβιτς με την αψεγάδιαστη στρατηγική του και την πληρότητά του μπορεί κάποτε να ξεπεράσει ακόμα και τον Ελβετό που είναι ο πιο χαρισματικός παίκτης που είδαμε ποτέ. Κι όμως αυτοί οι δύο θα χρωστάνε κάποτε την υστεροφημία της ηγεμονίας τους στην παρουσία του Ναδάλ, που η μοίρα τού ζήτησε να παίξει τον ρόλο του μοναδικού αντιπάλου τους, χαρίζοντάς του ένα αριστερό χέρι αληθινό όπλο και μια καρδιά που δεν λυγίζει ποτέ.

Νέμεσις

Δεν ξέρει το τένις του Φέντερερ ο Ναδάλ -δεν έχει την αέναη αψεγάδιαστη κίνησή του, την απαράμιλλη τεχνική που του δίνει ακόμα και τώρα τη χαρά να ζωγραφίζει πόντους. Ο Ισπανός δεν είναι στρατηγός όπως ο Τζόκοβιτς, που έχει ένα κομπιούτερ στο κεφάλι του. Δεν μπορεί να σπεκουλάρει στις αδυναμίες του αντιπάλου του, δεν έχει την παροιμιώδη ψυχραιμία του υπέροχου Σέρβου, που ακόμα και ύστερα από πέντε ώρες έντασης έχει πάντοτε στο μυαλό του την τέλεια επιλογή. Ομως αθλητισμός και πρωταθλητισμός δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και να ξεπερνάς τον εαυτό σου, να βελτιώνεσαι ασταμάτητα, να γίνεσαι καλύτερος όταν όλοι πιστεύουν πως έφτασες στα όριά σου, να κυνηγάς κάθε μπάλα σαν να είναι η τελευταία που θα σου τύχει στην καριέρα σου. Αν δεν υπήρχε ο Ναδάλ, θα βλέπαμε τον Τζόκοβιτς να διαδέχεται τον Φέντερερ μοιράζοντας στους άτυχους αντιπάλους τούς ίδιους διασυρμούς που ο Ελβετός φόρτωσε στους δικούς του πριν ο Ναδάλ εμφανιστεί σαν Νέμεσι. Η ύπαρξη του Ναδάλ κινεί την ιστορία: ο Φέντερερ δεν τον κερδίζει σε τουρνουά του γκραν σλαμ από το 2007, ο Ισπανός ήταν ο πρώτος που κέρδισε τρία διαδοχικά γκραν σλαμ κι ο πρώτος που τα έχασε από τον Τζόκοβιτς -η ιστορία των υπερηρώων του τένις περιστρέφεται γύρω του.

Ματς

Η παρουσία του Ναδάλ μας χάρισε τα μεγαλύτερα ίσως ματς της ιστορίας: αυτά στα οποία η τεχνική και η στρατηγική δοκιμάστηκαν από μια μεγάλη καρδιά.  Με την αδάμαστη καρδιά του Ναδάλ συγκινούμαι, την Τέχνη των άλλων απλά τη θαυμάζω…

Πηγή: sday.gr

3)Η δύναμη της πίστης

Γράφει ο Μαρίνος Ταχτσίδης , www.tennis24.gr

Μου πήρε λίγα εικοσιτετράωρα να συνέλθω από αυτό που όλοι είχαμε την τύχη να ζήσουμε την περασμένη Κυριακή, παρακολουθώντας με κομμένη την ανάσα την υπεράνθρωπη προσπάθεια των δύο αυτών τεράστιων τενιστών. Τζόκοβιτς και Ναδάλ μας χάρισαν έναν συγκλονιστικό αγώνα και μας έμαθαν ότι η πίστη και η θέληση ξεπερνάει τη λογική…
Μόλις ο Ναδάλ, ξεπερνώντας ακόμα και τα δικά του απύθμενα όρια, ισοφάρισε στα σετς και έστειλε τον τελικό στο 5ο, ελάχιστοι ήταν αυτοί που πόνταραν στον Νόβακ Τζόκοβιτς.
Mετά τα πρώτα ράλι του καθοριστικού σετ, η όποια αμφιβολία έγινε βεβαιότητα, με τον Σέρβο να βρίσκεται στα όρια εξάντλησης και λιποθυμίας και τον Ναδάλ να επιβεβαιώνει την κυριαρχία του με το break στο 6ο game, παίρνοντας προβάδισμα με 4-2 games.
Ο Νόλε στεκόταν με δυσκολία στα πόδια του όμως, για πολλοστή φορά, ο Σέρβος είχε σύμμαχο μια ανώτερη δύναμη η οποία τον κράτησε ζωντανό και μάλιστα τον οδήγησε στην μεγάλη ανατροπή και στον 5ο Grand Slam τίτλο της καριέρας του.
Αυτή η ανώτερη δύναμη λέγεται πίστη.
Ίσως είμαι από τους λίγους που δεν επιτρέπεται να μιλάω για τέτοια θέματα, όμως δεν μπορώ να υποτιμήσω τη σκηνή που ο Τζόκοβιτς φιλάει το σταυρό τον οποίο έχει πάντα κρεμασμένο στο λαιμό του, τη στιγμή που ισοφαρίζει σε 4-4 games, έχοντας βάλει μπρος για την ολική επαναφορά.
Ως γνήσιος Σέρβος, ο Τζόκοβιτς έχει αφιερώσει τη ζωή του, πέρα απ’το τένις και στο Θεό και Εκείνος τον αντάμοιψε οδηγώντας τον σε μια ακόμη μεγάλη επιτυχία στην καριέρα του, ίσως στο πιο δύσκολο ματς που έχει δώσει ποτέ στα courts. Τουλάχιστον, έτσι πιστεύει ο Νόλε και αυτό είναι το σημαντικότερο. Έτσι ακριβώς λειτουργεί.
Η ακλόνητη πίστη του στο Θεό, τον έκανε να ξεχάσει την κούραση και είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι στη συνέχεια ο Σέρβος ήταν λες και μόλις είχε ξεκινήσει ο αγώνας!
Η πίστη δεν έχει λογική, όπως και η λογική δεν μπορεί να εξηγήσει και να μεταφράσει αυτό που μας χάρισαν οι δύο κορυφαίοι τενίστες στον κόσμο την περασμένη Κυριακή.
Πολλά μπορούμε να πούμε για το αγωνιστικό κομμάτι του τελικού, αλλά οι τεχνικές και τα χτυπήματα επισκιάστηκαν απ’τη δύναμη της ψυχής και το πάθος για τη νίκη των δυο τενιστών.
Αυτό, όμως που έκρινε το τελικό αποτέλεσμα, ήταν η πίστη του Νόλε…

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: