Αρχείο για Νοέμβριος 2011

Nαι… μπορεί ακόμα!

Ο Ρότζερ Φέντερερ όχι μόνο ζει αλλά βασιλεύει κιόλας… Η κατάκτηση του τουρνουά των 8 κορυφαίων της σεζόν και μάλιστα χωρίς να δεχθεί ήττα, αποδεικνύει ότι ο Ελβετός έχει βρει τον τρόπο να κοροϊδέψει το βιολογικό ρολόι, αρνούμενος να μεγαλώσει, επιβεβαιώνοντας παράλληλα ότι το τένις του είναι πολύ μακριά σε σχέση με των υπολοίπων.
Πολλοί, μεταξύ των οποίων και εγώ (ίσως και πρώτος απ’όλους), είχαν βιαστεί να «τελειώσουν» τενιστικά τον Ρότζερ Φέντερερ.
Αυτές οι απελπιστικές φωνές αυξήθηκαν δραματικά φέτος και μάλιστα ανάμεσα και στον πυρήνα των θαυμαστών του Ελβετού, καθώς δεν μπόρεσε να πανηγυρίσει κάποιον Grand Slam τίτλο και για πρώτη χρονιά, μετά το 2002, έμεινε χωρίς Major.
Πόσο λάθος κάναμε… Συνέχεια

Η φυλή των Toulambis έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με λευκούς

 

Το 1976, η ομάδα του εξερευνητή Jean-Pierre Dutilleaux ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την πρωτόγονη φυλή των Toulambis (Papua, Νέα Γουινέα), τα μέλη της οποίας δεν είχαν έρθει ποτέ σε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και ούτε είχαν ξαναδεί άνθρωπο με λευκό δέρμα. Η κάμερα αποθανάτισε την φοβισμένη και γεμάτη περιέργεια αντίδρασή τους. Συνέχεια

Το «ευαγγέλιο» που δεν κατάλαβα

Εδώ και αρκετούς μήνες προσπαθώ και εγώ με την σειρά μου να βρω μια δουλειά. Όχι μια τυχαία δουλειά, αλλά πάνω σε αυτό που τόσα χρόνια σπούδασα με μόχθο. Ο καιρός περνούσε, και πορόλες τις προσπάθειές μου να βρω κάτι καλό δεν έβλεπα φως στον ορίζοντα. Συνέχεια

Τεχνοκράτες βαρετοί, ευρω-ρομαντικοί και απάνθρωποι – του Paul Krugman

Υπάρχει μια λέξη που την ακούω συνεχώς τις τελευταίες ημέρες: «τεχνοκράτης». Μερικές φορές την χρησιμοποιούν περιφρονητικά – οι δημιουργοί του ευρώ, μας λένε, ήταν τεχνοκράτες που απέτυχαν να λάβουν υπ’ όψιν ανθρώπινους και πολιτισμικούς παράγοντες. Άλλες φορές την χρησιμοποιούν εγκωμιαστικά: οι άρτι ορκισθέντες πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Ιταλίας περιγράφονται ως τεχνοκράτες που θα αρθούν υπεράνω της πολιτικής και θα κάνουν ό,τι πρέπει να γίνει. Συνέχεια

Ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε αυτή τη δοκιμασία

Μετάφραση ενός αποσπάσματος από το  ημερολόγιο της εικοσάχρονης Αμερικανίδας Ιωάννας Μίλλερ, που εκοιμήθη  από λευχαιμία τον Αύγουστο του 2001. «Οτι χίλια έτη εν οφθαλμοίς Σου, Κύ­ριε, ως η ημέρα η εχθές ήτις διήλθε και φυ­λακή εν νυκτί».

Είναι πάρα πολύ εύκολο να λησμονή­σουμε την αλήθεια αυτών των λόγων καθώς και το πόσο γρήγορα αυτή η ζωή πα­ρέρχεται. Ο κόσμος αυτός μπορεί να μας αναλώσει με τις υλικές ανάγκες του, τις υποχρεώσεις του και τη διασκέδαση, κάνοντάς μας να ξεχνούμε ότι βαδίζουμε σε τεντωμέ­νο σχοινί πάνω από την απέραντη αιωνιό­τητα. Ανησυχούμε για τις ώρες, τις ημέρες, τα χρόνια, αλλά τί είναι όλα αυτά; Μήπως δεν είναι παρά μικροσκοπικές σταγόνες μέ­σα στον απέραντο ωκεανό της αιωνιότητας; Πού είναι η ειρήνη μας; Η απάντηση, φυ­σικά, βρίσκεται στον Χριστό. Συνέχεια

Ο στρατιώτης που οδήγησε το άρμα στο Πολυτεχνείο,θυμάται…

Η εισβολή του άρματος μάχης στο Πολυτεχνείο,δεν σημάδεψε μόνο τους εξεγερμένους μέσα από τη πύλη που τσακίστηκε από τους τόνους χάλυβα που έπεσαν με ορμή πάνω της. Σημάδεψαν βαθειά τον 20χρονο τότε στρατιώτη που είχε διαταχθεί να οδηγήσει το άρμα μέσα στο Πολυτεχνείο.
Τ΄ όνομά του Α.Σκευοφύλαξ, αλλά μικρή σημασία έχει τ΄ όνομα. Σημαντικές είναι οι αναμνήσεις ενός ανθρώπου,όπως τόλμησε να της πει μία και μοναδική φορά σε συνέντευξή του στο Βήμα, στην επέτειο του 2003.
Η ιστορία πολλές φορές κάνει ανθρώπους απλούς πρωταγωνιστές.Κάποιες φορές αρνητικούς πρωταγωνιστές. Όπως εκείνο το 20χρονο παιδί στο άρμα μάχης.Που τότε όπως εξομολογήθηκε,πίστευε ότι έκανε το καθήκον του εναντίον των “εχθρών κομμουνιστών”. Και μετά ,όταν η τραγωδία πέρασε και έγινε πολίτης ψήφισε δυο φορές ΚΚΕ!
Η διήγησή του για εκείνη τη νύχτα,ήταν συγκλονιστική: Συνέχεια

Ο ηρωισμός του φόβου

Τριάντα τόσα χρόνια μετά. Και με έχουν καλέσει σε ένα σχολείο να μιλήσω για εκείνες τις μέρες. Μισές εικόνες. Τις άλλες μισές τις καταχώνιασε η μνήμη. Και, δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά…

Για τη μνήμη του φόβου, ή για το φόβο της μνήμης; Ή για το πρώτο άγγιγμα του φόβου θανάτου σε αθάνατους εφήβους; Ή για το φόβο του πατέρα, όταν γύρισα σπίτι, μεσάνυχτα, από την Ασφάλεια της Μεσογείων, περνώντας ανάμεσα σε προτεταμένα όπλα και στρατιώτες παραταγμένους στην Αλεξάνδρας;

Διάσπαρτες εικόνες. Σαν μισοφαγωμένο πιάτο στο τραπέζι. Για κείνα μπορούν να μιλήσουν πολύ όσοι ήταν στο παρασκήνιο, κάποιοι κομπάρσοι που ύστερα είπαν ότι είναι ήρωες.Μάλλον δεν θα τολμήσουν φέτος να κατέβουν στο Πολυτεχνείο. Από φόβο μην προδοθεί η προδοσία τους. Συνέχεια