Να γιατί η λογική έχει πάρει διαζύγιο από αυτό το κράτος!

Ενας από τους λόγους που φτάσαμε έως εδώ, μισό βήμα από το βάραθρο, είναι και η ανικανότητα του Δημοσίου να αντιληφθεί πως αποθαρρύνοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία απλώς καταρρέεις ως οικονομία μία ώρα αρχύτερα. Ενα από τα πάμπολλα κτίσματα που δημιουργήθηκαν την εποχή της πλασματικής ευημερίας πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν το μπάντμιντον στην περιοχή Γουδή. Κόστισε 35 εκατομμύρια ευρώ στους φορολογούμενους και φυσικά δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει, αφού δεν είχε την παραμικρή χρησιμότητα ως στάδιο. Τουλάχιστον όμως επειδή κάποιοι ρομαντικοί το είδαν αλλιώς, έκαναν μία αρκετά τολμηρή πρόταση και έτσι έγινε το πρώτο από τα Ολυμπιακά έργα που μετατράπηκαν σε κάτι χρήσιμο. Με ιδιωτικά κεφάλαια και με πολύ ρίσκο άμεσα άρχισε να γίνεται αληθινά ορθολογική η χρήση του. Το Θέατρο Μπάντμιντον όπως μετεξελίχτηκε άνοιξε τις πόρτες του τον Γενάρη του 2007 με την εκπληκτική και ανατρεπτική παράσταση του Mathew Bourne «Η Λίμνη των Κύκνων» και από τότε στα χρόνια που ακολούθησαν πάνω από 700.000 θεατές απόλαυσαν παραστάσεις υψηλών στάνταρ. Εως το 2007 μόνο κάποιος που ταξίδευε στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει τέτοιες παραστάσεις. Το έργο στοίχισε πολλά χρήματα στις ανάδοχες εταιρείες (πάνω από 15 εκατομμύρια ευρώ) για να αναπλαστεί η αρένα και να γίνει το Θέατρο αληθινά σπουδαίων προδιαγραφών, ώστε να ανεβούν μερικές από τις σημαντικότερες παραστάσεις του West End και του Broadway. Το «Cats», το «Evita» και το «Mamma Mia», το «Jesus Christ Superstar», to «Thriller», ο «Καρυοθραύστης», η «Κάρμεν» είναι μόνο μερικές από τις δεκάδες παραστάσεις που απόλαυσε το ελληνικό κοινό, αγκαλιάζοντας την προσπάθεια.

Για να μη βάλουμε στην κουβέντα πως το ελληνικό Δημόσιο αντί να επιβαρύνεται όπως από πολλά άλλα από τα τέρατα που χτίστηκαν (προκειμένου να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των εργολάβων από την κυβέρνηση Σημίτη) στον βωμό της μεγάλης ιδέας του 2004, εισπράττει και 750.000 ετήσιο ενοίκιο και μετά τη λήξη της εικοσαετούς σύμβασης όλη η επένδυση που έχει γίνει για να μετατραπεί ένα αντιλειτουργικό γήπεδο σε μία διεθνή μουσική και θεατρική σκηνή θα είναι ξανά κρατική περιουσία! Και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή χορηγική συμμετοχή του κράτους, όπως αντίθετα γινόταν επί χρόνια σε δεκάδες περιφερόμενους θιάσους και παρακμιακά θέατρα!

Η παράνοια που υπάρχει σε αυτή τη χώρα επιβεβαιώνεται από την απόφαση να κατεδαφιστεί το Θέατρο Μπάντμιντον! Και φυσικά από το κάθε λογής εμπόδιο που έχει μπει στην ανάδοχο εταιρεία για να αναπτύξει όλο το σχέδιό της για τον περιβάλλοντα χώρο, πέφτοντας διαρκώς στα πόδια της γραφειοκρατικής αντίληψης που κοιτάει με μισό μάτι οποιαδήποτε ιδιωτική επένδυση. Είναι κρίμα και άδικο από υπόδειγμα αξιοποίησης ενός Ολυμπιακού ακινήτου το Θέατρο Μπάντμιντον να μετατραπεί σε Φαλκονέρα κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας, σε μία χώρα που ψάχνει απεγνωσμένα να βγει από την κρίση, αλλά που τορπιλίζει κάθε σοβαρή προσπάθεια! Λίγο μυαλό και ελάχιστη λογική χρειάζονται, αλλά πολύ φοβάμαι πως και τα δύο μας έχουν εγκαταλείψει ως χώρα γενικά!

Χρήστος Σωτηρακόπουλος

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: