Drazen Petrovic

 

Τον αποκαλούσαν «γιο του διαβόλου», αλλά ο Θεός τον επέλεξε να τον πάρει κοντά του πολύ νωρίς… Μόλις στα 28 του χρόνια. Ηταν 7 Ιουνίου 1993 όταν μία νταλίκα σε αυτοκινητόδρομο της Γερμανίας έκοβε άδοξα το νήμα της ζωής του Ντράζεν Πέτροβιτς.

Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1964 στο Σίμπενικ της Κροατίας και στα 15 του χρόνια υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα μπάσκετ της γενέτειράς του. Το τεράστιο ταλέντο του δεν άργησε να γίνει αισθητό (έπαιξε σε δύο διαδοχικούς τελικούς του Κυπέλλου Κόρατς το 1982 και 1983) και 4 χρόνια αργότερα μετακόμισε στη μεγάλη ομάδα της Τσιμπόνα.

Το 1985 αναδείχθηκε Πρωταθλητής και Κυπελλούχος Γιουγκοσλαβίας και την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Κύπελλο Πρωταθλητριών, επιτυχία που επανέλαβε η Τσιμπόνα και την επόμενη σεζόν με νέο «τρεμπλ». Το 1987 οδήγησε την Τσιμπόνα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων, μετέπειτα Saporta, και έναν χρόνο αργότερα πήρε μετεγγραφή για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το νταμπλ στην Ισπανία τη σεζόν 1988-89 συνοδεύτηκε και από την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων σε εκείνο τον αξέχαστο τελικό με τη Σναϊντέρο Καζέρτα (του Οσκαρ Σμιντ) που έληξε 117-113!

Μία σεζόν στη Ρεάλ ήταν αρκετή ώστε να του δώσει το εισιτήριο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Φόρεσε για δύο χρόνια τη φανέλα των Πόρτλαντ Μπλέιζερς, στο πλευρό του σπουδαίου Κλάιντ Ντρέξλερ και άλλα δύο χρόνια εκείνη των Νιου Τζέρσεϊ Νετς. Στα 4 χρόνια καριέρας στο ΝΒΑ πέτυχε 4.461 πόντους, μοίρασε 701 ασίστ και μάζεψε 669 ριμπάουντ.

Με τις Εθνικές ομάδες της Γιουγκοσλαβίας και της Κροατίας έζησε εξίσου μεγάλες στιγμές. Κατέκτησε τρία ολυμπιακά μετάλλια (1984 Λος Αντζελες – χάλκινο, 1988 Σεούλ – αργυρό, 1992 Βαρκελώνη – αργυρό), δύο σε παγκόσμια πρωταθλήματα (1986 Ισπανία – χάλκινο, 1990 Αργεντινή – Χρυσό) και δύο σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1987 Ελλάδα – χάλκινο, 1989 Γιουγκοσλαβία – χρυσό).

Το καλοκαίρι του 1993, έχοντας κάνει την καλύτερή του σεζόν με τους Νετς, ο Πέτροβιτς ταξίδεψε στην Πολωνία όπου η Κροατία αγωνιζόταν στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 1993. Η πορεία του σε συλλογικό επίπεδο θα συνεχιζόταν στην Ελλάδα αφού ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού Παύλος Γιαννακόπουλος είχε έρθει σε προφορική συμφωνία μαζί μου. Ομως, το τροχαίο δυστύχημα που συνέβη στον βρεγμένο αυτοκινητόδρομο, Autobahn 9 της Βαυαρίας έδωσε δραματικό και πρόωρο φινάλε στη ζωή του.

Κι επειδή τα λόγια είναι περιττά, ας θυμηθούμε κάποιες από τις μαγικές στιγμές του «Μότσαρτ» του παγκόσμιου μπάσκετ…. μεταξύ αυτών και η αναμέτρηση με τον Μάικλ Τζόρνταν στον τελικό, ΗΠΑ – Κροατία, των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης.

 

Ατομικά ρεκόρ…

* NBA: Παίκτης που επιχείρησε τα περισσότερα τρίποντα, χωρίς να χάσει κανένα, σε παιχνίδι σειράς play-off (2).

* NBA: καλύτερο ποσοστό ευστοχίας σε σουτ 3 πόντων όλων των εποχών (3ος).

* Περισσότεροι πόντοι από έναν παίκτη σε ματς πρωταθλήματος (112) – Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα.

* Περισσότεροι πόντοι από έναν παίκτη σε παιχνίδι σειράς τελικών (42) – Ισπανικό Πρωτάθλημα.

* Περισσότερα σουτ 3 πόντων από έναν παίκτη σε παιχνίδι τελικών (8) – Ισπανικό Πρωτάθλημα.

* NBA 1992: καλύτερο ποσοστό ευστοχίας σε δίποντα από όλους τους γκαρντ.

* NBA 1993: καλύτερο ποσοστό ευστοχίας σε δίποντα από όλους τους γκαρντ.

 

Οι εθνικές του διακρίσεις

 

1980 Βαλκανικό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών 3ος Γιουγκοσλαβία

1981 Βαλκανικό Πρωτάθλημα για μαθητές 1ος Γιουγκοσλαβία

1982 Βαλκανικό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών 1ος Γιουγκοσλαβία

1982 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών 2ος Γιουγκοσλαβία

1983 Πανεπιστημιάδα Έντμοντον Καναδάς 2ος Γιουγκοσλαβία

1984 Βαλκανικό Πρωτάθλημα 2ος Γιουγκοσλαβία

1984 Ολυμπιακοί Αγώνες 3ος Γιουγκοσλαβία

1986 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπάσκετ 3ος Γιουγκοσλαβία

1987 Πανεπιστημιάδα Ζάγκρεμπ Γιουγκοσλαβία 1ος Γιουγκοσλαβία

1987 Ευρωμπάσκετ 3ος Γιουγκοσλαβία

1988 Ολυμπιακοί Αγώνες 2ος Γιουγκοσλαβία

1989 Ευρωμπάσκετ 1ος Γιουγκοσλαβία

1990 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπάσκετ 1ος Γιουγκοσλαβία

1992 Ολυμπιακοί Αγώνες 2ος Κροατία

 

Είπαν για εκείνον…

Ντιέγκο Αρμάνδο Μαραντόνα (όταν επισκέφτηκε τον τάφο του Ντράζεν): «Μη λυπάστε για το θάνατο του. Είναι φαινόμενο και θα ζει για πάντα«.

Μάικλ Τζόρνταν: «Ήταν ο μόνος παίκτης που με κοίταγε στα μάτια χωρίς να φοβάται«.

Νέβεν Σπάχια: «Δεν άντεχε τις ήττες. Τις μισούσε. Όταν έχανε στα «μονά» δεν μιλούσε σε κανέναν για ώρες. Δεν άντεχε να χάνει ούτε στα χαρτιά. Όταν σαν παίκτης της Σιμπένκα γνώριζε την ήττα, έμενε για ώρες στο γυμναστήριο για να σουτάρει«.

Τομ Νιούελ: «Κανείς παίκτης δεν έχει δουλέψει σκληρότερα«.

Αλεξάντερ Πέτροβιτς: «Εργασιομανής, φανατικός, εθισμένος στο μπάσκετ! Ναι ήταν. Και ξέρετε γιατί; Όχι επειδή γυμναζόταν 7-8 ώρες τη μέρα, αλλά επειδή ποτέ δεν πήρε μια μέρα ρεπό«.

Αλεξάντερ Πέτροβιτς: «Τα χρόνια που έπαιξα μαζί με τον Ντράζεν στην Τσιμπόνα ήταν τα ευκολότερα της καριέρας μου«.

Τσακ Ντέιλι (ένα χρόνο μετά το θάνατο του Ντράζεν): «Έπρεπε να φύγω πέρσι από τους Νετς, όταν ο «καπετάνιος» μας έφυγε από το πλοίο«.

Νταν Πίτερσον: «Η Τσιμπόνα έχει καλούς παίκτες, αλλά ο Ντράζεν είναι μια ομάδα μόνος του«.

Ρούντι Τομγιάνοβιτς: «Είναι ο καλύτερος σουτέρ στο ΝΒΑ. Παίζει με καρδιά και θέληση, αποδεικνύοντας ότι πραγματικά αγαπά το παιχνίδι«.

Ουίλις Ριντ: «Σήμερα είναι σαν να έχασα έναν γιο» (σ.σ όταν σκοτώθηκε ο Ντράζεν).

Σαμ Μπούι: «Ακόμη κι αντίπαλος να είσαι, δεν μπορείς παρά να τον θαυμάσεις«.

Ντέιβιντ Στερν: «Είμαστε χαρούμενοι που τον γνωρίσαμε«.

Τσακ Ντέιλι: «Δεν θα μπορούσες να ζητήσεις κάποιον καλύτερο συμπαίκτη«.

Παναγιώτης Γιαννάκης: «Δίχως αμφιβολία, ο Ντράζεν Πέτροβιτς μου δημιουργούσε πολύ άγχος κάθε φορά που ετοιμαζόμουν να τον αντιμετωπίσω. Ηταν πολύ απρόβλεπτος παίκτης, απίστευτο ταλέντο«.

 

Είπε εκείνος…

 

«Το ΝΒΑ είναι πάνω από όλα επαγγελματισμός. Όταν χάνεις ο καθένας τραβάει το δρόμο του, δεν υπάρχουν φιλίες»

«Οι παίκτες του ΝΒΑ είναι καλοί, αλλά δεν είναι υπερ-ήρωες. Με 30′ συμμετοχής δεν υπάρχει ομάδα στην οποία να μην βάλω 20 πόντους«.

«Αν έμαθα κάτι στο ΝΒΑ είναι ότι πρέπει να προσέχω τον εαυτό μου. Θα με σπρώξουν αρκετά. Έχω όνομα κι επίθετο, δεν είμαι περαστικός, αν κι αυτό δεν αρέσει σε κάποιους. Πρέπει να το καταλάβουν, όμως, ότι στο ΝΒΑ υπάρχει χώρος για τους Ευρωπαίους«.

«Υπάρχει κάποιος πιο δυνατός από μένα. Είμαι απόλυτα χαρούμενος όταν προπονούμαι. Όταν κάθομαι είμαι δυστυχισμένος. Είναι δύσκολο να το περιγράψεις σε κάποιον δεν άκουσε τον ήχο της μπάλας σε ένα άδειο γήπεδο«.

«Αν είχα δουλέψει στη Σιμπένκα και στην Τσιμπόνα όσο σκληρά δούλεψα στους Νετς θα ήμουν καλύτερος παίκτης κατά 30%»

«Όταν μπαίνεις στο παρκέ δεν πρέπει να υποχωρείς με τίποτα. Ο αντίπαλος θα κάνει τα πάντα για να σου αποσπάσει την προσοχή. Εγώ αντιδρώ αυτόματα στις προκλήσεις κι αυτό δεν τους αρέσει«.

Αφού είχε σκοράρει 44 πόντους κόντρα στους Χιούστον Ρόκετς: «Δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω ότι θα μπορούσα να κάνω τα πάντα εναντίον του Βέρνον Μάξουελ εκείνη τη μέρα«.

«Κάποιες φορές ένιωσα πολύ άβολα. Με χειροκροτούσαν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι τους άρεσα, ότι πιστεύουν σε μένα«.

«Είτε έχεις ένα, πέντε ή δέκα εκατομμύρια πάλι τρως μια φορά γεύμα και δείπνο«.

«Η Σιμπένικ είναι η ομάδα της καρδιάς μου, αλλά έπρεπε να κάνω ένα βήμα μπροστά«.

«Το να χάσω προπόνηση ήταν για μια μένα μια αφόρητη αμαρτία«.

Στο πρώτο του παιχνίδι στην Τσιμπόνα σκόραρε 56 πόντους κόντρα στην Σιμπένκα: «Δεν ήταν δύσκολο. Οι αναμνήσεις ήταν αναμνήσεις, η αγάπη είναι αγάπη, αλλά στο γήπεδο δεν αναγνωρίζω κανέναν. Θα σκοράρω 56 πόντους ξανά αν έχω την ευκαιρία«.

«Είναι μια δουλειά στην οποία δεν δικαιούσαι μια κακή μέρα. Πάνω από όλα είμαι υποχρεωμένο στους φιλάθλους. Πρέπει να επιστρέψω την αγάπη τους. Για αυτό δεν πήρα ποτέ ρεπό. Παίζω κάθε παιχνίδι για αυτούς και μετά για μένα και το σύλλογο«.

«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Ρέτζι Μίλερ λέει ότι είμαι λάθος. Πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι ότι σκοράρω συχνά «30άρες». Αυτό πρέπει να είναι το λάθος«.

Ντράζεν Πέτροβιτς για τον Γκάλη: (1990) «Θα ήθελα να έπαιζα μαζί του για να του δίνω την μπάλα να σκοράρει και να τον βλέπω»

 

 

πηγές: contra.gr / sport24.gr

  1. Δε θα ξεχάσω το 1989 όταν ήμουν 8 ετών και έβλεπα στην τηλεόραση τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων μεταξύ της Caserta του Oscar Schmidt και της Ρεάλ Μαδρίτης του Ντράζεν Πέτροβιτς. Ο Oscar πέτυχε 44 πόντους και ο αγαπημένος μου Ντράζεν 62 πόντους. Ήταν μια από τις πιο όμορφες αθλητικές παραστάσεις που έχω δει στη ζωή μου και παρά το μικρό της ηλικίας μου θα το θυμάμαι για πάντα. Ήταν τεράστιος παίχτης και από τους ανθρώπους που με έκαναν να αγαπήσω το μπάσκετ και τον αθλητισμό. Ο θάνατός του το 1993 ήταν πραγματικό σοκ για μένα και για το παγκόσμιο μπάσκετ. Ήταν ο παίχτης που έφερε επανάσταση στο μπάσκετ, που έδειξε στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι το ΝΒΑ δεν είναι κάτι το απλησίαστο. θεωρώ ότι συμμετείχε στην καλύτερη ευρωπαϊκή εθνική ομάδα στην ιστορία του μπάσκετ, αυτή της Γιουγκοσλαβίας του 1989 και 1990, όπου αν δεν ήταν ο εμφύλιος και η διάσπαση της Σερβίας και της Κροατίας, θα βλέπαμε ακόμα πιο σπουδαία πράγματα από τους απίστευτους Πλάβι. Εύχομαι ο Θεός να τον αναπαύσει και σίγουρα στις μνήμες μας θα ζει για πάντα.
    (Εδώ μπορείτε να δείτε την απίστευτη μονομαχία Petrovic vs Schmidt: http://www.youtube.com/watch?v=HPkXkZZsPGw)

  2. Νομίζω ήσουν 9 χρονών…

  3. 8 χρονών και 8 μηνών… άρα 8 ετών

  4. :))

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: