Δεν μπορούν τα παιδιά…

Ο αγαπητός Λοβέρδος φημολογείται ότι παραιτήθηκε από τον υπουργικό θώκο του! Πριν από λίγο καιρό ήταν που μπήκε στη μακρά λίστα των γιουχαρισμένων-γιαουρτωμένων. Δεν νομίζω βέβαια ότι πτοήθηκε από αυτό το γεγονός, πόσο μάλλον να νιώσει τύψεις για αυτά που πανηγυρικά αδυνατεί να υλοποιήσει. Χωρίς να υπάρχει κάτι επίσημο, ο Λοβέρδος από καλό γλυφτράκι του Jeffrey μεταμορφώνεται σε μαχόμενο και αντιφρονούντα της κυβέρνησης. Σε μια στιγμή όλα αυτά. Με δηλώσεις αφήνει να εννοηθεί ότι οι βαθιές τομές που ήθελε να κάνει στον τομέα της υγείας, δεν μπόρεσαν να γίνουν πραγματικότητα, γιατί τον πολεμήσανε από μέσα. Πόσο πιο μέσα από αυτόν;! Και έτσι, θα φύγει ως ένας νικητής και ριζοσπαστικός κυβερνητικός! Και λογικά σε λίγα χρόνια θα εκδώσει και βιβλίο για την διαχείριση στα διοικητικά της υγείας. Ειρωνεία. Όπως έκαναν και άλλοι σπουδαίοι υπουργοί.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η κυρία Διαμαντοπούλου, η αυτού εξοχότης σε δηλώσεις της αφήνει να εννοηθεί ότι το στενόμυαλο κόμμα της δεν είναι έτοιμο να δεχθεί το προοδευτικό και δυναμικό μυαλό της! Μα τι κρίμα. Να χαραμίζονται στα παλιοϋπουργεία, με όλες αυτές τις αντιξοότητες, αυτά τα λαμπρά μυαλά. Πόσο μικρή είναι αυτή η χώρα, πόσο; Και έτσι με δήθεν μεγάλες και αποφασιστικές δηλώσεις, με κίνδυνο να χάσουν και αυτή τη μικρή δουλίτσα που έχουν, εναντιώνονται στο αφεντικό. Είναι άνθρωποι του λαού, μας καταλαβαίνουν και πρέπει να τους στηρίξουμε. Ο Παπανδρέου είναι ο κοινός εχθρός, ε;

Στον αντίποδα ο Παπακωνσταντίνου δεν δείχνει να θέλει να κάνει επανάσταση, ο χαφιές. Ήταν, είναι και θα είναι το δεξί χέρι του Αρχηγού. Έτσι δεν γίνεται σαν ένας δεύτερος Βρούτος να μαχαιρώσει πισώπλατα τον άνθρωπο που του δίνει το φαγάκι του. Στην Κοζάνη έφαγε γιούχα από τα πιο βολεμένα τσογλάνια της ΔΕΗ. Σκέψου ξεφτίλα, ούτε οι αχόρταγοι δεν το θέλουν. Παλιοζωή. Παρόλα αυτά, δεν μασάει, κάθε άλλο. Σαν άντρας βγάζει το στήθος μπροστά και δηλώνει χωρίς ίχνος φόβου, ότι έρχονται δύσκολες μέρες. Για ποιους; Αδιευκρίνιστο. Καμιά αναφορά σε προηγούμενες δηλώσεις του, όταν έβγαινε και  διατυμπάνιζε ότι το ΔΝΤ είναι για το καλό μας, και πως τα συγκεκριμένα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για να αλλάξει η χώρα. «Η επιλογή είναι ανάμεσα στην κατάρρευση η τη σωτηρία», αυτά είναι τα λόγια του.

Εσύ όμως θα τους ξαναψηφίσεις, ασχέτως αν όλοι οι παραπάνω δηλώνουν με τον τρόπο τους ανίκανοι, ανήμποροι, ανίδεοι, στο να μπορέσουν να σε βοηθήσουν, συν ότι πραγματικά δεν το θέλουν.

Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το άρθρο, ίσως επειδή το δακρυγόνο ακόμα μου καίει τα μάτια, ίσως επειδή δεν κατέβηκα στην απεργία σήμερα να διαμαρτυρηθώ για το μνημόνιο, να φωνάξω για τους απλήρωτους, να κράξω. Ίσως γιατί κάθισα στο γραφείο μου και δούλεψα κανονικά. Ίσως γιατί δεν βλέπω καμία απολύτως λύση με τη συγκεκριμένη πρακτική…

Cheers!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: