Η εν Χριστώ ζωή μέσα στον κόσμο (η συνέχεια)

2ο μέρος.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο κοσμικό και στο χριστιανικό φρόνημα.

Ο χριστιανός δεν θέλει να γίνει υπεράνθρωπος και να σώσει τον κόσμο. Δεν θέλει να γίνει πάνσοφος και να καθοδηγεί τον κάθε άνθρωπο να κάνει το σωστό.

Γνωρίζει τα λάθη του, τις αδυναμίες του, τα κατά συρροή αμαρτήματά του. Τα βλέπει στον εαυτό του στους γύρω του, σε φίλους και «εχθρούς» και ξέρει ότι δεν μπορεί να τα διορθώσει. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι λάθη. Λάθη που πονάνε αυτούς που τον αγαπούν, λάθη που μπορούν να τινάξουν μια οικογένεια στον αέρα, λάθη που γίνονται σε μια στιγμή και πληρώνονται για μια ζωή. Λάθη που όποτε τα θυμάται νοιώθει εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι.

Όχι γιατί δεν διορθώνονται, ή γιατί δεν συγχωρούνται. Αλλά γιατί έγιναν ενώ θα μπορούσαν να μην γίνουν.

Έχω μιλήσει με θιβετανούς και δυτικούς λάμα. Με άθεους, με δωδεκαθεϊστές, με μουσουλμάνους, με μασόνους, με αποκρυφιστές. 

Είναι κρίμα τόσα σπουδαία μυαλά, τόσο καλές ψυχές και να ζουν μέσα στα δίχτυα της θρησκείας, του αποκρυφισμού, της μαγείας. Όλα αυτά έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Τον εγωισμό.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες δυνατότητες έχει ο άνθρωπος. Μια μικρή διαστροφή κι όλα πάνε χαμένα. Όλες οι εκπληκτικές δυνάμεις του ανθρώπου υπηρετούν την διαστροφή και όχι την αλήθεια.

Όλοι θέλουν να επιβεβαιώνουν τον εαυτό τους και όλοι θέλουν να έχουν σημεία αναφοράς που να τους δείχνουν ότι πάνε καλά, βαδίζουν σωστά και δεν παρεκκλίνουν από τους στόχους και τις αποφάσεις τους. Και ο καθένας βρίσκει αναλόγως της προαιρέσεως του αυτό που θέλει να ζήσει. Γι’ αυτό υπάρχει και τόσο μεγάλη πληθώρα αλληλοσυγκρουόμενων αληθειών, διδασκαλιών θρησκειών.

Ο καθένας ζει τον μύθο του, τις ανασφάλειές του, τα αδιέξοδά του, και σπαταλά μια ολόκληρη ζωή να βρει την ευτυχία, την αγάπη, την ειρήνη, όλον αυτόν τον χαμένο παράδεισο, και πελαγοδρομεί μέσα από –ισμους, δασκάλους, φωτισμένους, γκουρού, λάμα κλπ.

Έχω κάνει κι εγώ αυτήν την πορεία και είχα εμπειρίες συγκλονιστικές, δυνατές, πραγματικές… αλλά δεν βρήκα ανάπαυση. Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω το γιατί. Κι όλα αυτά τα χρόνια έψαχνα, διάβαζα, διαλογιζόμουν, προσευχόμουν. Περπάτησα και σε άλλα μονοπάτια δυτικά και ανατολικά, σε απόκρυφες διδασκαλίες για «λίγους κι εκλεκτούς», βάδισα με «φωτισμένους διδασκάλους», με λάμα που τους ονομάζουν Πολύτιμους (ριπόντσε) και πολλούς άλλους. Πουθενά δεν βρήκα, αγάπη, ειρήνη στην ψυχή, ευτυχία, απλότητα. Παντού κυριαρχούσε η επιτήδευση, η προσμονή της αναγνώρισης της μέχρι τότε πορείας του «διδασκάλου» και του θαυμασμού του, αλλά όχι της κολακείας. Αυτού του έντεχνου θαυμασμού που δηλώνει το αναπόφευκτο, για όλους τους μαθητές, ρητό : «Πόσο μπροστά είναι ο Δάσκαλος, τι γνώσεις έχει κατακτήσει, τι δυνάμεις έχει τιθασεύσει με τις πολύχρονες ασκήσεις που έχει κάνει; Θα γίνω ποτέ άξιος κι εγώ σαν κι αυτόν;»

Εντελώς αντίθετη συμπεριφορά έχουν οι γεροντάδες και οι «πνευματικοί» στην ορθόδοξη εκκλησία. Δεν επιζητούν οπαδούς και ακόλουθους για να τους διδάξουν την πολύτιμη διδασκαλία τους, δεν κάνουν θαύματα, δεν επιδεικνύουν τις «δυνάμεις» τους. Όταν διαπίστωσα την μεγάλη αυτή διαφορά που έχουν οι ορθόδοξοι πνευματικοί γέροντες και όλοι οι υπόλοιποι αναρωτιόμουν το γιατί. Γιατί τόσο διαφορετική συμπεριφορά, γιατί τόσο διαφορετική αντιμετώπιση της ζωής και των κοινών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι όλων των εποχών σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Για χρόνια παρακολουθούσα την συμπεριφορά των πνευματικών ανδρών και γυναικών στον χώρο της ορθοδοξίας και έφερνα στο μυαλό μου την αντίστοιχη συμπεριφορά των πνευματικών ανθρώπων και διδασκάλων που ανήκουν στις άλλες παραδόσεις που είχα γνωρίσει. Από κάποια στιγμή και μετά απλά αποδέχτηκα το γεγονός της διαφορετικότητας και το απέδωσα στην διαφορά του πολιτισμού μεταξύ των λαών. Αλλά και πάλι κάτι δεν ταίριαζε, έβλεπα κοινές συμπεριφορές και εκφράσεις. Στο τέλος από την μεριά των μη ορθόδοξων μονοπατιών όλα κατέληγαν στο απρόσωπο στο πλατύ και ακαθόριστο. Θυμάμαι σε μια διδασκαλία για τον διάβολο από ένα τάγμα με δυτικές καταβολές άρχισαν να αλλάζουν τα επίθετα από συνεδρία σε συνεδρία. Στην αρχή ήταν ο δαίμων, μετά ο κλέπτης της θείας ουσίας, μετά ο εχθρός, μετά το αρχαίο κακό, ο ενάντιος κλπ. Αντέδρασα και μάλιστα έβαλα τις φωνές στον μυητή της ομάδας.

– Τι μαλακίες είναι αυτές που μας λες εδώ και τόσο καιρό; Ποιος εχθρός και ποιος ενάντιος, ποιο αρχαίο κακό και ποιος κλέφτης μωρέ; Γιατί δεν τον λες με το όνομά του; Ο διάβολος δεν είναι; Ο Χριστός δεν τον ονόμασε Σατάν; Γιατί λες ότι παπαριά σου έρθει στο μυαλό και δεν λες τα πράγματα με το όνομα τους;

-Ο διδάσκαλος και η διδασκάλισσα μας έδωσαν την εντολή να μην αναφερόμαστε πλέον με αυτόν τον τρόπο.

– Γιατί; Τον ρώτησα.

– Γιατί στην ουσία δεν υπάρχει, μου είπε. Έχει αποκοπεί από την θεία ουσία του Υπέρτατου Όντος και κάθε Όν που έχει αποκοπεί από το Υπέρτατο Όν έχει αποκοπεί από την ζωή, άρα αν και υφίσταται το αποτέλεσμα της πράξεώς του, στην ουσία δεν υπάρχει. Θα σας πω ένα παράδειγμα για να το καταλάβετε. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος πετάει μία πέτρα και την στιγμή που η πέτρα φεύγει από το χέρι του, ο άνθρωπος αυτός πεθαίνει. Η πέτρα χτυπάει ένα τζάμι στο παράθυρο ενός σπιτιού και το σπάει. Ο ιδιοκτήτης ψάχνοντας να βρει τον υπαίτιο βρίσκει τον άνθρωπο που είναι ήδη νεκρός. Δεν μπορεί να του ζητήσει αποζημίωση ή αποκατάσταση της βλάβης ούτε και ο νεκρός μπορεί να ζητήσει συγνώμη. Βλέπετε, αυτό συμβαίνει.

Η συνέχεια ήταν λίγο rock, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε, ξέσπασα σε φωνές και μάλλον ακούστηκα και στους άλλους σχηματισμούς του τάγματος, που είχαν συγκέντρωση την ίδια ώρα με εμάς στα διπλανά δωμάτια.

Τι μαλακίες είναι αυτές που μας τσαμπουνάτε ρε; Ποιο υπέρτατο ον και ποιος εχθρός; Τα ‘χετε κάνει όλα πουτάνα μέσα στο μυαλό σας και λέτε ότι σας κατέβει. Ο Θεός είναι ένας, η Αγία Τριάδα. Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ο Υιός κατέβηκε εδώ στην γη τον είδαμε, τον πιάσαμε, μας μίλησε και του μιλήσαμε, μας δίδαξε. Τον ξέρουμε, το όνομά του είναι Ιησούς, ο άλλος ο μαλάκας είναι ο διάβολος, είναι πρόσωπο και Του μίλαγε, Τον φοβότανε, Του έλεγε «γιατί ήρθες να με βασανίσεις πριν της ώρας μου», και ο Χριστός του έλεγε να σωπάσει κι αυτός το βούλωνε. Τι δεν καταλαβαίνεις; Τι είναι αυτό που σου λέει ότι δεν υπάρχει, που βλέπεις το απρόσωπο;

– Η νέα διδασκαλία που λαμβάνουμε από του διδασκάλους, μου είπε με ακλόνητη μακαριότητα και αυτοκυριαρχία (οφείλω να το ομολογήσω αυτό), προσανατολίζεται στο να αποφύγουμε τους προσωπικούς χαρακτηρισμούς και να αποφύγουμε τα πρόσωπα, όπως τα έθεσες. Με τον τρόπο αυτό ερχόμαστε πιο κοντά στην συμπαντική διάσταση της πάλης του αρχαίου καλού και του αρχαίου κακού.

-Ρε πάτε καλά; είπα, και μετά ξεσπάθωσαν και τα υπόλοιπα μέλη του σχηματισμού. Για δεκαπέντε λεπτά περίπου του τα χώνανε, πολύ πιο κόσμια από εμένα βέβαια, και στο τέλος στριμωγμένος και σε πολύ δύσκολη θέση, μας διαβεβαίωσε ότι θα τα μεταφέρει τα όσα του είπαμε στους διδασκάλους και στην επόμενη συγκέντρωση θα μας μετέφερε τια απαντήσεις τους στις «όντως ενδιαφέρουσες απόψεις που εκφράσαμε».

-Να μην μας μεταφέρεις τίποτα, του είπα, να τους πεις να έρθουν εδώ οι ίδιοι και να τα πούμε στα ίσια και χωρίς αντιπροσώπους. Συμφώνησαν και οι υπόλοιποι πανηγυρικά και με περισσή ένταση.

-Θα μεταφέρω την κοινή σας επιθυμία, μας είπε με ηρεμία και απαράμιλλη αυτοκυριαρχία, και πιστεύω ότι ο διδάσκαλος και η διδασκάλισσα θα ανταποκριθούν στο αίτημα σας.

Δεν εμφανίστηκαν ποτέ, μας έστειλαν ένα γράμμα που απαντούσαν γενικά και αόριστα γιατί θα έπρεπε να αναφερόμαστε με γενικόλογα στο «Υπέρτατο Όν» και στο «αρχαίο κακό», γιατί με τον τρόπο αυτό ή αλήθεια έρχεται πιο κοντά στις συμπαντικές αλήθειες στις οποίες καλούμεθα να μυηθούμε και να τις κάνουμε μέρος της ζωής μας.

Απογοητεύθηκα, ένοιωσα ότι με κοροϊδεύουν και ότι προσπαθούν να κατευθύνουν την σκέψη μου όπως εκείνοι ήθελαν. Κάθε φορά που πήγαινα στο τάγμα, ένοιωθα γύρω μου το ψέμα. Σχεδόν μπορούσα να το ψηλαφήσω. Μιλάγαμε και με τα άλλα παιδιά του σχηματισμού και περιμέναμε τους διδασκάλους να έρθουν κάποια στιγμή στον σχηματισμό μας, αλλά αυτό όπως προείπα δεν έγινε ποτέ. Μετά από ένα μήνα περίπου ζήτησα ακρόαση από τον αρχηγό του τάγματος. Με δέχτηκε, και του είπα τις θέσεις και τις αντιρρήσεις μου σχετικά με όλα αυτά που ένοιωθα να είναι λάθος. Στο τέλος του είπα : «Πιστεύω πως είσαι ειλικρινής και γι’ αυτό θέλω να σου κάνω μια ερώτηση. Βλέπεις;

-Όχι, μου είπε.

-Υπάρχει κανένας από τους μεγάλους διδασκάλους που να βλέπει;

-Όχι, μου ξαναείπε.

-Και τότε πως είσαι σίγουρος ότι αυτός που σου λέει ότι βλέπει σου λέει την αλήθεια και δεν σε κοροϊδεύει; Πως είσαι σίγουρος ότι δεν σε εξαπατά; Αναφερόμουν στο νέο ζεύγος των διδασκάλων και στην νέα διδασκαλία που μας έφερναν.

-Δεν το ξέρω, μου είπε. Ήταν ειλικρινής κι αυτό μου αρκούσε.

-Τόσα χρόνια και δεν βλέπει κανένας; Υπάρχει ένας μοναχός στο Όρος, ο γερο-Παϊσιος. Αυτός δεν ξέρει από θεουργίες, ψυχουργίες, μυήσεις κλπ προσεύχεται απλά και το μόνο που λέει είναι «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» και η προσευχή του ακούγεται και κάνει θαύματα. Υπάρχει κάποιος εδώ, ανάμεσά μας που να είναι σαν αυτόν εκεί πάνω; Εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος;

-Όχι, κανένας, μου ξαναείπε.

-Από σήμερα φεύγω από το τάγμα, του είπα, αναζητώ την αλήθεια, σε εσένα έχω εμπιστοσύνη γιατί είσαι ειλικρινής, αλλά στους άλλους όχι.

Τότε εγκατέλειψα οριστικά κάθε αναζήτηση της αλήθειας, και πήρα την απόφαση να την ζήσω. Είχα βρει ήδη πνευματικό και όπως όλοι οι ορθόδοξοι πνευματικοί, ήταν απλός και αληθινός.

-Τι να κάνω για να αγαπήσω τον Χριστό; Τον ρώτησα μια μέρα.

-Απλά πράγματα, μου είπε, το τι πρέπει να κάνουμε το είπε ο ίδιος ο Χριστός. «Ο αγαπών με τηρεί τας εντολάς μου».

-Μόνο αυτό;

-Ναι, μόνο αυτό έτσι απλά.

-Και τι πρέπει να κάνω για να Τον ζήσω, να έχω την χάρη Του;

-Τον Χριστό, τον Κύριο μας, Τον ζούμε μέσα από τα μυστήρια της εκκλησίας Του.

-Δηλαδή;

-Ε, τι δηλαδή, απλά πράγματα είναι να συμμετέχεις στα μυστήρια της εκκλησίας. Μην μπαίνεις μέσα στο ναό και νομίζεις ότι μπαίνεις σε ένα θέατρο που κάτι γίνεται, αλλά δεν έχεις και πολύ επαφή με το τι γίνεται. Συμμετοχή σημαίνει να ξέρεις τι γίνεται, να συμπροσεύχεσαι για το κοινό καλό και την πρόοδο και σωτηρία όλων των ανθρώπων.

-Όλων;

-Εμ τι, των μισών; Τι είδους προσευχή θα είναι αυτή αν γυρίσεις και πεις «σώσε Χριστέ μου αυτούς και μην σώσεις τους άλλους». Δεν πάει, προσευχόμαστε υπέρ πάντων, ζώντων και κεκοιμημένων απ’ αρχής του κόσμου έως συντελείας των αιώνων. Δεν εξαιρούμε κανέναν από την προσευχή μας, κανέναν απολύτως.

-Κάτι άλλο;

-Τίποτα άλλο. Τηρούμε τις εντολές που μας έδωσε ο Κύριος κι έτσι καλλιεργούμε την αγάπη μέσα μας για τον Κύριο, προσευχόμαστε για όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως μέσα στον ναό συμμετέχοντας στα μυστήρια της εκκλησίας, και συνεχίζουμε να προσευχόμαστε ο καθένας μυστικά, μόνος του, όσο μπορούμε και όποτε μπορούμε, κι έτσι καλλιεργούμε την αγάπη για τον πλησίον.

Ξεκίνα, εφάρμοσε, ζήσε.

Πέρασε πολύς καιρός, χρόνια και φέτος κατάλαβα που οφείλεται η διαφορά στην συμπεριφορά των πνευματικών ανθρώπων των άλλων θρησκειών και φιλοσοφικών ρευμάτων, και της ορθοδοξίας.

Η ορθοδοξία είναι βίωμα Χριστού, μέσα από όλα αυτά που είναι η ορθοδοξία, ζεις τον ίδιο τον Χριστό. Ένας αγιορείτης γέροντας έλεγε στην συντροφιά μας όταν πήγαμε και τον επισκεφτήκαμε : «Ο Θεός δεν κάνει θαύματα εντυπωσιασμού, κάνει θαύματα σωτηρίας. Ο Θεός δεν θέλει να σε εντυπωσιάσει, δεν είναι τσίρκο».

Βλέποντας ξανά προς τα πίσω την ζωή μου, μπόρεσα και κατάλαβα αυτό που τόσο καιρό μου διέφευγε.

Ο Θεός, η Αγία Τριάδα είναι πρόσωπα και σε πρόσωπα απευθύνεται. Απευθύνεται στον κάθε ένα από εμάς προσωπικά, ιδιαίτερα, όπως αρμόζει στην αγάπη Του που μας θέλει ελεύθερους, με αυτοσεβασμό, και αγάπη στην καρδιά μας. Για τον Θεό ο καθένας από εμάς είναι παιδί Του κι έτσι μας μιλά. Ο Πατέρας απευθύνεται στα παιδιά Του προσωπικά.

Από την άλλη είναι ο σατανάς που μας μισεί θανάσιμα, γιατί είμαστε τα παιδιά Του που με την αγάπη Του, και με την σταυρική Του θυσία μπορούμε πιο εύκολα πλέον να πάρουμε την θέση του αμετανόητου δίπλα στον Θεό Πατέρα μας.

Αυτό δεν μπορεί να το ανεχτεί, και πως θα μας τραβήξει από κοντά του; Κάνοντας το θέατρο των σκιών. Κρατά από τις αμαρτίες αιχμάλωτους τους ανθρώπους, όπως κρατά ο καραγκιοζοπαίχτης τις φιγούρες του. Φτωχές καρικατούρες λαμπρών ψυχών, βυθισμένες στο σκοτάδι της αμαρτίας.

Οι φωνές τους δεν είναι δικές τους, είναι οι φωνές του καραγκιοζοπαίχτη. Οι κινήσεις τους, κατευθυνόμενες, τα λόγια τους, λόγια άδεια χωρίς αγάπη, χωρίς αγάπη. Όλα ψεύτικα, και με τα ψέματα εντυπωσιάζουν όσους βρίσκονται μακριά από την αλήθεια και την αγάπη του Πατέρα.

Φανταστείτε την εικόνα του θεάτρου σκιών. Από την μια μεριά ζουν πρόσωπα, από την άλλη υποφέρουν υπάρξεις. Υπάρξεις που η μορφή τους αλλοιώθηκε κι έγινε καρικατούρα, τα στόματα κλειστά και η φωνή που ακούγεται δεν είναι δική τους, η κίνηση τους αφύσικη, μια ζωή νεκρή. Τι κρίμα!!!

Το έζησα, και θα το θυμάμαι όσο κι αν θέλω να το ξεχάσω. Όσοι το ζείτε, να ξέρετε ότι με την μετάνοια κόβετε τα δεσμά σας. Από εκείνη την στιγμή κι υστέρα είναι στην απόφαση σας να βγείτε στο φως. Στηρίξτε με την ζωή σας την απόφασή σας.

Χριστός Ανέστη αδέρφια.

By George

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: