ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΑ

                        

Οριστική και αμετάκλητη είναι η απόφαση του Δημήτρη Διαμαντίδη να μην συμμετάσχει ξανά σε αγώνες της Εθνικής ομάδας. Η αναμέτρηση με την Ισπανία στις 4/9/10 ήταν και θα είναι η τελευταία του Δημήτρη Διαμαντίδη με την Εθνική Ομάδα, αφού δε σκοπεύει να αλλάξει γνώμη περί αποχώρησή του από τη «γαλανόλευκη». «Είμαι 31 ετών και αν θέλω να συνεχίσω να αγωνίζομαι σε υψηλό επίπεδο για τουλάχιστον τρία χρόνια ακόμα, θα πρέπει να αποσυρθώ», ανέφερε μεταξύ άλλων.  «Όλα τελείωσαν πλέον για μένα, όσον αφορά στην Εθνική ομάδα. Έζησα πολύ ωραίες στιγμές, σε Ολυμπιάδες, ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα», είπε αρχικά, ο αρχηγός του Παναθηναϊκού και πρόσθεσε: «Ήταν μία συνειδητοποιημένη απόφαση. Είμαι 31 ετών και δεν μπορώ να ανταπεξέλθω όταν έχω υποχρεώσεις στην κανονική περίοδο, αλλά και το καλοκαίρι. Πρέπει να σταματήσω αν θέλω να συνεχίσω για άλλα τρία χρόνια. Είμαι σίγουρος πως δεν έχω κάτι άλλο να προσφέρω στην εθνική», κατέληξε. Την απόφαση αυτήν την είχε ανακοινώσει μετά το παιχνίδι με την Ισπανία ο Δημήτρης Διαμαντίδης και δυστυχώς δεν άλλαξε μετά από 8 μήνες. Ας θυμηθούμε τι είχε γραφτεί για τον τεράστιο αυτό  Έλληνα άσσο αλλά και για την τελευταία χαμένη αναμέτρηση της Ελλάδας με τον κακό της δέμονα την Ισπανία.

Το άρθρο αυτό αναρτήθηκε στις 05/09/2010 στο http://www.paixtoura.net/

           << Για ξεκίνημα θα ήθελα να καλησπερίσω τους δημιουργούς της paixtouras  ‘’ Sir John’’ και ‘’Spiros’’ και να τους ευχαριστήσω που μου δίνουν την ευκαιρία να γίνω μέλος της παρέας τους.Ομολογουμένως η χθεσινή βραδιά ήταν αρκετά έντονη και συναισθηματικά φορτισμένη και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει ούτε η άνετη νίκη του federer (αγαπημένος μου τενίστας) στον 3ο γυρο του US OPEN επί του Γάλλου Πολ Ανρί μαθιέ.

            Δεν ξέρω αν είναι και κατά πόσο καλύτερη η εθνική ομάδα μπάσκετ της Ισπανίας από αυτή της Ελλάδος αλλά δεν μπορώ εύκολα να χωνέψω την 6η συνεχόμενη ήττα της εθνικής τα τελευταία 5 χρόνια από τους Φούριας Ρόχας. Για ακόμα μια φορά η εμφάνιση των διεθνών μας ήταν πολύ καλή αλλά έχασε στις λεπτομέρειες από μια ομάδα που δικαίως θα αφήσει εποχή στην ιστορία του μπάσκετ. Η κάθε ομάδα αποδεικνύει πόσο μεγάλη είναι μέσα από τη διάρκεια που έχει, και η συγκεκριμένη εθνική Ελλάδος των τελευταίων 7 ετών έχει περάσει όλα τα τεστ και πλέον δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία οτι είναι η καλύτερη εθνική μπάσκετ όλων των εποχών. Τον απόλυτο σεβασμό μας στη γενιά των Γκάλη, Γιαννάκη, Χριστοδούλου, Φασούλα, αλλά και μεγάλη εκτίμηση στη γενιά Σιγάλα, Αλβέρτη, Οικονόμου, Κορωνιού, όμως αυτή η φουρνιά των Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Σπανούλη έχει φέρει επιτυχίες και έχει τέτοια συνολική παρουσία που ακόμα και στις ήττες δεν μπορείς παρά να είσαι περήφανος γι’αυτά τα παιδιά.

           Η κακή ψυχολογία που υπάρχει στα παιχνίδια με την Ισπανία θεωρώ οτι ξεκίνησε στις 3/9/2006 στον τελικό του Mundobasket της Ιαπωνίας στη Super Arena της Saitama.Η Ισπανία εκμεταλλεύτηκε το οτι οι Έλληνες είχαν μείνει στα πανηγύρια της απίστευτης νίκης επί των Αμερικάνων με 101-95 στα ημιτελικά της διοργάνωσης και πήρε το κύπελλο πιο εύκολα απ’ότι περίμεναν και οι ίδιοι.Η Iσπανία με προπονητή τον Pepu Hernandez και με Ναβάρο, Γκαρμπαχόθα σε απίστευτη βραδιά στα σουτ 3 πόντων έκανε την αρχή της αρνητικής παράδοσης της εθνικής με νίκη 71-47. Η συνέχεια έγινε στο Eurobasket της Ισπανίας το 2007 με δυο ήττες. Η μία στις 7/9/2007 με 76-58 στους ομίλους με 20 πόντους του Ρούντι Φερνάντεζ όπου η εθνική προσπάθησε αλλά έμεινε νωρίς πίσω στο σκορ από την άμυνα ζώνης των Ισπανών και δεν μπόρεσε να ακολουθήσει και η δεύτερη στις 15/9/2007 στα ημιτελικά όπου έκανε το καλύτερό της παιχνίδι η εθνική, αλλά λίγο η ευστοχία στα τρίποντα (11/22) και στις βολές (27/28) των Ισπανών και λίγο η κακή βραδιά των διαιτητών στέρησαν τη νίκη της Ελλάδος με όλους τους παίχτες να κάνουν συγκλονιστική εμφάνιση μέσα στην Ισπανία. Την επόμενη χρονιά στην Ολυμπιάδα της Ιαπωνίας στις 10/8/2008 στους ομίλους ηττηθήκαμε ξανά με 81-66 από τους Φούριος Ρόχας με καλή εμφάνιση των διεθνών μας αλλά με μικρά κενά διαστήματα στην απόδοσή τους όπου φάνηκε οτι δεν το πίστευαν, με την Ελλάδα να τερματίζει 5η. Πέρυσι στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας πάλι στα ημιτελικά στις 19/9/2009 η πανίσχυρη Ισπανία εκμεταλλεύτηκε τις απουσίες της εθνικής ( Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Τσαρτσαρή) και με εκπληκτική άμυνα του Ρούμπιο στο Σπανούλη αλλά και τον Πάου Γκαζόλ να πετυχαίνει 24 πόντους πήρε τη νίκη με 82-64 και κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης με την Ελλάδα να παίρνει το χάλκινο μετάλλιο. Χτες 4/9/2010 το 80-72 ήταν άλλη μια ίδια εικόνα, με τους Έλληνες να προσπαθούν, να κανουν σπουδαίο παιχνίδι απέναντι σε μια υπερπλήρη ομάδα αλλά να κολλάνε στη ζώνη, στην ευστοχία των Ισπανών στα κρίσιμα σημεία, στα κενά διαστήματα και βεβαίως στα σφυρίγματα των Ισπανών, με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός 8άδας μετά από χρόνια.

             Κάπου εδώ λογικά κλείνει ένας μεγάλος κύκλος μιας εθνικής με μεγάλη παρουσία στις μεγάλες διοργανώσεις. Κάθε καλοκαίρι αυτά τα παιδιά έδιναν τα πάντα με τη φανέλα της εθνικής παρόλο τις κουραστικές χρονιές που περνούσαν με τους συλλόγους τους, ήταν πάντα εκεί, προσπαθούσαν για το καλύτερο και το αποτέλεσμα φαινόταν στο γήπεδο. Είχαν αξιοπρεπέστατη παρουσία και όλα αυτά τα χρόνια βρίσκονταν στην ελίτ της Ευρώπης και του κόσμου κερδίζοντας το σεβασμό όλων. Την αντιμετώπιση που είχαν και έχουν από το σύνολο του ελληνικού τύπου και από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. αποδεικνύει για ακόμα μια φορά πόσο τριτοκοσμικός και ακαλλιέργητος λαός είμαστε στον αθλητισμό και φυσικά δεν υπάρχει αθλητική παιδεία στην Ελλάδα. Θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι’αυτά τα παιδιά που με τις εμφανίσεις τους ανέβασαν το ελληνικό μπάσκετ στην κορυφή του κόσμου κερδίζοντας την αναγνώριση απ’όλους. Οι παίχτες έχουν τέτοιο αθλητικό επίπεδο που πάντα είχαν τη δύναμη να ξεπερνάνε και τη μίζερη ελληνική πραγματικότητα των Μ.Μ.Ε. που τους περιμένουν στη γωνία σε κάθε ευκαιρία. Διαβάζω σήμερα τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών αθλητικών εφημερίδων και οι οποίες μιλάνε για την ανηθικότητα της εθνικής στο ματς με τη Ρωσία, για τα επεισόδια με τους Σέρβους, οτι γύρισαν πολλά χρόνια πισω την εθνική, οτι είναι επίσημη αποτυχημένη και το οτι παραμένουμε πελάτες των Ισπανών, χωρίς βέβαια να ξεχνούν τις οπαδικές τους προτιμήσεις και για τους παίχτες της εθνικής. Αν μπορείς να συγκρατήσεις τα νεύρα σου μόνο να γελάσεις μπορείς με τα χάλια τους και τη μιζέρια τους, χωρίς να σέβονται τη μεγάλη προσπάθεια και τεράστια προσφορά στον ελληνικό αθλητισμό από αυτή την εθνική. Θα τους πρότεινα μάλιστα να μην ασχολούνται καθόλου με την εθνική μπάσκετ. Να παραμείνουν να μιλάνε μόνο για τα πολύ ενδιαφέροντα ποδοσφαιρικά νέα των ομάδων του <<εξαιρετικού>> ελληνικού ποδοσφαίρου που βγάζει μάτια με το <<εντυπωσιακό>> θέαμα που μας δίνει και να αφήσουν το μπασκετάκι ήσυχο. Δεν είναι για το επίπεδο τους!

            Τέλος, να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Δημήτρη Διαμαντίδη για την παρουσία του με το εθνόσημο στο στήθος όλα αυτά τα χρόνια. Χτες, στο κύκνειο άσμα του με την εθνική στην ήττα με την Ισπανία ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα στα 30 του χρόνια. Γεννημένος στην Καστοριά στις 6/5/1980, ακριβώς η ημέρα που έκανε ντεμπούτο στην εθνική ο τεράστιος Νίκος Γκάλης, δύο παίχτες που αφήνουν εποχή στον ελληνικό αθλητισμό. Ο Διαμαντίδης έγινε διεθνής με την εθνική αντρών το 2001 και συμμετείχε στην πρώτη μεγάλη διοργάνωση στο eurobasket του 2003 σαν παίχτης του Ηρακλή και απο 2004 έως 2010 σαν παίχτης του ΠΑΟ. Ένας μπασκετμπολίστας που θα τον ήθελε κάθε παίχτης και προπονητής στην ομάδα του, τέλειος αμυντικός (2005 εως 2009 καλύτερος αμυντικός της euroleague) με πάρα πολλές ‘’δουλειές’’ μέσα στο παιχνίδι και ιδιαίτερα πληθωρική παρουσία, πειθαρχημένος, με συνεχή βελτίωση στο παιχνίδι του και όλοι οι παίχτες και προπονητές, αντίπαλοι και μη να πλέκουν το εγκώμιο του με κάθε ευκαιρία και τα τελευταία χρόνια να θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίχτες στην Ευρώπη. Κατέκτησε με την εθνική ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου το 2005, ο ίδιος αναδείχθηκε 1ος στις ασίστ (5 μ.ο) και 4ος στα κλεψίματα (2,9 μ.ο) και μαζί με τον Θοδωρή Παπαλουκά ήταν στην καλύτερη πεντάδα του τουρνουά. Αξέχαστο θα μείνει το τρίποντο που πέτυχε στα τελευταία δευτερόλεπτ στον ημιτελικό με τη Γαλλία όπου η Ελλάδα πέρασε στον τελικό με 67-66 και εκεί κατέκτησε το 2ο Ευρωμπάσκετ μετά το έπος του 1987. Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας με εκπληκτική απόδοση σε όλη τη διοργάνωση, ήταν πρώτος στα κλεψίματα σε όλο το τουρνουά και με μια συγκλονιστική αλάνθαστη εμφάνιση στον νικηφόρο ημιτελικό με τις Η.Π.Α. Ο M.V.P. της Euroleague του 2007 κατέκτησε επίσης την 5η θέση στο Ευρωμπάσκετ του 2003 και στην Ολυμοιάδα του 2004 και 2008 και την 4η θέση στο Ευρωμπάσκετ του 2007 (το 2009 δε συμμετείχε).

             Μπορεί η ηλικία του να μην είναι τόσο προχωρημένη για να αποχωρήσει από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, όμως ειναι απολύτως φυσιολογικό και κατανοητό αφού απο το 2001 τα διαλείμματα από τις υποχρεώσεις με τον εκάστοτε σύλλογο, στο ξεκίνημα της προετοιμασίας με την εθνική και από το τέλος των υποχρεώσεων με την εθνική, στην έναρξη της προετοιμασίας με το σύλλογο ήταν ελάχιστα. Και μιλάμε για αθλητή που τα έδινε όλα και στα παιχνίδια και στις προπονήσεις και είχε πολύ μεγάλο χρόνο συμμετοχής στους αγώνες με πληθωρική παρουσία όπως πάντα και ανθρώπινο είναι να έρθει η εξουθένωση και η υπερκόπωση. Ειδικά από τη μεταγραφή στον ΠΑΟ το 2004 οι αγώνες πολλαπλασιαστήκανε (με πρωτάθλημα, κύπελλο, πλέι οφ και ευρωλίγκα, όπου συνήθως τα πήγαινε μέχρι τέλους), και οι υποχρεώσεις έγιναν πολύ μεγαλύτερες με αποτέλεσμα ακόμα και ο βιονικός Διαμαντίδης που δεν ήξερε τι σημαίνει τραυματισμός, να έχει υποκύψει στους φυσικούς νόμους και να έχει τα πρώτα δείγματα τραυματισμών στο ταλαιπωρημένο του σώμα.

           Αποχωρεί μετά από 126 συμμετοχές στην εθνική και σίγουρα τελειώνει μια χρυσή εποχή για το ελληνικό μπάσκετ, με τις ευχές όλων οι νεότερες γενιές να ακολουθήσουν το ίδιο πετυχημένα. Είναι στους μεγάλους ηγέτες αυτής της γενιάς και οι ψυχικές, αθλητικές και μπασκετικές του ικανότητες είναι πολύ δύσκολο να βρουν αντικαταστάτη. Τη δύσκολη αυτή βραδιά για την εθνική και τους διεθνείς την επιστεγάζει η απόφαση του Διαμαντίδη όπου στο τελευταίο του παιχνίδι με τη γαλανόλευκη φανέλα έκανε τέτοια συγκλονιστική εμφάνιση, έτσι για να τον θυμόμαστε, για να μας δείξει το πόσο δύσκολο είναι να καλυφθεί το κενό του. Ενδεχομένως να ακολουθήσουν κι άλλοι το δρόμο αυτό, το σίγουρο είναι οτι ο κύκλος της μεγαλύτερης εθνικής ομάδας κλείνει, κάποιος άλλος θα ανοίξει και σε αυτή τη μεταβατική περίοδο καλό θα είναι να έχουμε λίγη πίστη και υπομονή. >>

 by xamenostoneiro

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: