Καλό παράδεισο και στους τρεις…

Δυο παιδιά χάθηκαν στο καθήκον τους. Παλιότερα ένα άλλο παιδί. Και τα τρία χάθηκαν άδικα.

Μεγάλες κουβέντες και βαριά λόγια ειπώθηκαν, σε μεγάλα blogs είναι  το πρώτο θέμα τόσο σε επίπεδο ενημέρωσης όσο και σε επίπεδο ξεκατινιάσματος. Θα σταθώ στο δεύτερο, στο ξεκατίνιασμα. Είμαστε τόσο στενόμυαλοι και βιαστικοί στη γλώσσα που δεν βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Ξεστομίζουμε βαριές κουβέντες για να πωρώσουμε και να πωρωθούμε. Πολλές από αυτές τις κουβέντες ήταν και οι παρακάτω: «Όταν πέθανε ο Αλέξανδρος βγήκαν όλοι να διαδηλώσουν και να εξεγερθούν». Να σπάσουν και να ρημάξουν, να πυρπολήσουν και  να πολεμήσουν. Ποιον; Αυτό δεν είναι σωστό να το ρωτάς. Και συνεχίζει η συγκεκριμένη άποψη: «Τώρα που σκοτώθηκαν 2 παιδιά άδικα, δεν βγήκε κανείς να διαμαρτυρηθεί» και να ρημάξει, να καεί το κέντρο και όλη η Ελλάδα-συμπληρώνω και εγώ.

Εδώ όμως μπαίνει η περίεργη και άδικη «κοινή λογική». Είναι 2 άσχετα μεταξύ τους συμβάντα τα οποία δεν πρέπει να συγχέονται και να συνδέονται, είτε σαν γεγονότα-είτε σαν αποτελέσματα. Ο θάνατος ενός 15χρονου από σφαίρες αστυνομικού συγκλονίζει την κοινή γνώμη γιατί είναι μια πράξη αντίθετη στην ροή των πραγμάτων. Ακούγεται σκληροπυρηνικό και αρκετά «σκατόψυχο», αλλά ο θάνατος ενός αστυνομικού πάνω στο καθήκον του είναι κάτι το φυσιολογικό, η φύση του επαγγέλματος είναι τέτοια που θα σε φέρει και αντιμέτωπο με τον χειρότερο- εκεί καλείται ο αστυνομικός να προστατεύσει τον αβοήθητο πολίτη, να αποδείξει στον ίδιο του «τον επαγγελματικό εαυτό» ότι είναι έτοιμος για όλα. Τα παλικάρια της αστυνομίας θα μπορούσαν ανά πάσα ώρα και στιγμή να σταματήσουν την καταδίωξη των κακοποιών, θα μπορούσαν απλά να εθελοτυφλήσουν- όπως κάνουν σε πολλούς άλλους καθημερινούς παραβάτες (όταν περνάς με κόκκινο το φανάρι-όταν πετάς το σκουπίδι κάτω-όταν μπαίνεις τραμπούκος στο γήπεδο-όταν, όταν….) αλλά προτίμησαν -προς τιμήν τους- να συνεχίσουν, μέχρι τέλους. Ηρωικό. Αλλά και επαγγελματικό. Ειρωνεία, αλλά δυστυχώς η έκφραση «έπεσε στο καθήκον» κόβει από την ηρωική δόξα. Για τέτοιες εκφράσεις καθόμαστε και τσακωνόμαστε. Οι αστυνόμοι όμως δεν προστάτευσαν τους εαυτούς τους, αλλά τους πολίτες. Αν προστάτευαν τους εαυτούς τους, θα τους λέγαμε χέστες και πουλημένους. Πόσο άδικο.

Για αυτό το καταραμένο καθήκον…

Η υπόθεση του Αλέξανδρου είναι το εντελώς αντίθετο. Ένας μπάτσος (βλέπετε πώς αλλάζει η λέξη και η έννοια της;) σκότωσε εν ψυχρώ ένα παιδί. Την ιστορία αλλά και την συνέχεια την ξέρετε. Ξεσηκώθηκε ο κόσμος… άβατο το κέντρο της Αθήνας για 3 μερόνυχτα. Λογικό ρε γαμώτο. Εδώ έγινε το παρά φύση και όχι το κατά φύση. Άκουσον… Ο αστυνόμος δεν προστάτεψε αλλά εναντιώθηκε. Αυτό είναι που προκάλεσε. Βλέπεις όταν είναι υπαρκτός ο εχθρός, ο πολίτης συσπειρώνεται και βοηθάει τις αρχές. Όταν δεν υπάρχει ο εχθρός και ο ένας στρέφει το όπλο στον άλλο, τότε αυτό από μόνο του είναι μια «επανάσταση», που καταλήγει με απλές πράξεις στον εμφύλιο. Αυτό που βιώνεται σε κάθε πορεία.

Ο θάνατος του Αλέξανδρου δεν πρέπει να ηρωοποιείται, αλλά οφείλει να προκαλέσει οργή. Δυναμική οργή και αγανάκτηση, τα όπλα δεν είναι για να στρέφονται χωρίς σκέψη. Γιατί η τάξη δεν επιβάλλεται.

Ο θάνατος του Γιώργου και του Γιάννη είναι ηρωικός, αλλά δεν μπορεί να προκαλέσει εκκωφαντική οργή, παρά μόνο βουβό πόνο. Να φωνάξεις και να εναντιωθείς σε ποιον – αν όχι στους διοικούντες;

Όμως και τα δύο αυτά γεγονότα δεν παύουν αν είναι ανοιχτές πληγές της ελληνικής πραγματικότητας. Δύο όψεις ενός βρώμικου νομίσματος. Η κακιά εκπαίδευση έβαλε στο «σώμα» έναν άνθρωπο ανίκανο να χειριστεί το θυμό του. Η έλλειψη επικοινωνίας και συντονισμού παρέδωσε δυο παιδιά στα αιμοβόρα νύχια κάποιον μισάνθρωπων. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όταν βλέπεις αστυνομικούς με πολιτικά οχήματα να πηγαίνουν σε αποστολές επειδή δεν έχουν διαθέσιμα υπηρεσιακά οχήματα, ή καύσιμα, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Όταν βλέπεις τους «μπάτσους» να κάνουν μπαντιλίκια σε κάθε φανάρι με τις καινούριες μοτοσυκλέτες, να καμακώνουν και να προκαλούν στις πορείες, κάτι εξίσου δεν λειτουργεί σωστά. Με ποιο μάτι βλέπεις τα πράγματα, εκεί είναι η διαφορά.

Με ποιο μάτι βλέπεις τον Αλέξανδρο, και με ποιο μάτι τον Γιάννη και τον Γιώργο. Ξεστραβώσου και δες πιο πέρα…

Υ.Γ. Καλό παράδεισο και στους τρεις…

Cheers

 

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: