Η ‘’ΜΑΓΕΙΑ’’ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

                         

     Πέρασε μια ολόκληρη εβδομάδα από το ‘’σούπερ’’ ποδοσφαιρικό ντέρμπι μεταξύ των δύο κορυφαίων, από πλευράς τίτλων, ομάδων στην Ελλάδα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Δυστυχώς…, είχα την ατυχία, λόγω προσωπικών υποχρεώσεων που δε γινόταν να αναβληθούν, να μην παρακολουθήσω το υπερθέαμα που πρόσφεραν οι δύο πανμέγιστες ομάδες μας. Όπως μετά από κάθε παιχνίδι των δύο ομάδων, τις επόμενες μέρες ακούγονται διάφορες παραφιλολογίες και κλασικά ο καθένας λέει το ‘’κοντό του και το μακρύ του’’ βγάζοντας όλο το φανατισμό και τον οπαδισμό του αλλά και τη δήθεν αντικειμενικότητά του. Την επόμενη μέρα που ασχολήθηκα με το θέμα του ντέρμπι απόλαυσα για ακόμα μια φορά τη ‘’μαγεία’’ του ελληνικού ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα την κατάντια της ελληνικής κοινωνίας μας.

        Είναι πολλά πράγματα που μου φαίνονται ακόμα απίστευτα και παράλογα για το δικό μου το μυαλό. Αφού είδα τις φάσεις του παιχνιδιού και πραγματικά δε με ενδιαφέρει καθόλου να αναφερθώ στο αγωνιστικό κομμάτι, απόλαυσα το »θέαμα» που έδιναν οι ποδοσφαιριστές και γέλασα με τα διαιτητικά λάθη και κάπου εκεί ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη του αγώνα. Την ίδια στιγμή δεκάδες οπαδοί του Ολυμπιακού έχουν καταφέρει και έχουν μπει στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου πριν προλάβουν να μπουν οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων στα αποδυτήρια. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν πιτσιρίκια που ήθελαν να ζητήσουν τις φανέλες των παιχτών. Με λύπη μου διαπίστωσα ότι δεν ήταν μικροί φίλαθλοι αλλά οπαδοί που κατευθυνόντουσαν κατά των παιχτών του Παναθηναϊκού. Είναι απίστευτο αλλά για λίγη ώρα οι παίχτες των ‘’πρασίνων’’ ήταν απροστάτευτοι απέναντι σε ανθρώπους που δε θα έπρεπε ποτέ να βρίσκονται εκεί.

        Παίχτες παγκόσμιας κλάσης, που αντικειμενικά κοσμούν το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο και κανονικά δε θα έπρεπε ποτέ να δεχτούν να παίζουν σε πρωτάθλημα τριτοκοσμικό από όλες τις απόψεις, που μόνο κακό κάνουν στην καριέρα τους και στην εικόνα που έχουν χτίσει όλα αυτά τα χρόνια στα ευρωπαϊκά γήπεδα,ήταν  έρμαιο στις διαθέσεις της οπαδικής τρέλας του καθενός τελειωμένου. Η εικόνα ομολογώ ότι ήταν σοκαριστική και αποκρουστική. Το Καραϊσκάκη είναι γήπεδο προδιαγραφών champions league και ο Ολυμπιακός ομάδα που σχεδόν κάθε χρόνο παίζει στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση. Και όμως η ασφάλεια του γηπέδου σε παιχνίδι με τον αιώνιο αντίπαλο ήταν τόσο ‘’σκληρή’’ που μπόρεσαν τόσοι οπαδοί να μπουν και να επιτεθούν  ανενόχλητοι στους παίχτες του Παναθηναϊκού. Αλήθεια, σε παιχνίδι του champions league υπάρχει ποτέ περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο; Εκεί μάλλον δε μας παίρνει…αυτό είναι το κακό στην υπόθεση ότι το κάθε υποκείμενο νιώθει  ότι εντός συνόρων τον παίρνει να κάνει ότι θέλει ξέροντας ότι κανείς δε θα τον εμποδίσει, και ποτέ δε θα τιμωρηθεί σε μια χώρα που έχει νόμους που ποτέ δεν εφαρμόζονται.

                    

      Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα ζούμε στο έλεος του κάθε κάφρου που χρησιμοποιεί το γήπεδο για εκτόνωση. Είναι θλιβερό να βλέπεις τέτοιες εικόνες στα γήπεδα όταν ζούμε σε μέρες που θα έπρεπε να γίνονται επαναστάσεις καθημερινά και για πολύ σοβαρότερα κοινωνικά θέματα. Ο καθένας από τα καλόπαιδα που μπήκαν στο γήπεδο και επιτέθηκανσε ποδοσφαιριστές, ήθελα να ήξερα έχουν κάνει το ίδιο ποτέ απέναντι σε κάποιον πολιτικό που κυβερνάει τη χώρα και την έχει φτάσει στα όρια της χρεοκοπίας; Σε κάποιο αφεντικό στη δουλειά που τον εκμεταλλεύεται, του τρώει λεφτά, τον κακομεταχειρίζεται ή τον απολύει; Σε κάποιον από τους ανθρώπους που επηρεάζουν άμεσα το μέλλον μας και τις ζωές μας και μας έχουν κατακλέψει όλα αυτά τα χρόνια; Για να μπεις στο γήπεδο και να επιτεθείς σε ποδοσφαιριστές, όπως και να έχει παίρνεις ένα ρίσκο σαν άτομο. Μπορεί με αυτήν την άμυαλη ενέργεια να καταλήξεις στη φυλακή και να καταστραφεί η ζωή σου, μπορεί να φας ξύλο, πολλά μπορεί…αλλά το ρίσκο το παίρνεις γιατί αυτό που κάνεις το πιστεύεις. Συγχαρητήρια για το θάρρος ή το θράσος, αλλά το ρίσκο αυτό μπορείς να το πάρεις εκεί που πραγματικά πονάει; Εκεί που πραγματικά θα αξίζει και εκεί που θα είναι πραγματικά μαγκιά. Αλλά δε νομίζω κανένας από αυτούς τους τύπους να είναι τόσο μάγκες για να ρισκάρουν τη δουλειά τους ή τη ζωή τους. Είπαμε, εκεί που μας παίρνει…

           Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού είπε ότι δεν έγινε και κάτι κακό, βλέποντας μόλις πέντε άτομα να μπαίνουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Πολλοί ήταν αυτοί που ‘’έπεσαν από τα σύννεφα’’ με τις δηλώσεις του και με τη συμπεριφορά του, αλλά και με τη φάση που βρίζει στα ίσια τον Σισέ. Δεν ξέρω πόσοι περίμεναν να διδάξει πολιτισμό ο Μαρινάκης και ο κάθε ένας σαν τον Μαρινάκη μπαίνοντας στο χώρο του ποδοσφαίρου. Όλοι αυτοί είναι άνθρωποι άλλης τάξης, άλλων δεδομένων και άλλης κουλτούρας που εμένα δε με αγγίζουν, και ας είναι πρόεδροι των αγαπημένων ομάδων της πλειοψηφίας του φίλαθλου κόσμου. Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να έχουν τον κόσμο μαζί τους για να διευκολύνουν τα συμφέροντά τους, πατώντας πάνω στην πώρωση και το φανατισμό που οι ίδιοι δημιουργούν και συντηρούν μέσα κυρίως από τα ΜΜΕ που ελέγχουν. Δυστυχώς στην πλειοψηφία το έχουν καταφέρει και ο κόσμος ξεσπάει με τις ομάδες και αδιαφορεί για τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά. Οι πρόεδροι απωθεώνονται από τους οπαδούς, η κάθε δήλωση ή κίνηση δικαιολογείται και τα στρατόπεδα καλά κρατούν. Είμαστε στη χώρα που στο κέντρο της Αθήνας θα αποδοκιμάσεις το Βγενόπουλο την ημέρα που έχασαν τη ζωή τους οι αθώες ψυχές στη Marfin και το ίδιο βράδυ θα πας στο ΟΑΚΑ και θα φωνάξεις ‘’Αντρέα Θεέ πάρε την ΠΑΕ’’. Γιατί στο φανταστικό μυαλό σου είναι διαφορετικοί Βγενόπουλοι, άλλος της Marfin, άλλος της Ολυμπιακής και άλλος του Παναθηναϊκού. Άλλος ο Κόκκαλης της Intracom που ελέγχει την Ελλάδα, άλλος ο Κόκκαλης του Ολυμπιακού που σου πήρε το Ριβάλντο.

                    

           Κάπως έτσι είναι το θέατρο του παραλόγου της ποδοσφαιρικής και γενικώς αθλητικής Ελλάδας. Οι εφημερίδες όπως πάντα αστείες, οι μεν να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και οι δε να μιλάνε για την ‘’κλοπή του αιώνα’’, βγάζοντας όλη την καφρίλα και τον οπαδισμό τους. Γύρω στους 1000 οπαδούς του ΠΑΟ πήγαν έξω από τα γραφεία της ΕΡΤ για να διαμαρτυρηθούν για τη μετάδοση της κρατικής τηλεόρασης. Συγγνώμη αλλά μου φαίνεται τουλάχιστον αστείος ο λόγος να σηκωθούν να πάνε να διαμαρτυρηθούν τόσα άτομα για έναν τέτοιο λόγο, ενώ καθημερινά η κοινωνία μας δέχεται αδιαμαρτύρητα τόσες αλλαγές και αδικίες και τέτοια εκμετάλλευση προς την αστική τάξη που το τελευταίο που θα έπρεπε να μας εξοργίζει είναι το ποδόσφαιρο. Είδα, επίσης, τους παίχτες του ΠΑΟ να αναφέρονται κατά των οπαδών του ΟΣΦΠ που τους επιτέθηκαν, ξεχνώντας ότι πριν λίγο καιρό είχαν δεχθεί επιθέσεις από δικούς τους οπαδούς, το ίδιο ‘’ηλίθιους’’ όπως είπε και ο Ζιλμπέρτο, μόνο που τότε δεν είχαν ξεστομίσει κουβέντα. Δυστυχώς, παίζουν και οι ίδιοι το οπαδικό παιχνίδι των ομάδων, γίνονται οπαδοί και συντηρούν και οι ίδιοι την άρρωστη αυτή κατάσταση, αγνοώντας ότι η καφρίλα δεν έχει χρώματα.

           Η κάθε ομάδα θέλει να προστατέψει τα συμφέροντά της κάνοντας τον παραλογισμό επιστήμη. Με αυτόν τον τρόπο η χαρά του ποδοσφαίρου χάνεται, ο φίλαθλος κόσμος απομακρύνεται από τα γήπεδα και πλέον τη θέση τους παίρνουν αφιονισμένοι οπαδοί που εκτονώνουν την οργή τους και τις διαθέσεις τους στα γήπεδα, βγάζοντας όλη τους την ενέργεια σε κάτι τελείως ανούσιο. Η οργή της κοινωνίας θα παραμένει βουβή και ο κόσμος θα συνεχίσει να μένει απαθής σε όσα συμβαίνουν καθημερινά, πιστεύοντας ότι ο μεγάλος εχθρός φοράει κόκκινα, πράσινα, κίτρινα και μαύρα κασκόλ.

 

by xamenostoneiro

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: