Η τέχνη του σύγχρονου συνδικαλίζεσθαι

Τετάρτη 23.02.2011, πανελλαδική απεργία με εξαιρετικά μεγάλη συμμετοχή! Πώς ακριβώς όμως θα δοθεί νόημα σε όλες αυτές τις μαζικές εξεγέρσεις, στους αγώνες, και τις θυσίες του απλού καλοπροαίρετου Έλληνα εργαζόμενου/απεργού; Ποιοι είναι αυτοί που συγκεντρώνουν σε ένα σακούλι τον κόπο όλων αυτών τον απεργών και το καταθέτουν ως εισιτήριο για να κάτσουν σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με το Κεφάλαιο και την Πολιτεία; Μα φυσικά οι συνδικαλιστές που δρουν πάντα προς συμφέρον όσων τους εξέλεξαν…

Η παρακάτω ιστορία συνέβη το 2010 σε μια Τράπεζα (που γνωρίζω καλά). Η Τράπεζα λοιπόν απασχολούσε έναν υπάλληλο ο οποίος δυστυχώς έμπλεξε με γυναίκες, μεγάλη ζωή και λοιπά – κάτι σαν αυτά που δείχνει η τηλεοπτική σειρά Για λογαριασμό σας και στεναχωριούνται οι μανάδες μας, απορούνε οι πατεράδες και γελάνε οι νεότεροι. 30χρονος, 5 χρόνια περίπου στην Τράπεζα. Πήρε ο παλικαράς το πρώτο δάνειο, δεύτερο δάνειο, τρίτο, μία πιστωτική, άντε άλλη μία και συνέχισε έτσι το παραμύθι ώσπου δεν είχε επιστροφή. Μέχρι εκεί όλα καλά, θα πήγαινε στο σοφό Σαμοϊλη, θα έκλαιγε λίγο η οικογένεια, μέχρι το τέλος του επεισοδίου όλα θα λυνόντουσαν. Ο παλικαράς όμως το πήγε λίγο παραπέρα…

Στο κατάστημα που εργαζόταν είχαν καταθετικούς λογαριασμούς 4-5 συγγενείς και καμιά 15αριά φίλοι. Σε μια ώρα βαθιάς περισυλλογής (και βαριάς μ@λ@κί@ς) του ήρθε η επιφοίτηση του παλικαρά να μπει συνδικαιούχος σταδιακά σε όλους αυτούς τους λογαριασμούς, όπερ και εγένετο! Αιτήσεις, υπογραφές τα πάντα αυτός μόνος του εννοείται. Ξεκίνησε λοιπόν να σηκώνει τα χρήματα που του έλειπαν (για τον τόσο ιερό σκοπό του να χαρτζιλικώσει τη λουλουδού που εντελώς αφιλοκερδώς του χαμογέλασε με νόημα την προηγούμενη νύχτα) και έφτασε εν ολίγοις να έχει σηκώσει € 20.000, κάπου € 1.000 από 20 διαφορετικούς λογαριασμούς. Ξεκίνησαν λοιπόν οι φίλοι και οι συγγενείς να καταλαβαίνουν ότι λείπουν τα χρήματα, τηλεφωνούσαν σε πρώτο χρόνο στον παλικαρά, τους έδινε κάποιες εξηγήσεις, τα κάλυπτε για λίγες μέρες, έδινε και συγνώμες εκ μέρους της Τράπεζας.

Στο 5μηνο η κατάσταση ξέφυγε, ο παλικαράς έμεινε από δικαιολογίες, οι συγγενείς και φίλοι απευθύνθηκαν σε άλλους υπαλλήλους με τις σχετικές απορίες, έπεσαν 2-3 αγωγές και μηνύσεις, ο παλικαράς έσπασε και τα ομολόγησε όλα. Διευθυντής και Διοίκηση τον μαζεύουν του γράφουν την παραίτηση, του λένε φέρε τη αύριο υπογεγραμμένη και δε θα σε διώξουμε ποινικά. Όσον αφορά τα € 20.000, σου βγάζουμε εμείς ένα δάνειο στο όνομα σου, εξοφλούμε τους αθώους ανθρώπους να αποσύρουν τις μηνύσεις τους, και μήνα μήνα θα μας τα δίνεις από τη νέα σου δουλειά όποτε και εάν βρεις. Γνέφει ο παλικαράς καταφατικά και συντετριμμένος βγαίνει από το γραφείο της Διοίκησης…

Εκεί που πλησίαζε να φύγει που λέτε, νοιώθει ένα χέρι να τον σταματά. Ένας φιλεύσπλαχνος συνδικαλιστής που είχε πάρει γραμμή του τι είχε παιχτεί αγκαλιάζει στοργικά τον παλικαρά μας και τον οδηγεί στα γραφεία του Συλλόγου. Λέει τις ειδήσεις σε τίτλους και στον Πρόεδρο του Συλλόγου, ο οποίος μονομιάς κατακλύζεται από την ανάγκη για προσφορά στο συνάνθρωπο και του προτείνει το εξής (άκουσον άκουσον!!!): «Θα σου δώσουμε εμείς τα € 20.000 από τα ταμεία του Συλλόγου. Αναλαμβάνεις όμως να εξοφλήσεις όλους τους δικούς σου ανθρώπους και να μας επιστρέφεις ένα ποσό κάθε μήνα από τη δουλειά σου που αν κάνεις αυτό που θα σου πούμε, σου υποσχόμαστε ότι θα την κρατήσεις! Σήμερα κιόλας ορίζεσαι Αντιπρόεδρος του Συλλόγου και στέλνουμε Εξώδικο στο Γενικό Διευθυντή της Τράπεζας ότι θέλει να σε υποχρεώσει σε παραίτηση για τη συνδικαλιστική σου δράση! Προσοχή όμως: οι 20 συγγενείς και φίλοι πρέπει όχι απλά να εξοφληθούν αλλά και να τους ζητήσεις συγνώμη ώστε να αποσύρουν τις μηνύσεις και, σε περίπτωση δικαστηρίου, να είμαστε σίγουροι ότι θα ανακαλέσουν και θα υποστηρίξουν ότι ουδέποτε σκέφτηκαν πως εσύ πήρες τα χρήματα, απλά έτυχε και μπερδεύτηκαν και υπολόγισαν € 1.000 παραπάνω στο λογαριασμό τους! Αντιλαβού;»

Αντιλαβού και Σώσον Ελέησον! Ο παλικαράς προφανώς και δέχτηκε την τόσο φιλεύσπλαχνη προσφορά. Από την επόμενη κιόλας μέρα πήρε σβάρνα θείους, θείες, φίλους και κουμπάρους, είχε μαζί και μια ομορφούλα του Συλλόγου να δείχνει λίγο μπούτι στο θείο που έδινε την άφεση αμαρτιών και να φέρνει πάστες στην κουμπάρα που υποδεχόταν τον άσωτο. Σε τρεις μέρες όλες οι μηνύσεις είχαν αποσυρθεί και όσοι είχαν χάσει χρήματα, τα είχαν πάρει πίσω έως το τελευταίο ευρώπουλο.

Στο μέτωπο της Διοίκησης τώρα, ο Γενικός Διευθυντής με το που έλαβε το Εξώδικο είχε ξεκινήσει τις συνεννοήσεις με τη Νομική Υπηρεσία για να κρεμάσουν τον παλικαρά ανάποδα στην κεντρική πλατεία της πόλης (δε λέω ποιας!). Αποδείξεις υπήρχαν άλλωστε, το μόνο που έμενε ήταν έστω και ένας μάρτυρας να επιβεβαιώσει όσα έγιναν. Από τη στιγμή που δε δέχτηκε να κλείσει το θέμα ειρηνικά, ήταν η μόνη λύση. Ξεκινώντας όμως τα τηλέφωνα, διαπίστωσε την πικρή αλήθεια… Όλοι αναθεωρούσαν, ζητούσαν συγνώμη για την αναστάτωση, παραδέχονταν πρόθυμα πως το λάθος ήταν δικό τους και εξηγούσαν πως καμία απαίτηση δεν είχαν από την Τράπεζα! Συντετριμμένος ο Γενικός Διευθυντής πάει να φύγει αργά το απόγευμα από το γραφείο του και στο ασανσέρ τον ακουμπά το ίδιο γνωστό φιλεύσπλαχνο χέρι…

Ξεκινά να του λέει λοιπόν λόγια αγάπης, ότι αν πας να απολύσεις τον Αντιπρόεδρό μας θα σε γ@μ… και τέτοια ωραία. Αφέθηκε ο Γενικός μια μέρα να ψήνεται στη σχάρα που λέτε και την επόμενη μέρα το πρωί η πρόταση ήταν σαν μάνα εξ’ ουρανού για άπαντες τους πρωταγωνιστές: ΚΡΑΤΑ ΤΟΝ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΚΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΕΞΩΔΙΚΟ. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς οι υπόλοιποι εργαζόμενοι χειρότερα…

Στους υπόλοιπους λοιπόν που έζησαν χειρότερα περιλαμβάνονται εργαζόμενοι που έκαναν μεταπτυχιακά μερικής απασχόλησης και η Τράπεζα δε χορηγούσε φοιτητικές άδειες ώστε επί δύο χρόνια σπαταλούσαν σχεδόν όλες τις ημέρες κανονικής αδείας διαβάζοντας, εργαζόμενοι που έχουν και απογευματινές δουλειές για να μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, εργαζόμενοι που δουλεύουν σκληρά γιατί πιστεύουν στην αξιοκρατία που έχει καταλήξει να είναι σήμερα αστικός μύθος! Σε αυτούς τί έχουν προσφέρει οι σύγχρονοι συνδικαλιστές; Και τι λένε σε αυτούς – Αν κλέψεις, τότε μπορώ να σε βοηθήσω; Κι αν δε θέλουμε να κλέψουμε; Κι αν αυτούς που κλέβουν απαιτούμε να τους απομακρύνετε και να πάτε να βοηθάτε κανέναν λίγο πιο ηθικό που σας έχει ανάγκη; Κάποιον που ενώ χρειαζόταν τα χαμένα ημερομίσθια, συμμετείχε στην απεργία για να σας δώσει δύναμη να παριστάνετε τους νταήδες;

Κανένας δεν αμφισβητεί το θεσμό του συνδικαλισμού. Απλά στις μέρες μας (έλεγα να πω ακόμη μια ιστοριούλα που έφτασε στα αυτιά μου για τους λιμενεργάτες αλλά μη σας κουράζω  ήδη η μία ήταν ενδεικτική) οι εκπρόσωποί του είναι απλά ανεκδιήγητοι…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: