ΟΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ

                         

           Η δύναμη, το κουράγιο να συνεχίσεις τη ζωή σου ενίοτε προκύπτει μέσα από πράγματα μικρά. Ένα χρόνο μετά το φονικό σεισμό, η ανθρωπιστική βοήθεια ούτε κατά διάνοια δεν έχει διώξει το ζωντανό εφιάλτη από τη μικρή χώρα της Καραϊβικής. Ανάμεσα στα χαλάσματα, το ποδόσφαιρο <<φυτεύει>> την ελπίδα. Ποδόσφαιρο με πατερίτσες…

                         

        Αδιανόητο να βλέπεις όλη σου τη ζωή να αλλάζει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Και εσύ ανήμπορος να αντιστρέψεις τη ροή των πραγμάτων. Η 12η Ιανουαρίου 2010 σημάδεψε ανεξίτηλα την όχι ιδανική, ούτε καν καλή, αλλά σχετικά ξέγνοιαστη καθημερινότητα των κατοίκων της Αϊτής.

                         
        Οταν η γη άρχισε να ταλαντεύεται με μανία, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος της καταστροφής. Πολλοί δεν είχαν καν ούτε τη χρονική πολυτέλεια να σκεφτούν οτιδήποτε. Τα –μνημείο κακοτεχνίας– κτίρια δεν προέβαλλαν ιδιαίτερες αντιστάσεις στη φύση. Κατέρρευσαν και πήραν μαζί τους περίπου 230.000 ψυχές.

                         

Η αξία της αναπνοής
Η τραγωδία, ο πόνος, η απώλεια, επαναξιολόγησαν στο μυαλό των ντόπιων την αξία της ανθρώπινης ζωής. Οι ανάπηροι, που ως τότε λογίζονταν ως δεύτερης κατηγορίας πολίτες και αντιμετωπίζονταν ρατσιστικά από τους αρτιμελείς συντοπίτες τους, πλέον ήταν ευλογημένοι από τον Θεό.
Περίπου 4.000 άτομα ανασύρθηκαν από τα χαλάσματα. Ερείπια μεν, ζωντανοί δε. Οι γιατροί αναγκάστηκαν να τους ακρωτηριάσουν, προκειμένου η μόλυνση από τις πληγές να μην τους στερήσει τη ζωή. Εκαναν μήνες για να αντικρίσουν το σοκαριστικό θέαμα του νέου τους εαυτού στον καθρέφτη, αλλά ανέπνεαν, είχαν δίπλα τους τους δικούς τους ανθρώπους. Ανεκτίμητο.
Ο πόνος, το ψυχολογικό σοκ, όμως, τους μετέτρεψε σε κινούμενα, βουβά ζόμπι. Η ενοχή ότι εκείνοι σώθηκαν, αλλά οι γύρω τους έσβησαν, θαρρείς στοίχειωνε τις σκέψεις τους. Ολοι τους έψαχναν κάπου να πιαστούν.
                         

Σωσίβιο
Το σωσίβιο που ζητούσαν τους το πρόσφερε το ποδόσφαιρο. «Είναι κάτι που αγαπώ και ο Θεός μου έδωσε την ευκαιρία να το πραγματοποιήσω, δημιούργησε για μένα έναν λόγο για να ζω», δήλωσε χαρακτηριστικά στο Assosiated Press ο Φρανσουά ΜακΚένζι. Μέχρι τον σεισμό ο 23χρονος ήταν εργάτης εργοστασίου. Πλέον, δηλώνει ποδοσφαιριστής και ας του λείπει το δεξιό πόδι. Είναι μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου αναπήρων της Αϊτής. Ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αργεντινή. Εχει λάβει μέρος σε ένα Μουντιάλ. Πράγματα που υπό άλλες συνθήκες θα φάνταζαν αδιανόητα. Και όλα αυτά μέσω του ποδοσφαίρου.

                         

Η καθημερινή μάχη
Η ανθρωπιστική βοήθεια συνηθίζει να χάνεται ανάμεσα σε δαιδαλώδεις μηχανισμούς οργανισμών, θεωρητικά επικεντρωμένων στη βοήθεια όσων έχουν ανάγκη. Μια ματιά στη σημερινή εικόνα της Αϊτής πείθει ότι τα εκατομμύρια που έδωσε όλος ο κόσμος για τους πληγέντες, προφανώς αλλού κατέληξαν.
Στην προκειμένη περίπτωση, βέβαια, εκατοντάδες νέα παιδιά οφείλουν να ευχαριστήσουν το Διεθνές Ινστιτούτο των Σπορ για την επανεκκίνηση της ζωής τους. Ο πρόεδρός του, Φρεντ Σορέλις, ήταν ο άνθρωπος που είχε την ιδέα να οργανώσει τη δημιουργία ομάδας αναπήρων στην Αϊτή. «Στόχος μας είναι να… ανεβάσουμε όλους τους ακρωτηριασμένους της χώρας», είπε και συνέχισε: «Η προσπάθειά τους τιμά όλη την Αϊτή».
Το ποδόσφαιρο αναπήρων υπάρχει από το 1980 και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο. Οπως και σκληρό. Με ιδιαίτερες απαιτήσεις στους τομείς της ισορροπίας και της δύναμης. Οι αθλητές, όμως, έχουν μάθει να μοχθούν για κάτι απείρως σημαντικότερο. Τη διαβίωσή τους. Οπότε, να ιδρώνουν, να πέφτουν, να απογοητεύονται μέχρι να καταφέρουν –διότι πάντα το κάνουν– να κλοτσήσουν μια μπάλα, μοιάζει και είναι παιχνίδι. Και το παιχνίδι είναι το πιο αποτελεσματικό και συνάμα διασκεδαστικό μάθημα που μπορεί κανείς να πάρει.
                         

Η συμβολική ταραντούλα
Γι’ αυτό στην Αϊτή η προσπάθεια αυτή… αγκαλιάστηκε από όλους. Η καθόλου μοιρολατρική αντιμετώπιση της πραγματικότητας που τους έβγαλε ζωντανούς από τον κινούμενο θάνατο, τους έστειλε στο γήπεδο. Εκατοντάδες μη αρτιμελείς άνδρες έσπευσαν να δοκιμαστούν για τον σχηματισμό της εθνικής ομάδας. Οι περισσότεροι θύματα του σεισμού.
«Αυτοί οι άνθρωποι είναι απίστευτα δυνατοί», λέει ο Κρις Καμπασάνο, διευθυντής του Φοίνιξ Pro Soccer Organization που, επίσης, βοήθησε στην οργάνωση της ομάδας. Η ποδοσφαιρική ομάδα FC Dallas δώρισε στους παίκτες τις επίσημες εμφανίσεις τις ομάδας και τους προσκάλεσε στις ΗΠΑ για προπονήσεις ενόψει του Μουντιάλ που έγινε λίγους μήνες πριν στην Αργεντινή.
Η ιδέα ενέπνευσε πολλούς. Σύντομα η εθνική ομάδα απέκτησε και αντίπαλο. Τη Ζάριαν. Σημειολογικό το όνομα. Σημαίνει ταραντούλα στη γλώσσα των Κρεολών. Αυτή η κατά τα άλλα ανατριχιαστική αράχνη, με την ικανότητα να συνεχίζει τη ζωή της όταν χάνει κάποιο από τα πόδια της, αφού ο οργανισμός της το αντικαθιστά.
Η Ζάριαν οφείλει την ύπαρξή της σε ένα άλλο κοινωφελές ίδρυμα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ιππότες του Κολόμπους πρόσφεραν περισσότερα από ένα εκατ. δολάρια προκειμένου τα ακρωτηριασμένα παιδιά της Αϊτής να αποκτήσουν προσθετικά άκρα. Το πρόγραμμα «Γιατρεύοντας τα παιδιά της Αϊτής». Κάλυψε εξ ολοκλήρου το κόστους της –συνολικά διετούς διάρκειας– αποκατάστασης για περίπου 100 παιδιά. Δεκαεπτά από αυτά είναι μέλη της Ζάριαν. Η ομάδα μέσα στο κλίμα πεσιμισμού που πλανάται σαν φάντασμα πάνω από την Αϊτή, έχει φτάσει να θεωρείται σύμβολο της αντοχής του Πορτ Ο’ Πρενς στις κακουχίες.
                         

Πρώτα περπάτημα, μετά ποδόσφαιρο
«Ο αθλητισμός είναι ένα παγκόσμιο μέσο που ενώνει ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη, είτε μιλάμε για το Μουντιάλ είτε για το Super Bowl είτε για ποδόσφαιρο αναπήρων», είπε ο δρ Ρόμπερτ Γκάιλι, συντονιστής του προγράμματος περίθαλψης Medishare και συνέχισε: «Καθημερινά βλέπουμε άτομα που έχουν πρόσθετο πόδι, μαθαίνουν να περπατάνε με αυτό και μέσα σε λίγες ώρες βρίσκονται κιόλας στο γήπεδο για να τσεκάρουν αν μπορούν να παίξουν ποδόσφαιρο. Στόχος μας είναι να χρησιμοποιήσουμε το ποδόσφαιρο ως έναν τρόπο ανάτασης της ψυχολογίας των κατοίκων».
Πριν από λίγες εβδομάδες, στην επέτειο του σεισμού, η εθνική ομάδα, σε ένα συμβολικό φιλικό παιχνίδι, αντιμετώπισε τη Ζάριαν στο Πορτ Ο’ Πρενς. Μπροστά σε ένα γεμάτο γήπεδο που δεν σταμάτησε να χειροκροτά αυτούς που πριν από το σεισμό θα κοιτούσε υποτιμητικά για την ατυχία τους να έχουν ένα πόδι ή ένα χέρι λιγότερο. Ο αγώνας ήταν αδιάφορος. Η δύναμη του γεγονότος είχε όλη την αξία. Η Αϊτή, άλλωστε, δεν είναι ανταγωνιστική ως ομάδα, ούτε στοχεύει σε κάποιον τίτλο. Από το Μουντιάλ γύρισε χωρίς πόντο. Who gives a damn? Η ζωή είναι ωραία όταν ξέρεις να την ευχαριστιέσαι. Ακόμα και αν σου λείπει κάτι ουσιώδες…

                         

Συντάκτης: Παναγιώτης Αρωνιάδης στην εφημερίδα »Εξέδρα»

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: