» Τρίτη βράδυ »

 

Τρίτη βράδυ.. ώρα 21,00….. Μόλις έχω γυρίσει από την δουλειά, με τσακισμένο νευρικό σύστημα και άγχος να χτυπάει κόκκινο.. αλλά δεν πτοούμαι, γιατί σκέφτομαι πως κάθε Τρίτη έχω ραντεβού με τον Λάκη στο τσαντίρι του.. Κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ με την ελπίδα να χαλαρώσω, να γελάσω.. να 8υμηθώ πως είναι να γελάς αβίαστα, με την καρδιά σου σαν να είσαι πιτσιρίκι στο Λούνα Παρκ.

Ξεκινάει να λέει τα δικά του, ακούω και το γέλιο της περιβόητης Ανθούλας ( την οποία παρεμπιπτόντως δεν συμπαθώ αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας) και αρχίζω σιγά σιγά να χαλαρώνω.. και εκεί που αρχίζω και ξεχνιέμαι από τα καθημερινά προβλήματα και κάνω βόλτα στο Καρουζέλ της φαντασίας μου.. ο Λάκης αρχίζει και μιλάει για την σημερινή πραγματικότητα.. για αυτό που θέλω να ξεχάσω.. και νιώθω ένα κόμπο.. ο κόμπος γίνεται θηλιά.. αρχίζω να νιώθω άβολα… μου πετάει στην μούρη με αποδείξεις όλα όσα έγιναν , γίνονται και θα γίνουν σε μένα και μου στραπατσάρει το κατά τα άλλα συμπαθέστατο μουτράκι μου…

Το γέλιο μου κόβεται μαχαίρι.. καταλαβαίνω πως τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου έχουν σκληρύνει.. πλέον δεν έχω την χαρά που με πήγανε στο Λούνα Παρκ… στην αρχή ήθελα να πάω… γιατί όλα τα παιδάκια πάνε.. όλα έχουν ζήσει την εμπειρία.. γιατί όχι και εγώ?????

Και όμως.. έχω τον τρόμο στα μάτια μου και θέλω να ουρλιάξω.. μπροστά μου ένα τεράστιο αδιέξοδο.. ένα κενό.. ένα γιατί… .μου έρχεται να αναφωνήσω σαν τον Αυλωνίτη .. « Μωρέ που πάμε???» ..και να αναστενάξω σαν την Βασιλειάδου .. «Ωωωωωωωωωωωωωχ!»

Αλλά δεν μου βγαίνει φωνή …θέλω να ουρλιάξω…. «κατεβάστε με επιτέλους από το τρενάκι του τρόμου… μαμάάάάάά….. θα είμαι καλό παιδί .. θα μαζεύω τα πράγματα μου, θα κάνω τα μαθήματα μου.. μέχρι μουρουνέλαιο θα πιω.. απλά κατεβάστε μεεεεε»…. Η μαμά μου όμως εκεί…

Μου θυμίζει αυτούς που βλέπω στο κοινό του Λάκη να γελάνε με τα χάλια μας.. θα μου πεις.. ε και τι να κάνουν οι άνθρωποι.. το ίδιο δεν κάνεις και εσύ??? Δεν τους αδικώ. Καθόλου.. όμως συνεχίζουν να ξεκαρδίζονται με την κατάντια μας….

και εγώ δεν μπορώ να συνεχίσω να συμμετέχω… συνεχίζουν να κακαρίζουν προσπαθώντας να δείξουν πόσο πολύ τους αρέσει η ξεφτίλα ή απλά να τραβήξουν την προσοχή του Λάκη και πάρουν 3 δευτερόλεπτα δημοσιότητας .. για να πούνε την άλλη μέρα στις φίλες τους… « με είδες? Ήμουνα στο τσαντίρι χθες , με έδειξε η τηλεόραση.. ωραίο μαλλί δεν είχα?» αρχίζω και αναρωτιέμαι.. .Μήπως κρίνω πολύ αυστηρά και απλά βγάζω ξινίλα?? …

Η μάνα μου όμως εκεί….. δεν μπορεί να καταλάβει τον φόβο μου.. να ακούσει την κραυγή μου.. δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πόσο πολύ υποφέρω εκεί πάνω.. γιατί στο κάτω κάτω της γραφής.. εγώ το ζήτησα.. εγώ κοπανιόμουνα να πάω.. «μπα… -θα σκέφτεται.- ουρλιάζει και φωνάζει από την έξαψη και την χαρά.. από την αδρεναλίνη… αφού φαγώθηκε να ανέβει στο τρενάκι ενώ εγώ την είχα προειδοποιήσει πως μπορεί και να μην της άρεσε,, να τρόμαζε… και σε τελική ανάλυση.. αν δεν της αρέσει θα πάρει το μάθημα της να μην κάνει του κεφαλιού της.. να ακούει την μαμά της και να κάθεται στα αυγά της…»

 

Μετά από μερικά λεπτά που μου φάνηκαν αιώνας.. σταματάει το μαρτύριο .. έρχεται η θεία φώτιση στον χειριστή – σαδιστή του τρένου και πατάει το κουμπί της λύτρωσης… και κατεβαίνω με τρεμάμενα πόδια., κατάχλωμη.. προσπαθώ να πάρω ανάσα …και τρέχω στην μάνα μου…. από την μία θέλω να την κλωτσήσω από την τσαντίλα μου που με άφησε εκεί και απλά παρακολουθούσε και από την άλλη θέλω να χωθώ στην αγκαλιά της , να βάλω τα κλάματα , να νιώσω ασφάλεια και να την ακούσω να μου λέει .. «Έλα πάει , τελείωσε.. μια άσχημη εμπειρία ήταν και πάει πέρασε.. να με σφίξει στην αγκαλιά της, να μου δώσει ένα φιλί και να μου χαϊδέψει το αναψοκοκκινισμένο μουτράκι μου και να μου πει με ένα γλυκό χαμόγελο.. «θες να πάρουμε παγωτό????»…κανονική διαφήμιση βιτάμ με Happy end….

 

Και η ώρα έχει πάει 11 … δείχνει κάποιον να τραγουδάει και το κοινό φτιαγμένο από τα τσιπουράκια και τον χαβαλέ να διασκεδάζει.. πέφτουν οι τίτλοι τέλους… και σκάει το καρπούζι στη οθόνη..….

και εγώ εκεί καθηλωμένη στον καναπέ… αν κάποιος με έβλεπε από το απέναντι μπαλκόνι θα νόμιζε πως παρακολουθούσα.. και όμως…. Ανέκφραστη πλέον, άκεφη, προβληματισμένη, με ένα πλάκωμα στο στήθος κλείνω την τηλεόραση.. δεν θέλω άλλο να δω…

…γιατί ξέρω πως αυτά που ζούμε τώρα είναι μόνο η αρχή.. ακόμα το κουμπί του τρένου δεν έχει πατηθεί για να ξεκινήσει…. Γιατί καλώς η κακώς απλά θέλαμε να ζήσουμε σαν τους άλλους.. «αφού όλοι κάνουν τρενάκι ..γιατί όχι και εγώ??»… Χωρίς να σκεφτούμε αν μπορούμε.. γιατί ξέρω πως δεν θα κρατήσει μόνο κάποια λεπτά να κάνω υπομονή ….γιατί ξέρω πως ο χειριστής είναι ένας ισόβιος σαδιστής που δεν πρόκειται να πτοηθεί με τις κραυγές και τα κλάματα των παιδιών ….γιατί δεν πρόκειται να είναι η μαμά μου κάτω να με αγκαλιάσει και να μου πει …

«Πάει πέρασε… τελείωσε»….

 

by   » pandora’s box »

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: