8 / 2 / 1981

Ο  χώρος του ποδοσφαίρου έχει σημαδευτεί ανεξίτηλα από φαινόμενα βίας και ιστορίες τραγικές που κόστισαν τη ζωή σε πολλούς φίλους του πιο δημοφιλούς αθλήματος στον κόσμο. Τα αίτια των τραγικών αυτών φαινομένων που αποτέλεσμα είχαν να χαθούν φίλαθλοι όλων των ηλικιών ήταν πολλά και ποικίλα. Ο χουλιγκανισμός και ο οπαδικός φανατισμός της μάζας, οι κακές προδιαγραφές των γηπέδων, η έλλειψη οργάνωσης, οι υπεύθυνοι που αποδείχθηκαν ανεύθυνοι, είναι μερικοί από τους λόγους που κάποιες ποδοσφαιρικές γιορτές βάφτηκαν με αίμα αθώων ψυχών. Δυστυχώς, η Ελλάδα ήταν από τις χώρες που είχε την ατυχία να ζήσει μια τέτοια τραγική ιστορία, το δράμα του θανάτου των 21 φιλάθλων της θύρας 7 του σταδίου Καραϊσκάκη.

Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 1981 όταν η Ελλάδα έζησε το μεγαλύτερο δράμα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Ο Ολυμπιακός κερδίζει την ΑΕΚ με 6-0 και οι 35.450 φίλαθλοι στο στάδιο Καραϊσκάκη παραληρούν από χαρά και ενθουσιασμό. Μια από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία του Ολυμπιακού ήταν πραγματικότητα. Δυστυχώς τη συνέχεια κανένας δε μπορούσε να την προβλέψει. Ο Γαλάκος έχει σημειώσει το 6ο γκολ του Ολυμπιακού και ο φανατικός πυρήνας των οπαδών του Ολυμπιακού που βρίσκονται στη θύρα 7 του παλιού σταδίου Καραϊσκάκη πανηγυρίζουν και τραγουδούν συνθήματα υπέρ της ομάδας τους. Κάποιοι, με τη λήξη του αγώνα θέλουν να τρέξουν προς τη θύρα 1 για να δουν από κοντά τους παίχτες του Ολυμπιακού και να τους αποθεώσουν. Ένας από τους οπαδούς τρέχοντας στα σκαλιά γλιστράει σε ένα αφρολέξ, κατρακυλάει και φτάνει στην πόρτα η οποία, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, είναι κλειστή! Κάπου εκεί ξεκινάει η τραγωδία! Κατεβαίνοντας τα σκαλιά οι φίλαθλοι, δεν μπορούν να δουν τι έχει συμβεί μπροστά τους και πέφτει ο ένας πάνω στον άλλον. Οι μπροστινοί προσπαθούν να φωνάξουν στους πίσω να υποχωρήσουν αλλά οι κραυγές καλύπτονται από τους πανηγυρισμούς. Ο κόσμος εξακολουθεί να σπρώχνεται και ακολουθεί συνωστισμός. Οι αστυνομικοί ξεριζώνουν την πόρτα για να βγουν όσοι μπορούν και προλαβαίνουν. Ποδοπατούνται εκατοντάδες άτομα και ανάμεσά τους δεκάδες τραυματίες, ενώ 21 από αυτούς χάνουν τη ζωή τους υποκύπτοντας σε εκείνο το σημείο ή αργότερα στο νοσοκομείο και αν οι αστυνομικοί δεν ενεργούσαν γρήγορα, η λίστα των νεκρών και των τραυματιών θα μεγάλωνε πολύ περισσότερο. Από τους 21, οι 19 χάνουν τη ζωή τους στα σκαλιά της θύρας 7 από ασφυξία ή επειδή ποδοπατήθηκαν ζωντανοί, ο ένας ξεψυχάει αργότερα στο νοσοκομείο και ο τελευταίος μετά από κάποιο διάστημα, αφού δεν κατόρθωσε να ξυπνήσει από το κώμα στο οποίο έπεσε.

Τα νοσοκομειακά έσπευσαν στο χώρο και μετέφεραν νεκρούς και τραυματίες στο Τζάννειο Νοσοκομείο Πειραιά. Συγγενείς, φίλοι και απλοί πολίτες συγκεντρώθηκαν απ’έξω για να μάθουν τι συμβαίνει και κυρίως τα ονόματα των θυμάτων. Η κρατική τηλεόραση και τα ραδιόφωνα ενημερώνουν συνεχώς για τις εξελίξεις. Στο Τζάνειο κατφθάνει ο Υπουργός Κοινωνικών υπηρεσιών, κ. Δοξιάδης, οι Υφυπουργοί Τσουκαντάς και Αποστολάτος, ο Υπουργός Δημοσίας Τάξης κ. Δαβάκης, ο Υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως Αχ. Καραμανλής, ακόμα και ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης. Όλοι διατάσσουν εντατικοποίηση των κινητοποιήσεων γιατί η ανάγκη για αίμα είναι μεγάλη και ο χρόνος πολύτιμος, ενώ και ο απλός κόσμος δείχνει προθυμία να βοηθήσει. Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές  με τους γιατρούς και τους νοσοκόμους να αναγνωρίζουν τους πρώτους νεκρούς και τραυματίες. Στην αναφώνηση των ονομάτων πολλοί γονείς δεν αντέχουν και λιποθυμούν. Γύρω στα 400 άτομα εξαγριωμένα προσπαθούν να μπουν στο στάδιο Καραϊσκάκη με άγριες διαθέσεις για να βρουν τους υπεύθυνους της τραγωδίας, χωρίς αποτέλεσμα αφού μια διμοιρία των ΜΑΤ τους απομακρύνει. Το ρολόι έδειχνε 16.58 και η μεγαλύτερη τραγωδία των ελληνικών γηπέδων είχε ήδη γραφτεί.

Μια από τις πιο μεγάλες νίκες του Ολυμπιακού συνδυάζεται με την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Το 6-0 λίγοι θα το θυμούνται, οι 21 νεκροί όμως θα είναι πάντα χαραγμένοι στη μνήμη όλων των φίλων του Ολυμπιακού και όλων των υγειών φιλάθλων. Και όλα αυτά επειδή οι ‘’υπεύθυνοι’’ του γηπέδου έδειξαν πλήρη ανευθυνότητα και δεν μπόρεσαν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Και μετά από τόσα χρόνια μένουν ακόμα ατιμώρητοι. Κανένας δεν τους έχει βρει γιατί κανένας δεν τους έχει ψάξει. Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι το προειδοποιητικό μήνυμα είχε σταλεί 8 χρόνια πριν τη ματωμένη εκείνη Κυριακή. Ήταν πάλι Φεβρουάριος του 1973, φιλικό του Ολυμπιακού με τον Άγιαξ, στο ίδιο γήπεδο, πάλι στη θύρα 7, ακριβώς στην ίδια πόρτα όταν ποδοπατήθηκαν φεύγοντας άντρες και παιδιά. Λίγο πριν τη λήξη είχαν φύγει οι υπεύθυνοι για να ανοίξουν τα τουρνικέ και από καθαρά τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα, κανείς δεν τιμωρήθηκε και η ιστορία επαναλαμβάνεται χωρίς να ιδρώσει το αυτί κανενός.

Έχουν περάσει 30 χρόνια και στη συνείδηση των υγειών φιλάθλων είναι μέρα μνήμης και τιμής για αυτά τα νέα παιδιά. Ο πιο μεγάλος στην ηλικία ήταν 40 ετών, ο πιο μικρός 14 και οι περισσότεροι κοντά στα 18. Το μόνο χαρμόσυνο γεγονός είναι ότι μετά από τόσα χρόνια η αποφράδα αυτή ημέρα δεν έχει ξεχαστεί και κάθε χρόνο τέτοια ημέρα τιμάται από τους συγγενείς των θυμάτων, τους παράγοντες του Ολυμπιακού, παίχτες και τεχνική ηγεσία, τους απλούς φιλάθλους και απλούς πολίτες. Το σύνθημα ‘’αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε’’ δονεί το Καραϊσκάκη κάθε χρόνο στο ετήσιο μνημόσυνο των θυμάτων της θύρας 7, με τον κόσμο να φωνάζει ‘’παρών’’ και ‘’αθάνατος’’ στην ανάκρουση των ονομάτων των άτυχων φιλάθλων. Από το 2002 η επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιείται στην ‘’Πλατεία Θυμάτων Θύρας 7’’ πίσω από το γήπεδο Καραϊσκάκη όπου γίνεται και κατάθεση στεφάνων στο ‘’Μνημείο Θυμάτων της Θύρας 7’’. Κατά το γκρέμισμα του παλαιού σταδίου Καραϊσκάκη για την ανέγερση του καινούργιου γηπέδου, η θύρα 7 γκρεμίστηκε τελευταία στη μνήμη των αδικοχαμένων φιλάθλων. Σε παιχνίδι του Ολυμπιακού με τη Λίβερπουλ για το champions league, οι φίλαθλοι των δύο ομάδων ανάρτησαν πανό που αναφέρονται στις δύο τραγωδίες που συνδέουν τις δύο ομάδες. Για τα 21 θύματα  της θύρας 7 και τα 96 του Χίλσμπορο, ‘’Δε σας ξεχνάμε ποτέ, 96+21’’.

Διαβάζοντας το πως διαδραματίζονταν οι εξελίξεις εκείνη την ημέρα, νομίζω ότι βρίσκομαι σε άλλη χώρα και με λύπη διαπιστώνω πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα και οι άνθρωποι. Η κρατική τηλεόραση μετέδιδε απλώς τις εξελίξεις, χωρίς διεξοδική ανάλυση των πάντων, χωρίς κατάρες και αναθέματα, χωρίς θεατρινισμούς μια απλή ενημέρωση των ειδήσεων.Ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε το νοσοκομείο και ευγενικά ζήτησε να μην κάνει δηλώσεις πριν ενημερωθεί για την κατάσταση και δει τους τραυματίες. Βγαίνοντας, πραγματικά συγκινημένος χωρίς δραματοποιήσεις και διπλωματίες έκανε μια ανθρώπινη, λιτή δήλωση. Παρόλο που πλησίαζαν εκλογές η αντιπολίτευση δεν μπήκε καθόλου στο τρυπάκι της αντιπαράθεσης, σεβόμενη την κατάσταση. Οι δημοσιογράφοι τηρούν κατά γράμμα τις εντολές των γιατρών, νοσοκόμων και αστυνομικών έξω από το Τζάννειο και δε δημιουργούν κανένα πρόβλημα στην όλη διαδικασία. Κανένας δεν διανοήθηκε να πιέσει για να μπει μέσα και να βγάλει θέμα. Υπήρχε σεβασμός από όλους. Φοβάμαι μόνο στη σκέψη να γινότανε κάτι τέτοιο στις μέρες μας. Οι συγγενείς να είχανε να αντιμετωπίσουνε, εκτός του αβάσταχτου πόνου τους και της αγωνίας τους, μαζί και τους ρεπόρτερ με τα μικρόφωνα στα χέρια και τους αναλυτές στα παράθυρα. Θα είχε γίνει ένα μεγάλο ριάλιτι, η γραφικότητα θα περίσσευε και ο ανθρώπινος πόνος θα ήταν σούπερ θέαμα στις τηλεοράσεις.

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες πρωταγωνιστών από εκείνη την ημέρα και οι λεπτομέρειες κόβουν την ανάσα πραγματικά. Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι τα παιδιά αυτά έχασαν τη ζωή τους για τη μεγάλη τους αγάπη, τον Ολυμπιακό. Για μένα ο αθλητισμός παραμένει μια διασκέδαση, ψυχαγωγία και πάνω απ’όλα δευτερεύον πράγμα στη ζωή μου. Αναρωτιέμαι αν αξίζει να θρηνούμε τόσες αθώες ψυχές για κάτι τόσο ασήμαντο στη ζωή μας. Η εγκληματική ανευθυνότητα κάποιων και ο φανατισμός για μια ομάδα έφερε αυτό το τραγικό αποτέλεσμα. Οι ζωές των 21 αυτών ανθρώπων πίσω δε γυρνάνε, αλλά καλό είναι να γίνει μάθημα για τον καθένα και όλοι εμείς να αναλογιστούμε κάποια πράγματα. Να δούμε τις προτεραιότητες στη ζωή μας και να κρίνει ο καθένας τις πράξεις του. Ο εχθρός δεν είναι ο απέναντι με τα κόκκινα,πράσινα, κίτρινα, μαύρα κασκόλ. Ο φανατισμός για τις ομάδες δε βγάζει πουθενά, παρόλο που πολλοί είναι αυτοί που έχουν συμφέροντα από αυτές τις καταστάσεις. Καθημερινά τα ΜΜΕ φανατίζουν τον κόσμο και διαμορφώνουν εγκεφάλους βίας και μίσους. Μακάρι αυτή η ενέργεια που βγαίνει στο γήπεδο από τους οπαδούς, να έβγαινε και στα σημαντικά θέματα της κοινωνίας. Τα πάντα όμως είναι κατευθυνόμενα με σκοπό τον αποπροσανατολισμό και εμείς όπως πάντα τα πρόβατα, παίζοντας πολύ ωραία τα παιχνίδια συμφερόντων κάποιων δυνάμεων.

Η δική μου ευχή είναι ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των 21 θυμάτων, να απαλύνει τον πόνο των συγγενών και φίλων και ΠΟΤΕ ξανά να μη θρηνήσουμε ζωές ανθρώπων στον αθλητισμό. Παρακάτω είναι λίστα με τα ονόματα των 21 νεκρών, ο Θεός να τους αναπαύσει…

  1. Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών),
  2. Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών),
  3. Ηλίας Παναγούλης (17 ετών),
  4. Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών-οπαδός της ΑΕΚ),
  5. Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών),
  6. Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών),
  7. Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών),
  8. Νίκος Φίλος (19 ετών),
  9. Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών),
  10. Βασίλης Μάχας (20 ετών),
  11. Ευστράτιος Πούπος (20 ετών),
  12. Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών),
  13. Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών),
  14. Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών),
  15. Κώστας Καρανικόλας (26 ετών),
  16. Μιχάλης Μάρκου (27 ετών),
  17. Κώστας Μπίλας (28 ετών),
  18. Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών),
  19. Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών),
  20. Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών),
  21. Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών).

http://www.youtube.com/watch?v=a9AKQ6t8_m8&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=JFAhQMSc-mI&feature=player_embedded#

by xamenostoneiro

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: