Κρύψτε το παρακάτω παραμύθι από τα παιδιά σας

Μια φορά κι έναν καιρό, στον πλανήτη Γη υπήρχαν κοινωνίες που διοικούνταν με εξαιρετικά αυταρχικό και συγκεντρωτικό τρόπο. Σε μία από αυτές τη «Μη-Ελλάδα», υπήρχαν νόμοι που υποχρέωναν τους υπηκόους που έβρισκαν χρυσό ή άλλα πολύτιμα μέταλλα να τα παραδίδουν αμέσως στο βασιλιά. Οι βασιλείς αιτιολογούσαν τις ενέργειές τους με ισχυρισμούς πέρα από κάθε λογική όπως το ότι ο χρυσός συμβόλιζε το Θεό Ήλιο, ο οποίος ήταν άμεσος πρόγονος του εκάστοτε βασιλιά, ώστε το να βρεις στο χωράφι σου ένα κοίτασμα χρυσού και να το κρατήσεις, αποτελούσε εντελώς όμοιο έγκλημα με το να μπεις στο παλάτι και να κλέψεις κάτι από τη βασιλική περιουσία.

Ένας άλλος δημοφιλής νόμος στη «Μη-Ελλάδα» αφορούσε τους γάμους. Κάθε παρθένα κόρη που ερωτευόταν με το λεβέντη της και αποφάσιζε να παντρευτεί και να ανοίξει καινούργιο σπίτι, έπρεπε απαραιτήτως να κοιμηθεί την πρώτη νύχτα στο κρεβάτι του βασιλιά. Μετά την πρώτη νύχτα ο βασιλιάς την παρέδιδε στο λεβέντη, δεν την ξαναενοχλούσε και ζούσαν ευτυχισμένα για την υπόλοιπη ζωή τους.

Ας μη συνεχίσουμε τη βουτιά μας στο βούρκο της ανθρώπινης ηθικής με το να αναφέρουμε ενέργειες των Οικολόγων και Φυσιολατρών που δραστηριοποιούνταν την εποχή εκείνη στη «Μη-Ελλάδα» και αποφάσιζαν σε εξέχουσες ημερομηνίες (όταν για παράδειγμα συνέπιπτε η αρχή του σεληνιακού και του ηλιακού έτους) να προχωρούν σε ανθρωποθυσίες επτά αθώων νεαρών αγοριών και επτά αθώων νεαρών κοριτσιών που είτε κατακρεουργούνταν από άγρια ζώα (ταύρους, λιοντάρια, τίγρεις) σε κοινή θέα είτε θανατώνονταν από τους ίδιους τους υπηρέτες της Θεάς Γης σε μια προσπάθεια εξευμένισης της χλωρίδας και της πανίδας της «Μη-Ελλάδας». Ας σταματήσουμε λοιπόν τη βουτιά μας εδώ, κι ας δούμε μερικές λεπτομέρειες που θα μας βοηθήσουν ενδεχομένως να λειτουργήσουμε καλύτερα εδώ στην τόσο πιο προηγμένη, τόσο πιο πολιτισμένη και τόσο διαφορετική από τη «Μη-Ελλάδα» χώρα μας.

Όλα ξεκινούν από το ότι οι γονείς μας μας είπαν διαφορετικά παραμύθια από το παραπάνω. Όχι ότι τους κατηγορώ. Κι εγώ θα κρύψω αντίστοιχα παραμύθια από τα αυτιά των παιδιών μου (μόλις αποκτήσω) και όπως λέει ο τίτλος θα ενθαρρύνω τους πάντες να τα προστατεύσουν από τη φρίκη της πραγματικότητας. Ποιος γονιός έχει εξάλλου το σθένος να ξεστομίσει τόσο άσχημες αλήθειες;

Τι θα γινόταν όμως αν τα παραμύθια που ακούγαμε στα 5 μας δεν τελείωναν με το λεβέντη να σφαγιάζει τον κακό βασιλιά αναφωνώντας λόγια δικαίωσης κατά την κάθοδο του σπαθιού προς το λαιμό του άδικου μονάρχη; Θα γινόταν κάτι εξαιρετικά χρήσιμο θεωρώ…

Θα οδηγούμασταν μια ώρα αρχύτερα στη συνειδητοποίηση της κατάστασης των πραγμάτων, στη γνώση της αλήθειας. Κάποιοι γεννιούνται και πεθαίνουν καβάλα στο άλογο, δε λένε καλημέρα στους πεζούς και αντίθετα με όσα διδάσκει η σχετική παροιμία, δε θα χρειαστεί να κατέβουν ποτέ από το άλογο για να αντιμετωπίσουν την οργή των αδικημένων πεζών. Άλλες μύγες αντίθετα γεννιούνται μες στο βαρέλι με το γάλα, αγωνίζονται συνεχώς να πετάξουν μακριά, κι όμως το γάλα ποτέ δεν πήζει και πεθαίνουν εξαντλημένες στο ίδιο σημείο που γεννήθηκαν, έχοντας περάσει όλη την ζωή τους αγωνιζόμενες στο μέγιστο των δυνάμεων τους…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: