Βρέχει… στη ‘φτωχογειτονιά’ μου…

View θησεως κ ...jpg in slide show

Πέμπτη… Ξημέρωσε και ξεκίνησα για δουλειά…
Από βραδύς έβρεχε και συνεχίζει ακόμα με ένα μικρό συνεχές ψιλόβροχο…
Τί ωραίο που είναι το ξημέρωμα μετά από μια βραδινή μπόρα! Η βροχή που όλα τα καθαρίζει! Και η ατμόσφαιρα έχει τόσο καθαρό αέρα!

Τέτοια ημέρα είναι να κάθεσαι, πίσω από μια τεράστια τζαμαρία και να χαζεύεις τις στάλες της βροχής να κτυπούν ασταμάτητα
τη γη και να αφομοιώνονται μαζί της…
Είτε να είσαι κάπου κοντά στη θάλασσα και να πίνεις καφεδάκι χαζεύοντας τους κεραυνούς να πέφτουν μεσοπέλαγα!
Οτιδήποτε άλλο εκτός από δουλειά…
View 1930 προσ...jpg in slide show

Αλλά η πραγματικότητα σε προσγειώνει…

Άστεγοι με φθαρμένες και βρώμικες κουβέρτες, μέσα στη βροχή και στο κρύο, να προσπαθούν σε μια γωνιά κάπως να ζεσταθούν…
Και φτωχοί και άποροι μετανάστες, στοιβαγμένοι σε υπόγεια πολυκατοικιών, σε κρύα και υγρά δωμάτια, που σε μια ξαφνική μπόρα θα γεμίσουν με νερό…

Όλους αυτούς… που τους προσπερνάς καθημερινά, γρήγορα και αδιάφορα…

Ναι, η βροχή ίσως όλα τα ξεπλένει, εκτός από τις ψυχές των ανθρώπων, που η καθημερινότητα τους έκανε σκληρούς και αδιάφορους…

Βρέχει στη γειτονιά μου κάποτε ήταν φτωχή όπως πολλές άλλες…
Στη γειτονιά μου που μπορεί κάποτε να ήτανε φτωχή αλλά που είχε ήθος και τιμιότητα!
Οι άνθρωποι είχαν αγνότητα και απλότητα και όλοι αισθάνονταν σα μια οικογένεια… «‘Ολοι είμαστε μια γειτονιά!«, έλεγαν τότε…
Τα σπίτια ήταν ανοιχτά, χωρίς φόβο και πήγαινε ο ένας τον άλλο, φέρνοντας αυτό το κάτι λίγο που είχαν μαγειρέψει, ώστε να το μοιραστούν όλοι μαζί…
Και τα παιδιά να παίζουν ομαδικά μέχρι βραδύς έξω στη γειτονιά, στην αλάνα (όπως την έλεγαν) χωρίς άγχος και χωρίς φόβο…

Έτσι, ήτανε η γειτονιά μου, μια γειτονιά που τώρα έχει αναπτυχθεί… κυρίως υλικά…και έχει χάσει αυτήν την αγνότητα και τα παιδιά της σπάνια παίζουν στο δρόμο,
αλλά μέσα στο διαμέρισμά τους, σε μια γκρίζα και άχαρη πολυκατοικία, μέσα σε ένα τσιμεντένιο κλουβί…
Θυμάμαι το τραγουδάκι που κάποτε, όταν έκανα πρακτική σα νηπιαγωγός σε κάποιο παιδικό σταθμό, μάθαινε στα παιδιά ο δάσκαλος της μουσικοκινητικής… «Μας βάλαν
μέσα στο κλουβί, σε πολυκατοικία, και μας τραβάνε απ’ τ’ αυτί σα γίνει φασαρία –  σα γίνει φασαρία, Παιδάκια! ΗΣΥΧΙΑ!»
Και είμαστε ξένοι ακόμα και μέσα στην ίδια πολυκατοικία, δε ξέρουμε ούτε και το όνομα του ανθρώπου της ακριβώς διπλανής πόρτας… αδιάφοροι για τον πόνο οποιουδήποτε…

Η μόνη μας ελπίδα είναι το κληροδότημά της πατρίδας μας, που πάνω από όλα έχει την οικογένεια. Και με χαροποιεί το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα σωστές οικογένειες,
με ήθος, αρχές και που προσπαθούν, ακόμα και για τους γύρω τους, για το καλύτερο!

Αυτές οι σκέψεις ήρθαν κατά νου….

Σκέψεις και ονειροπωλήσεις…

Τι μπορεί να σου φέρει στο νου σου τελικά μια χειμωνιάτικη βροχερή ημέρα στη ‘φτωχογειτονιά’ σου…

Αναμνήσεις αλλά και ελπίδα!

Ελπίδα για κάτι καλύτερο από όλους μας…

View πλατεια δ...jpg in slide show

By Eudo2000

Advertisements
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: