Η Αίγυπτος, το C-130 και ο Χατζηδάκης.

Παρακολουθούσα με ενδιαφέρον τις πολιτικές εξελίξεις στην Αίγυπτο και επειδή έχω επισκεφτεί τη συγκεκριμένη χώρα, την πονάω ιδιαιτέρως καθώς βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια στην εξαθλίωση. Όχι στα όρια της εξαθλίωσης – εντός αυτής, χωμένη μέχρι το κεφάλι. Ένα κράτος που υποτίθεται πως έχει για πρόεδρο τον ίδιο άνθρωπο για 30 χρόνια. Οι εξεγέρσεις που γίνονται είναι ένας μικρός προάγγελος και άλλων πραγμάτων. Οι Αιγύπτιοι πεινάνε!

Χθες το βράδυ 02/02 αναφέρθηκαν 1.500 τραυματίες από πέτρες οι περισσότεροι, από μη έγκυρες πηγές. Όταν λέμε μη έγκυρες πηγές εννοούμε απλούς πολίτες και όχι μεγάλα δημοσιογραφικά δίκτυα (τα συμπεράσματα δικά σας). Οι αναταραχές συνεχίζονται σε όλη τη χώρα και το ήδη υποβαθμισμένο βιοτικό επίπεδο πέφτει και άλλο… Και κάπου εκεί εμπλέκεται και η Ελλάδα.

Δεν θα, μιλήσω για τους μετανάστες στην Ελλάδα, αλλά για τους μετανάστες  Έλληνες της Αιγύπτου. Η ίδια η χώρα δια στόματος των πολιτικάντηδών της, είπε με απλά λόγια: «Γυρίστε στη χώρα σας γιατί δεν εγγυόμαστε τίποτα!» Οι Έλληνες, οι οποίοι ζούνε μόνιμα εκεί πολλές δεκαετίες, αναγκάστηκαν να μαζέψουν τα απαραίτητα και να ζητήσουν καταφύγιο στο ελληνικό κράτος. Και κάπου εκεί αρχίζει η Οδύσσεια. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο όλα ήταν σε μια κατάσταση τρέλας, η Αίγυπτος φημίζεται για την χαλαρότητά της γενικά. Συνεπώς και στο αεροδρόμιο τα safety standards άρχιζαν να πέφτουν. Όλες οι χώρες εξέδωσαν ειδικές οδηγίες για να μην πηγαίνουν οι τουρίστες στην Αίγυπτο. Οι Έλληνες όμως ήταν ήδη στο αεροδρόμιο και καρτερούσαν να βρουν μια πτήση για να έρθουν Ελλάδα. Μάταια. Καμία εταιρεία δεν έπαιρνε το ρίσκο να πετάξει αεροπλάνο της εντός της «εμπόλεμης ζώνη». Και μια από αυτές τις εταιρείες ήταν και η Ολυμπιακή. Οι Έλληνες εν ολίγοις ήταν αναγκασμένοι να περιμένουν. Το νερό και τα τρόφιμα στο αεροδρόμιο τελείωναν – σε όλη τη χώρα οι λεηλασίες και τα πλιάτσικα ηλέκτριζαν κι άλλο την ατμόσφαιρα. Οι Έλληνες επί 2 μέρες χύμα στο αεροδρόμιο, στο έλεος των αεροπορικών εταιρειών.

Ε, κάπου εκεί αποφάσισε να επέμβει δυναμικά και το ελληνικό κράτος. Ναι! Υπάρχει ακόμα! Και με μια περίτρανη δήλωση αποφάσισε. Θα αποσταλούν αεροπλάνα C-130 για να παραλάβουν τον κόσμο από τα αεροδρόμια της Αλεξάνδρειας και του Κάιρο. «Τα αεροπλάνα είναι έτοιμα να απογειωθούν από στιγμή σε στιγμή, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν!», αυτά ήταν λόγια δημοσιογράφου από μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι. Δηλαδή, μια τρύπα στο κενό. Οι συνθήκες σε μια εμπόλεμη κατάσταση, ίσως δεν το επιτρέψουν ποτέ. Τα αεροπλάνα πάντα είναι έτοιμα να απογειωθούν, ανεξαρτήτως κατάστασης. Συνεπώς το κράτος δεν έκανε το παραμικρό βήμα, δεν έπαιρνε το παραμικρό ρίσκο για αυτούς τους ανθρώπους. Και καταλήγουμε να λέμε: «Δόξα το Θεό» που δεν μεταφέρθηκαν και τα επεισόδια εντός του αεροδρομίου. Αυτή η είδηση σίγουρα έδωσε θάρρος στους Έλληνες των αεροδρομίων, τους γέμισε ελπίδα. Και αυτό ήταν και το σημαντικότερο, αλλά δυστυχώς ήταν μια δήλωση στο κενό. Μια κούφια δήλωση. Αν η κατάσταση κλιμακωνόταν και άλλο και ξέσπαγε εσωτερικός πόλεμος, η κυβέρνηση σε καμία περίπτωση δεν θα έκανε το μεγάλο βήμα – να σώσει τους δικούς της ανθρώπους.

Και κάπου εκεί μπλέκεται και το πολιτικό παιχνίδι της Ολυμπιακής. Όταν δεν έχεις κρατική πολιτική αεροπορία –«ποιος την χρειάζεται άραγε;» έλεγε ένας μεγάλος πολιτικός, «καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει»– είσαι έρμαιο των ορέξεων των αφεντικών. Αποφάσισε ο Αφεντικόπουλος της Ολυμπιακής να αποσύρει τα αεροπλάνα του από τα αεροδρόμια της Αιγύπτου, και έτσι απλά να κόψει τον ομφάλιο λώρο των επιβατών που βρίσκονταν σε αμεσότατο κίνδυνο. Ως μια ιδιωτική επιχείρηση προσπαθεί να προστατέψει τα συμφέροντά της, δηλαδή το στόλο της – αμφιβάλω για το πλήρωμά της. Έτσι το κράτος μένει με δεμένα τα χέρια και «αναγκάζεται» το Υπουργείο Εξωτερικών να γλύψει το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, για να στείλουν αεροπλάνα για τους πολίτες. Με πρόφαση την κατάσταση της Αιγύπτου (αλλά κατά βάθος φοβούμενοι διπλωματικά επεισόδια) αφήνει για λίγο σε «ασφαλή χέρια» τους Έλληνες και περιμένει να αποκλιμακωθεί η κατάσταση στην χώρα. Με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Και όλη αυτή η ταλαιπωρία γιατί ο Χατζηδάκης έφτιαξε ένα χαρτοφύλακα με την Ολυμπιακή, έκανε ένα διαγωνισμό και την έδωσε «μετά βαΐων» στον Ανδρέα, τον Βγενόπουλα.

Και έτσι η χώρα έμεινε χωρίς δικά της αεροπλάνα – μέσα σε όλα τα άλλα «χωρίς» προστέθηκε και αυτό. Μια μικρή ερώτηση προς τον εαυτό μου κυρίως: Ο προπηλακισμός του Κώστα Χατζηδάκη από πολύτεκνους που διαδήλωναν ειρηνικά, ήταν αρκετός ή όχι; Οι απολυμένοι άνθρωποι της Ολυμπιακής, τα κομμένα δρομολόγια της εταιρίας σε απομακρυσμένα νησιά, η αδιαφορία στην ανάγκη του πολίτη, είναι αρκετά για λίγο πιο μεγάλη αντίδραση; Δεν λέω ότι το ξύλο είναι η λύση, κάθε άλλο -μάλιστα καθώς ο συγκεκριμένος τύπος το χρησιμοποίησε για να ανεβάσει τις μετοχές του ως ένα πολιτικός που συγχωρεί και κατανοεί.

Οι Αιγύπτιοι και οι Αλβανοί, μας δείχνουν το δρόμο. Εμείς ακόμα εθελοτυφλούμε.

 

Cheers

 

 

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: