«Οι άλλοι…» Διευκρινίσεις

Xamenestoneiro,

Ευχαριστώ πολύ που ασχολήθηκες με το άρθρο μου και είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτες οι παρατηρήσεις σου. Δεν ξέρω αν είναι σωστό να σου «απαντήσω» με άρθρο αλλά αυτή τη στιγμή δεν βρίσκω άλλο τρόπο.

Πραγματικά χαίρομαι που βρήκα έναν (με σιγουριά) που στο σύνολο του άρθρου συμφωνεί και επηρεάζεται έστω και λίγο από αυτό.

Θέλω μόνο να διευκρινίσω κάποια από αυτά που έγραψα στο άρθρο «Οι άλλοι…» όχι για να σε πείσω για το ορθό του λογισμού μου αλλά απλά για την αποφυγή παρεξηγήσεων των λεγομένων μου  λόγω του ύφους που γράφω.

<<Ο οποίος βέβαια τη δουλειά του κάνει. Δεν τον κατηγορώ για τίποτα. Σχολιάζω απλά αυτά που γράφει μιας και ο ίδιος σαν εργαζόμενος δεν μπορεί να το κάνει>> κυρίως ήταν ειρωνικό το ύφος μου σε αυτό το σημείο πράγμα δύσκολο να φανεί στο γραπτό λόγο αλλά η ευθύνη είναι καθαρά δικιά μου, αλλά και μέχρι κάποιου σημείου η δουλειά του δημοσιογράφου σε αστικό μέσο είναι η αστική προπαγάνδα.

Και όχι τώρα, από πάντα. Το έχω δεχτεί. Προσωπική άποψη μπορεί να διαφωνείς.

<<Θα με βρει απέναντί του όχι γιατί έχω δίκιο ή είναι το σωστό αλλά γιατί απλά βρέθηκε απέναντι είτε τυχαία είτε από προσωπική επιλογή. Όπως οι απολύσεις/μειώσεις μισθών/κατακερματισμός εργατικών δικαιωμάτων/η αστική προπαγάνδα δεν έχουν κάτι το προσωπικό έτσι και οι αγώνες της τάξης μας δεν έχουν>> όσο αναφορά  το δίκιο και το σωστό, θεωρώ ότι δεν το κατέχω ή τέλος πάντων δεν μπορώ να το ισχυριστώ. Το «τυχαία» δεν μπορώ να το κρίνω όταν είμαι στο «δρόμο» και δεν πρόκειται να το ψάξω ιδιαίτερα. Ο καθένας που είναι πάνω από 18 χρονών πρέπει να ξέρει που ανήκει ταξικά οπότε ότι κάνει το κάνει συνειδητά. Και αν είναι απέναντι ζει από την υπεραξία της εργασίας μας και όσο παραμένει είναι «καταδικασμένος» να ζει από αυτήν. Αν εκμεταλλεύεται πολύ ή λίγο την εργασία μας δεν με ενδιαφέρει. Επίσης θεωρώ ότι δεν βλέπουν οι άλλοι τις ενέργειές τους σε προσωπικό επίπεδο και ούτε εμείς πρέπει να επικεντρωνόμαστε στο ένα αφεντικό γιατί έτσι εξυπηρετούμε απλά τον ανταγωνιστή και δεν χτυπάμε την τάξη που ανήκει. Επαναλαμβάνω προσωπική η ταπεινή μου άποψη.

<<Δεν έχουμε ανάγκη, κατά τη ταπεινή μου γνώμη, από ήρωες αλλά από συλλογική δράση και αγώνα>> οι σημερινοί ήρωες αν δεν πεθάνουν πάνω στην αυτοθυσία τους είναι οι αυριανοί δυνάστες. Παραδείγματα θα βρείς…

Ευχαριστώ πολύ και πάλι για το σχολιασμό και συγνώμη που χρησιμοποιώ το blog για την απάντησή μου.

s.l.forest

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: