ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ‘’ΟΙ ΑΛΛΟΙ…’’

         Με όλο το σεβασμό προς το δημιουργό του άρθρου ‘’Οι άλλοι…’’ που αναρτήθηκε στο αλχημείο μας, θα ήθελα να εκφράσω μια προσωπική άποψη πάνω στο θέμα, συμφωνεί ή διαφωνεί ο καθένας . Ενώ με το κεντρικό νόημα συμφωνώ απολύτως, θα ήθελα να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Εξάλλου δημοκρατία έχουμε…και επίσης ξέρω ότι ο δημιουργός δε θα παρεξηγηθεί με τις παρατηρήσεις αυτές. Ξεκινάω λοιπόν… Το άρθρο ‘’Οι άλλοι…’’ ξεκινάει με ένα δημοσίευμα του Αντώνη Καρακούση, στο οποίο λίγο πολύ ο συντάκτης ‘’δείχνει’’ τους δικούς του υπεύθυνους της οικονομικής κρίσης, δικηγόρους, γιατρούς, φαρμακοποιούς και ότι πρέπει να συμβάλουν και αυτές οι ομάδες στην αντιμετώπιση της κρίσης γιατί οι περικοπές των μισθωτών δεν επαρκούν. Συμφωνώ με το σχολιαστή ότι ο αρθρογράφος επιδεικτικά αδυνατεί να βάλει στο ίδιο καζάνι με τις ευνοούμενες για αυτόν ομάδες, τους πλέον ευνοούμενους της κοινωνίας, τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Και ενώ ρίχνει τα βέλη του γενικώς και αορίστως στις πλειοψηφικά όντως προνομιούχες αυτές ομάδες, δεν κάνει καμμιά αναφορά ούτε στο σινάφι του τους δημοσιογράφους, ούτε βέβαια στα αφεντικά του που είναι και εκδότες στους οποίους δουλεύει. Πράγματα καθημερινά στην ελληνική δημοσιογραφία.

        Μέχρι εδώ καλά. Η αντίθεσή μου είναι στη συνέχεια. Αναφέρει ο σχολιαστής, <<Ο οποίος βέβαια τη δουλειά του κάνει. Δεν τον κατηγορώ για τίποτα. Σχολιάζω απλά αυτά που γράφει μιας και ο ίδιος σαν εργαζόμενος δεν μπορεί να το κάνει>>. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό που κάνει ο Καρακούσης είναι καθαρή προπαγάνδα. Η δουλειά του δεν είναι να παραπληροφορεί αλλά να μεταφέρει την είδηση και γι’αυτό δεν κάνει τη δουλειά του σωστά και ας βολεύει αυτό το αφεντικό του. Δηλαδή δεν κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει, απλά εξυπηρετεί συμφέροντα. Άρα ναι, τον κατηγορώ! Τον κατηγορώ για απόκρυψη της αλήθειας. Και αν με αυτά που γράφει δε συμφωνεί, πολύ απλά… ας μην τα γράφει. Θέματα υπάρχουν, δε νομίζω να στέρεψε από ιδέες… Στα γραπτά του, δυστυχώς γι’αυτόν, υπάρχει η υπογραφή του από κάτω, άρα ανάλογα με αυτό που γράφει, αυτό είναι και ο ίδιος. Δεν τον υποχρέωσε κανείς να βάλει ενάντια σε γιατρούς, φαρμακοποιούς, δικηγόρους, μόνος του το έκανε και κρίνεται γι’αυτό. Αν το γράφει για να κάνει τα γλυκά μάτια στον Ψυχάρη, ή δεν ξέρω εγώ σε ποιον άλλον, συγγνώμη, αλλά είναι ένα πολύ ‘’ωραίο’’ θέμα για να τον κατηγορήσω. Το να μη θέλει κάποιος να χάσει τη δουλειά του, δε σημαίνει ότι πρέπει να πατήσει και πάνω σε πτώματα. Δε δικαιολογείται από μένα ποτέ κάτι τέτοιο και δε θα καταλάβω ποτέ τέτοιες στάσεις. Είναι δύσκολο να κατηγορήσεις το αφεντικό σου, αλλά αυτό δε σου απαγορεύει να δουλεύεις με τιμή και ήθος.

          Συνεχίζει ο σχολιαστής, <<Θα με βρει απέναντί του όχι γιατί έχω δίκιο ή είναι το σωστό αλλά γιατί απλά βρέθηκε απέναντι είτε τυχαία είτε από προσωπική επιλογή. Όπως οι απολύσεις/μειώσεις μισθών/κατακερματισμός εργατικών δικαιωμάτων/η αστική προπαγάνδα δεν έχουν κάτι το προσωπικό έτσι και οι αγώνες της τάξης μας δεν έχουν >>. Με όλη τη συμπάθεια, αλλά διαφωνώ πλήρως. Έχει μεγάλη διαφορά αν βρέθηκε απέναντί μου τυχαία ή από προσωπική επιλογή. Αν βρέθηκε κάποιος στους ‘’άλλους’’ επειδή το έφεραν έτσι οι συνθήκες, είναι σωστός, έντιμος και δεν εκμεταλλεύεται τη δύναμη και την εξουσία του για προσωπικό όφελος και για να βλάψει τους υπολοίπους, δεν υπάρχει λόγος να με βρει απέναντί του. Αντιθέτως, η προσωπική επιλογή είναι αυτή που πειράζει και ο τρόπος διαχείρισης της δύναμής του. Αν και τις δύο περιπτώσεις τις βάζει κάποιος στο ίδιο τσουβάλι τότε είναι άδικος και καθόλου αντικειμενικός. Είναι μια τυφλή αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πλούσιοι έντιμοι που να σέβονται το συνάνθρωπο (ξέρω ότι είναι πολύ σύσκολο), αλλά θα δε θα τον βάλω απέναντί μου χωρίς λόγο, μόνο και μόνο επειδή έχει περισσότερα λεφτά. Δεν έχω να ζηλέψω τίποτα από αυτόν. Θα είμαστε σε αντίπαλο ‘’στρατόπεδο’’ όταν θα αγνοήσει και θα βλάψει την τάξη μου από προσωπική επιλογή και θα χρησιμοποιήσει την ισχύ του εναντίον της για προσωπική επιτυχία.

          Διαφωνώ, επίσης, ότι οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών και τα υπόλοιπα που αναφέρονται, δεν έχουν κάτι το προσωπικό. Όταν το αφεντικό που δουλεύεις βγάζει εκατομμύρια και σε διώχνει από τη δουλειά γιατί θέλει να κάνει μειώσεις προσωπικού, για να γλιτώσει τα 700 ολόκληρα ευρώ που σου δίνει, τότε γίνεται προσωπικό. Όταν σου μειώνει το μισθό στο όνομα της οικονομικής κρίσης, τότε γίνεται προσωπικό. Όταν το κράτος σου πετσοκόβει τις συντάξεις και ο συνταξιούχος δεν έχει ούτε φάρμακα να πάρει, τότε γίνεται προσωπικό. Όταν σου καταπατάνε όλα τα νόμιμα δικαιώματά σου, γίνεται αυτομάτως προσωπικό. Όταν αυτοί που δημιούργησαν και εκτίναξαν το χρέος δεν τους αγγίζει τίποτα και το πληρώνει η αστική τάξη μόνο, είναι ένα ζήτημα προσωπικό. Όταν κανείς από τους ‘’άλλους’’ δεν έχει πληρώσει τα τεράστια και σοβαρότατα σκάνδαλα που έχουν διαπράξει και τις συνέπειες των οποίων πληρώνει καθημερινά ο απλός λαός, τότε είναι θέμα προσωπικό. Όλα αυτά και να μη σε έχουν αγγίξει ακόμα, πάλι προσωπικό θέμα πρέπει να το κάνεις. Έχει αγγίξει το διπλανό σου, σε λίγο μπορεί και εσένα.

           Τέλος, αναφέρει ο σχολιαστής, <<Δεν έχουμε ανάγκη, κατά τη ταπεινή μου γνώμη, από ήρωες αλλά από συλλογική δράση και αγώνα>>. Ανάγκη έχουμε και από συλλογική δράση και από ήρωες. Ο καθένας μας πρέπει να παλεύει καθημερινά από μόνος του για το κοινό καλό σε όλους τους τομείς. Ο τρόπος ζωής του να είναι παράδειγμα για τους άλλους και να μάχεται συνεχώς για ένα καλύτερο αύριο. Ήρωας μπορεί να γίνει ο οποιοσδήποτε στη ζωή του κάνοντας καθημερινές θυσίες και ‘’ηρωισμούς’’ φτιάχνοντας έτσι σιγά σιγά έναν καλύτερο κόσμο. Έτσι, ο συλλογικός αγώνας θα έχει πιο μεγάλη αξία και καλύτερα αποτελέσματα. Είναι αποδεδειγμένο ότι… ένας κούκος φέρνει την Άνοιξη!

 

by xamenostoneiro

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: