Αρχείο για Φεβρουαρίου 2011

Η ‘’ΜΑΓΕΙΑ’’ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

                         

     Πέρασε μια ολόκληρη εβδομάδα από το ‘’σούπερ’’ ποδοσφαιρικό ντέρμπι μεταξύ των δύο κορυφαίων, από πλευράς τίτλων, ομάδων στην Ελλάδα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Δυστυχώς…, είχα την ατυχία, λόγω προσωπικών υποχρεώσεων που δε γινόταν να αναβληθούν, να μην παρακολουθήσω το υπερθέαμα που πρόσφεραν οι δύο πανμέγιστες ομάδες μας. Όπως μετά από κάθε παιχνίδι των δύο ομάδων, τις επόμενες μέρες ακούγονται διάφορες παραφιλολογίες και κλασικά ο καθένας λέει το ‘’κοντό του και το μακρύ του’’ βγάζοντας όλο το φανατισμό και τον οπαδισμό του αλλά και τη δήθεν αντικειμενικότητά του. Την επόμενη μέρα που ασχολήθηκα με το θέμα του ντέρμπι απόλαυσα για ακόμα μια φορά τη ‘’μαγεία’’ του ελληνικού ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα την κατάντια της ελληνικής κοινωνίας μας. Συνέχεια

Advertisements

Δεν πληρώνω part 2

Βλέποντας χθες το Κουτί της Πανδώρας, έπεσα πάνω σε ένα από τα αγαπημένα μου θέματα της επικαιρότητας, τα διόδια. Ο Bαξεβάνης έκανε για άλλη μια φορά ένα σπουδαίο ρεπορτάζ μιλώντας με όλες τις πλευρές: τους καλούς και τους κακούς της υπόθεσης, αλλά και τους αδιάφορους. Το ρεπορτάζ έγινε πριν από την τροπολογία του Ρέππα και έτσι δεν έγινε αναφορά για το καινούριο πρόστιμο. Συνέχεια

Η τέχνη του σύγχρονου συνδικαλίζεσθαι

Τετάρτη 23.02.2011, πανελλαδική απεργία με εξαιρετικά μεγάλη συμμετοχή! Πώς ακριβώς όμως θα δοθεί νόημα σε όλες αυτές τις μαζικές εξεγέρσεις, στους αγώνες, και τις θυσίες του απλού καλοπροαίρετου Έλληνα εργαζόμενου/απεργού; Συνέχεια

ΟΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ

                         

           Η δύναμη, το κουράγιο να συνεχίσεις τη ζωή σου ενίοτε προκύπτει μέσα από πράγματα μικρά. Ένα χρόνο μετά το φονικό σεισμό, η ανθρωπιστική βοήθεια ούτε κατά διάνοια δεν έχει διώξει το ζωντανό εφιάλτη από τη μικρή χώρα της Καραϊβικής. Ανάμεσα στα χαλάσματα, το ποδόσφαιρο <<φυτεύει>> την ελπίδα. Ποδόσφαιρο με πατερίτσες… Συνέχεια

Η επικοινωνία

«Σε παρακαλώ θα γράψεις – Οπωσδήποτε θα γράψεις – Περιμένω κείμενο …»

Προτάσεις που ηχούν ακόμη στα αυτιά μου, όμως υπάρχει πρόβλημα, και το πρόβλημα είναι στην δική μου νοοτροπία.

Δεν έμαθα να γράφω έμαθα να μιλάω.

Δεν έμαθα να γράφω έμαθα να συζητάω.

Δεν έμαθα να γράφω έμαθα να κάνω παρέα. Συνέχεια

Θέατρο του παραλόγου που μαθηματικά οδηγεί σε νεκρούς!

Η ερώτηση μου υποθετική, αλλά την απάντηση την ξέρετε όλοι. Αν το ματς του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό ήταν για το Τσάμπιονς Λιγκ ή το Γιουρόπα Λιγκ θα έμπαινε έστω και ένας στο τέλος μέσα στο γήπεδο; Φυσικά και όχι. Όπως δεν υπήρξε πρόβλημα σε οποιοδήποτε ματς, σε ευρωπαϊκό επίπεδο στο Καραϊσκάκη, στην Λεωφόρο, στο ΟΑΚΑ, στη Νέα Φιλαδέλφεια ακόμη και στην Τούμπα με εξαίρεση τη νύχτα με την Παρί Σεν Ζερμέν το 1992, για την οποία η καμπάνα από την ΟΥΕΦΑ ήταν βαρύτατη στον ΠΑΟΚ. Αλλά εδώ είναι ελληνικό ποδόσφαιρο και τα γκέμια τα κρατά η Σούπερ Λίγκα, η ΕΠΟ και το υπουργείο Αθλητισμού, οπότε μπορεί ο κάθε κάφρος να κοιμάται ήσυχος. Συνέχεια

» Τρίτη βράδυ »

 

Τρίτη βράδυ.. ώρα 21,00….. Μόλις έχω γυρίσει από την δουλειά, με τσακισμένο νευρικό σύστημα και άγχος να χτυπάει κόκκινο.. αλλά δεν πτοούμαι, γιατί σκέφτομαι πως κάθε Τρίτη έχω ραντεβού με τον Λάκη στο τσαντίρι του.. Κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ με την ελπίδα να χαλαρώσω, να γελάσω.. να 8υμηθώ πως είναι να γελάς αβίαστα, με την καρδιά σου σαν να είσαι πιτσιρίκι στο Λούνα Παρκ.

Ξεκινάει να λέει τα δικά του, ακούω και το γέλιο της περιβόητης Ανθούλας ( την οποία παρεμπιπτόντως δεν συμπαθώ αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας) και αρχίζω σιγά σιγά να χαλαρώνω.. και εκεί που αρχίζω και ξεχνιέμαι από τα καθημερινά προβλήματα και κάνω βόλτα στο Καρουζέλ της φαντασίας μου.. ο Λάκης αρχίζει και μιλάει για την σημερινή πραγματικότητα.. για αυτό που θέλω να ξεχάσω.. και νιώθω ένα κόμπο.. ο κόμπος γίνεται θηλιά.. αρχίζω να νιώθω άβολα… μου πετάει στην μούρη με αποδείξεις όλα όσα έγιναν , γίνονται και θα γίνουν σε μένα και μου στραπατσάρει το κατά τα άλλα συμπαθέστατο μουτράκι μου…

Συνέχεια