Ποιός φοβάται Ρε..?

Απόσπασμα από άρθρο στο Βήμα on Line του Αντώνη Καρακούση(θυμάστε?) για το προπηλακισμό του Σημίτη.

«Oι νεαροί αντιεξουσιαστές μόλις αντίκρισαν τον πρώην πρωθυπουργό εξεμάνησαν, κινήθηκαν εναντίον του, άρχισαν να τον υβρίζουν και να φωνάζουν συνθήματα σε βάρος του.

Χρειάστηκε προσπάθεια από την πλευρά των αστυνομικών που τον συνόδευαν, προκειμένου να τον προστατεύσουν και να αποφευχθούν πιο δυσάρεστα γεγονότα.

Επειτα από δέκα λεπτά και αφού συγκεντρώθηκε κόσμος που αποδοκίμασε τους νεαρούς το επεισόδιο έληξε και ο πρώην πρωθυπουργός μετέβη στην κατοικία του.(Πολύ αμφιβάλλω)

Ωστόσο το γεγονός είναι ενδεικτικό ενός κλίματος μεγάλης αντίθεσης, μιας ατμόσφαιρας αντιπαράθεσης χωρίς μέτρο, χωρίς κανένα αίσθημα αυτοσυγκράτησης. που ορισμένοι τελευταίως συστηματικά καλλιεργούν. Ανεξαρτήτως αν κανείς διαφωνεί με τις απόψεις, με τις ιδέες, τις αντιλήψεις και το έργο του Κώστα Σημίτη, οφείλει να αποδεχθεί ότι είναι ένας από τους πιο ευπρεπείς, σεμνούςκαι έντιμους πολιτικούς που ανέδειξε η χώρα στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Δεν μπορεί επίσης κανείς να αμφισβητήσει ότι πρόκειται για πρόσωπο με βαθιά πίστη στη Δημοκρατία και στις αρχές της. Οτι πάλεψε γι΄ αυτές τις αρχές και ότι τέλος πάντων δεν προκάλεσε ποτέ κανέναν. Ο βίος του, πολιτικός και ιδιωτικός, είναι σεμνός, παραμένει ταπεινός, δεν του ταιριάζει με άλλα λόγιαανάρμοστη συμπεριφορά και στάση.

Το γεγονός ότι εκδηλώθηκε τέτοια προσβλητική και επιθετική συμπεριφορά εναντίον του υποδηλώνει πολλά.

Φανερώνει κατ΄ αρχήν απουσία κάθε ηθικού και πολιτικού ενδοιασμού, άγνοια πιθανώς κινδύνου και βεβαίως τυφλή αμφισβήτηση των πάντων.

Αποκαλύπτει επίσης μηδενιστικές τάσεις, διαθέσεις σύγκρουσης και ανεξέλεγκτης χωρίς φραγμούς αντιπαράθεσης, που κρύβει βαθύ μίσος και οργή, η οποία δεν ταιριάζει στα ελληνικά πολιτικά ήθη και τέλος πάντων δεν δικαιολογείται από τις επικρατούσες στην Ελλάδα συνθήκες ειρηνικού και δημοκρατικού βίου. Οτι η περίοδος είναι συγκρουσιακή το γνωρίζουμε όλοι, ότι τμήματα της νεολαίας έχουν ή τείνουν να ριζοσπαστικοποιηθούν επίσης το γνωρίζουμε, αλλά τούτο εδώ ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Είναι η φαντασίωση της εξέγερσης πιθανώς που οξύνει τα πράγματα, ίσως άλλοι αδιερεύνητοι παράγοντες να επενεργούν, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν επαρκούν να εξηγήσουν το μίσος και την ένταση.

Το πολιτικό σύστημα δεν επιτρέπεται να προσπερνά τέτοια γεγονότα. Ισως είναι πρόδρομα άλλων καταστάσεων. Γι΄ αυτό οφείλει να τα διερευνήσει σε βάθος, να τα αξιολογήσει δεόντως και το κυριότερο, να έχει την εξήγηση ώστε πολιτικά να τα αντιμετωπίσει. Οι καιροί δεν επιτρέπουν εφησυχασμό, ούτε υποταγή στον φόβο
Το σχόλιο (Πολύ αμφιβάλλω) είναι δικό μου καθώς και οι υπογραμμίσεις!

Εμείς…?

Ναι, όταν είμαστε μόνοι και μας πετσοκόβουν μισθούς, συντάξεις, δώρα και επιδόματα, φοβόμαστε.

Όταν έχουμε παιδιά και υποχρεώσεις και το χαρτί απόλυσης κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας και είμαστε ο καθένας μόνος του, φοβόμαστε.

Όταν παντού υπάρχουν ρουφιάνοι και μόνοι προσπαθούμε να μην χάσουμε τα ψίχουλα που μέχρι πρότινος μας πετάγανε, φοβόμαστε.

Όταν έρχονται οι λογαριασμοί και τα νοίκια και ψαχνόμαστε μόνοι, φοβόμαστε.

Όταν μέσα σ’ όλα δεν έχουμε δουλειά για τα λίγα ψίχουλα φοβόμαστε.

Όταν αυτοί μας στερούν τον καρπό των κόπων μας, φοβόμαστε.

Όταν αυτοί είναι μαζί και εμείς χώρια, φοβόμαστε.

Μα όταν ένας από αυτούς προπηλακίζεται χαιρόμαστε.

Όταν «είμαστε όλοι μαζί δεμένοι» αγωνιζόμαστε.

Και όταν όλοι μαζί παλεύουμε φοβόσαστε!

s.l.forest

 

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: