Μια Βραδιά…. σε μια υπόγα!

           Ήταν βράδυ θυμάμαι, γύρω στις 9, πάνε 2 ή μάλλον κοντεύουν στα 3 χρόνια, που δειλά – δειλά κατέβηκα εκείνα τα σκαλοπάτια.
Τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν προς τα κάτω… αλλά στην πορεία σε ανεβάζουν σε όμορφα πράγματα, σε θετικές σκέψεις και όμορφες παρέες!!!
Ήταν χειμώνας, μετά του Αγίου Νικολάου θυμάμαι, αλλά εκεί μέσα, σε αυτή την απλή υπόγα, υπήρχε μία θέρμη, μια ευχάριστη φιλική ατμόσφαιρα.
Πηγαίνω αμήχανα και κάθομαι σε μια καρέκλα. Σε λιγάκι με πλησιάζει μια ευγενική κοπέλα, με καλως ορίζει. Ήταν το πρώτο άτομο που γνώρισα, η χορεύτρια η Δ.
Και έτσι μιλώντας λίγο και προσπαθώντας να γνωριστούμε πέρασε λίγη ώρα… ώσπου βήματα ακούγονται στα σκαλιά… κάποιος κατεβαίνει!
Και να σου ξεπροβάλλει μια ψηλή φιγούρα, ο πατερ Α., ένας άνθρωπος γεμάτο χιούμορ, σοφία, θετικές σκέψεις, υπομονή και επιμονή.
Μιλήσαμε λίγο και αργότερα ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε για να περάσουμε δίπλα στο ναό για να κάνουμε την παράκληση προς την Παναγία.
(Πόσες φορές είχα σκεφτεί να μου δινόταν και εμένα η ευκαιρία να ψάλλω, και πως τα φέρνει έτσι ο Θεός, που πρώτη μου ημέρα στην νεανική εστία της ενορίας και να με ανεβάσουν και
στο αναλόγιο! Ήταν μεγάλη η συγκίνησή μου!)

          Και από εκείνη την ημέρα, αυτή η υπόγα, έγινε το στέκι μου, το σημείο αναφοράς, η υπόγα με τη συμμορία των πολλών – των πολλών καλών ανθρώπων, γελαστών και αισιόδοξων!
Δεν περίμενα να γνωρίσω τόσους πολλούς ανθρώπους, που σου ανοίγουν -όσο μπορούν- την αγκαλιά τους, σε ενσωματώνουν στην παρέα τους και σε τοποθετούν σε μια θέση
σα να ήσουν και εσύ ένα μέρος της οικογένειας τους, μοιράζοντας με σένα ένα ευχάριστο γεγονός, όπως την αναγγελία ενός γάμου, εκτός από τις λύπες τους…

            Ποιον να πρωτοθυμηθώ;
Η γλυκειά Dr.M. με τα όμορφα κόκκινα μαγουλάκια, ο ψηλός πατατοφάγος Κ. (άντε με το καλό ο γάμος!), οι Απόστολοι με τα μαύρα μουσάκια τους: Πέτρος (γραφίστας Δ.) και Παύλος (κομπιουτεράς Αγ.), η καλοσυνάτη Μ. (πότε θα μας φτιάξεις μια ζεστή σοκολάτα;), η έξω από τα δόντια και χιουμορίστα Ελ., η εκλεπτυσμένη Δαν., η συγκροτημένη espaniol Μ.ρ.ν., η ξενιτεμένη μας Ελ., το μικρό σπουργιτάκι της κοριτσίστικης παρέας μας η Μ. (αδερφή της Ελ.), η γειτόνισσα Αν., η σκηνοθέτιδα Αλ., ο Β. μετα της αδερφής του Α. (που πάντα μας
περιποιούνται με τις θεσπέσιες τους γευστικές δημιουργίες!!!), η ντόμπρα Φ., ο αφηγητής μας Θ., ο μουστακαλής Β. με το κομπολόι-αλυσιδίτσα του, ο Λήμνιος και ευγενικός Τρ., ο ιστορικολάτρης Ν., ο χιουμορίστας Κυρ., η καλή Ιεραποστολική Ν., o brother in arms Κ. (καλή θητεία!), η Ιανός χορεύτρια Ντ., η κα Τζο- Χρ., και άλλους πολλούς μικρούς και μεγάλους…

          Και μετά σου λένε μοναξιά…. δεν υπάρχει δίπλα μου ούτε ένας άνθρωπος… δε μου δίνει κανείς σημασία… κ.λ.π.
Εμ, πρέπει να προσπαθήσεις να ανοίξεις και εσύ την καρδιά σου στους άλλους ανθρώπους και όχι να περιμένεις πάντα από τους άλλους…
Και τότε θα δεις να γεμίζει από ανθρώπους με χαμόγελα, κέφι και ζωντάνια!

Έτσι γέμισε και η δική μου καρδιά, μια βραδιά σε μια υπόγα…

Στην υγιειά σας παιδιά!

By Eudo2000

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: