12 angry men

Πρόσφατα είδα ένα έργο με τίτλο: “12 angry men”. Η αλήθεια είναι πως πάντα μου άρεσαν και μου αρέσουν οι ταινίες – ρωτήστε τους φίλους μου για αυτό! Συγκεκριμένα είμαι ανοιχτός να δω όλων των ειδών εκτός ίσως από «σπλατεριές»!

Όταν κάθομαι να δω μια ταινία περιμένω από αυτήν να μου πει τη γνώμη της για κάτι, να μου δώσει μια άλλη οπτική… Ακόμα και σε ένα βαρετό και ανούσιο έργο προσπαθώ να βρω μια ατάκα που θα με βοηθήσει να ξεσκουριάσω το μυαλό μου και να το «λαδώσω» λίγο!  Και γω θα είμαι αυτός που στους τίτλους τέλους, αφού θα την έχω δει και ακούσει προσεκτικά, θα απαντήσει στο τέλος σε μια σειρά από ερωτήματα που θα έχω θέσει στον εαυτό μου: συμφωνώ ή διαφωνώ, μου άρεσε ή δε μου άρεσε, με ωφέλησε τελικά σε τίποτε ή όχι;!

Η συγκεκριμένη ταινία μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον από παλιά, όταν κάποτε είχε τύχει να διαβάσω την πλοκή του έργου. Το φιλμ ασπρόμαυρο, ενώ εξελίσσεται στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Η πλοκή της ταινίας έχει σχέση με μια πατροκτονία που μόλις έχει λήξει η ακροαματική διαδικασία και το έργο εξελίσσεται μέσα σ’ ένα δωμάτιο. Είναι το μέρος που μαζεύονται οι εκάστοτε ένορκοι για να ψηφίσουν και να πάρουν την τελική τους απόφαση. Οι 12 αυτοί ένορκοι θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα στείλουν ένα 18χρονο παιδί στην θανατική ποινή. Η υπόθεση ξεκάθαρη για όλους, εκτός από έναν. Αυτός ο ένας που όλοι τον κοιτούν σαν ηλίθιο έχει μια μικρή απειροελάχιστη αμφιβολία αν το παιδί διέπραξε το έγκλημα ή όχι. Δεν υποστηρίζει πως είναι αθώο, αλλά πως δεν έχει πειστεί ακόμα 100% πως είναι ένοχο!

Και εδώ θα σταματήσω τη διήγηση τη πλοκής για ευνόητους λόγους. Η ταινία μου άρεσε, βέβαια δεν ήταν κάτι τρομερό άλλα με έβαλε να σκεφτώ. Πόσες φορές οι περισσότεροι από εμάς καταδικάζουμε κάποιον με το παραμικρό… Θα έλεγε κανείς πως παίρνουμε τη θέση του ενόρκου – “angry man” που αν δε βρεθεί εκείνη τη στιγμή κάποιος να θέσει εκείνη την αμφιβολία ο ένορκος θα παραμείνει “angry” και δε θα μεταβληθεί ποτέ σε ένα πιο “open-mind” άνθρωπο! Ίσως εδώ ταιριάζει η παροιμία των Άγγλων “Don’t judge a book by its cover” ή για εμάς τους Έλληνες “Κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος”!

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλοι μας όταν ακούμε για κάτι αποτρόπαιο, ένα έγκλημα, μια ληστεία ή οτιδήποτε άλλο και αν πιαστεί ο δράστης και οι ενδείξεις ή οι αποδείξεις και τα ΜΜΕ τον καταδικάσουν, τον καταδικάζουμε άμεσα μέσα μας και μεις. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε και να καταδικάζουμε κάποιον και ακόμα περισσότερο όταν υπάρχουν αποδείξεις. Όμως με τις αποδείξεις (όπως έχει αποδειχτεί αρκετές φορές στα χρονικά της ιστορίας) πότε δε μπορείς να είσαι σίγουρος. Ή ακόμα και να νομίζεις πως είσαι, αξίζει να αφήνουμε πάντα αυτή τη μικρή, απειροελάχιστη τουλάχιστον αμφιβολία – ποτέ δε ξέρεις, ίσως να κάνεις λάθος, άλλωστε όλοι μας άνθρωποι είμαστε!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: