ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΝΑ ΔΩ

                                   

            Έφτασε επιτέλους η μέρα που όλοι περιμέναμε!!!! 25/12. Αναχώρηση για Βερολίνο!!! Όλα είναι έτοιμα, η βαλίτσα, το πρόγραμμα, ο χάρτης του μετρό. Φεύγουμε για αεροδρόμιο. Το ταξίδι ξεκινάει ή μήπως όχι; Κι όμως το ταξίδι που περίμενα 6 μήνες τώρα ξεκινάει!!!! Που να ‘ξερα ότι θα ολοκληρωνόταν άδοξα 24 ώρες μετά…..ας τα πάρουμε όμως απ’την αρχή.

            Μέσα Ιουνίου, κι αφού έχουμε ήδη κανονίσει για τις καλοκαιρινές διακοπές, αρχίζουμε να κοιτάμε εισιτήρια για τον χριστουγεννιάτικο προορισμό μας, το Βερολίνο. Βρίσκουμε εισιτήρια με Ολυμπιακή και τα κλείνουμε. Ψάχνουμε και για φτηνό ξενοδοχείο, βρίσκουμε το Agon am Alexanderplatz. Σύνολο 350 ευρώ, τέλεια!!!!

           Πόσα περάσαμε αυτούς τους 6 μήνες. Τον Σεπτέμβρη η νέα Ολυμπιακή ανακοινώνει ότι δεν θα κάνει πτήσεις στην Γερμανία. Άντε πάλι ψάξιμο απ’την αρχή για εισιτήρια. Κλείνουμε τελικά με Lufthansa μέσω Φρανκφούρτης. Πέρασα ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή, να βρω ποια μέρη θα επισκεφτούμε, να φτιάξω το πρόγραμμα. Το ίδιο είχα κάνει και πέρυσι που επισκεφθήκαμε την Βιέννη. Φτιάχνοντας το πρόγραμμα ανακάλυπτα το Βερολίνο….και οι ημέρες περνούσαν.

          Επιστροφή στο σήμερα. 25/12. Πόσο πολύ περίμενα την σημερινή ημέρα! Φτάνοντας στο αεροδρόμιο ένα τηλεφώνημα απ’την μητέρα μου : » η γιαγιά δεν είναι καλά, την πάμε στο νοσοκομείο». Δεν έδωσα ιδιαίτερη βαρύτητα, η γιαγιά έχει πάει αρκετές φορές στο νοσοκομείο, είναι μεγάλη και χρειάζεται φροντίδα.

         Φτάνουμε στο Βερολίνο στις 6,30 το απόγευμα. Παίρνουμε βαλίτσες και μπαίνουμε στο λεωφορείο TXL που θα μας αφήσει στην Alexandreplatz. Στη διαδρομή παίρνουμε μια πρώτη γεύση από Βερολίνο. Το λεωφορείο στρίβει στην Under den Linden και ξεπροβάλλει μπροστά μας η Πύλη του Βραδενβούργου και όλη η λεωφόρος είναι στολισμένη! Λίγο πιο πάνω βλέπουμε μια χριστουγεννιάτικη αγορά! Τι όμορφα! Οι επόμενες 4 μέρες θα είναι υπέροχες (ή μήπως όχι;)

        Φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας. Τα δωμάτια μας στον 9ο όροφο μας χαρίζουν υπέροχη θέα. Ένα τηλεφώνημα από Αθήνα όμως μας ανησυχεί, η γιαγιά έχει χειροτερέψει, η κατάσταση της είναι πλέον κρίσιμη. Δεν θέλω να σκέφτομαι το χειρότερο. Πέφτουμε για ύπνο. Το πρωί η μητέρα μου μας ανακοινώνει το δυσάρεστο, χάσαμε την γιαγιά…

        Με την αδερφή μου μαζεύουμε τα πράγματα μας και ανακοινώνουμε στις υπόλοιπες κοπέλες ότι θα επιστρέψουμε Αθήνα. Είναι όλες σοκαρισμένες απ’ το δυσάρεστο νέο και την αναπάντεχη τροπή του ταξιδιού. Συνεχώς κλαίω, όχι για τον χαμό της γιαγιάς μιας και ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει, αλλά για το ταξίδι που τελειώνει άδοξα. Το ταξίδι που περίμενα 6 ολόκληρους μήνες, που μετρούσα τις ημέρες. Το ταξίδι που είχα σχεδιάσει, που είχα φτιάξει το πρόγραμμα, που πέρασα ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή γι’ αυτό. Το ταξίδι που 2 μέρες πριν φοβόμουν ότι θα μου χαλάσει ένα κρυολόγημα ή οι χιονοπτώσεις που είχαν κλείσει τα αεροδρόμια. Το ταξίδι που τελικά μου χάλασε ένας θάνατος! Ποιός να το φανταζόταν…. όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει (και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο άνθρωπος κλαίει!)

       Φύγαμε απ’το ξενοδοχείο στις 9 με προορισμό το αεροδρόμιο Scoenfeld όπου βρήκαμε 2 θέσεις στην πτήση των 11.20 με Easyjet. Στις 3 το μεσημέρι είμασταν στο Ελευθ. Βενιζέλος. Είχαν περάσει μόλις 24 ώρες…τόσο κράτησε ένα ταξίδι που περιμέναμε 6 ολόκληρους μήνες, το ταξίδι στο Βερολίνο…..

                            

ΥΓ. Πρόλαβα τουλάχιστον και τράβηξα και μια φωτογραφία…

by <<greeneyes>>

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: