ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΧΡΥΣΟΣ

Την Παρασκευή 21/01/2011 και μετά από 7 αναβολές ξεκίνησε η εκδίκαση της υπόθεσης του τροχαίου ατυχήματος του Κώστα Κεντέρη και Κατερίνας Θάνου παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Με αφορμή την είδηση αυτή θα ήθελα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στον Κώστα Κέντερη, τον Έλληνα πρωταθλητή που κατάφερε να ταράξει τα νερά στον παγκόσμιο αθλητισμό και ο οποίος λόγω των μεγάλων επιδόσεων του μέσα στον στίβο αποθεώθηκε και πολεμήθηκε όσο λίγοι.

Το άρθρο αυτό αναρτήθηκε στις 06/10/2010 στο http://www.paixtoura.net/

» Συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την ημέρα που ο φίλαθλος κόσμος όλης της Γης έμενε άφωνος από τον άνευ προηγουμένου θρίαμβο για τον ελληνικό αθλητισμό. Ο Κώστας Κεντέρης στις 28 Σεπτεμβρίου του 2000 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Σίδνεϊ έγραψε την πιο χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα ανδρών του στίβου. Ο γεννημένος στις 11 Ιουλίου του 1973 στην πόλη της Μυτιλήνης έμελλε να είναι από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα στον ελληνικό αθλητισμό. Ήταν ο αθλητής που άγγιξε τα όρια της υπέρτατης δόξας και της αλόγιστης δυσφήμισης, της αποθέωσης και του πολέμου στο πρόσωπό του, της χαράς και της λύπης και όλα τα καλά και άσχημα που μπορεί να ζήσει στην καριέρα του ένας αθλητής στον υπέρτατο βαθμό.

Το ταλέντο του Κεντέρη το ανακάλυψε από το σχολείο το 1986 ο Γρηγόρης Κόντος με τον οποίο προπονήθηκε 9 χρόνια και ήταν αυτός που τον προέτρεψε να ασχοληθεί με τα 200 και 400 μέτρα στον στίβο. Με την προτροπή και στήριξη της οικογένειας του παίρνει την πρώτη θέση στο παγκόσμιο σχολικό πρωτάθλημα στα 400μ, την 6η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων της Σεούλ στα 200μ και αργότερα με προπονητή τον Πλούταρχο Σαρασλανίδη παίρνει την πρώτη θέση στους Μεσογειακούς αγώνες το 1993 στα 400μ με χρόνο 45,70. Ήταν πλέον εμφανές το μεγάλο ταλέντο του και ο ελληνικός στίβος άρχισε να βασίζει πάνω του πολλές ελπίδες για ανάδειξη ενός σπουδαίου Έλληνα αθλητή. Αλλά κάπου εκεί η μοίρα για πρώτη φορά του γυρνάει την πλάτη και το 1994 σε προθέρμανση του βαλκανικού πρωταθλήματος κλειστού στίβου στο ΣΕΦ τραυματίζεται σοβαρά στους προσαγωγούς και μένει εκτός αγώνων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τον εγκαταλείπουν οι περισσότεροι γύρω του αφού θεωρείται πλέον <<τελειωμένος>> αθλητής, αλλά η θέληση, το πείσμα, η υπομονή και η πίστη στον εαυτό του αλλά και η στήριξη της οικογένειάς του και των φίλων του, μετά από πολύ ψάξιμο σε γιατρούς και φυσιοθεραπευτές διαπιστώνει οτι η αιτία των συχνών τραυματισμών του είναι οτι από κατασκευής το ένα πόδι είναι 1 εκατοστό κοντύτερο από το άλλο και το οποίο μπόρεσε και αντιμετώπισε φορώντας ειδικούς πάτους στα παπούτσια του. Μέχρι το 2000 παίρνει μέρος στους πρώτους αγώνες, προπονείται σκληρά  και αποφασίζει οτι για να μπορέσει να διακριθεί κάπου, θα πρέπει να αφοσιωθεί σε ένα αγώνισμα και σε συνεργασία με το Χρήστο Τζέκο στοχεύει για διάκριση στα 200μ.

Στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ ξεκινάει μια ονειρική πορεία προς το χρυσό μετάλλιο των 200μ από τον Κεντέρη. Στον 1ο γύρο με χρόνο 20,57 τερματίζει άνετα πρώτος στη σειρά του δείχνοντας να είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Στο 2ο γύρο περνάει δεύτερος με χρόνο 20,14 και στα ημιτελικά  τερματίζει 1ος με 20,20 κάτι που του δίνει μεγάλη αυτοπεποίθηση για τον μεγάλο τελικό μετά από λίγες ώρες. Στον τελικό από τον 5ο διάδρομο και ανεβασμένο ηθικό, ο Έλληνας πρωταθλητής αφήνει πίσω του όλους τους μεγάλους αθλητές της εποχής και με χρόνο 20,09 πήρε την πρώτη θέση, παίρνοντας το πιο ανέλπιστο, απίστευτο, φανταστικό χρυσό μετάλλιο και έγραψε ιστορία υψώνοντας την ελληνική σημαία στον υψηλότερο ιστό. Είναι από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων. Φαίνεται μέχρι και σήμερα σχεδόν ψεύτικο οτι ένας Έλληνας αθλητής, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά κατέκτησε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στα 200μ του στίβου, κερδίζοντας 7 έγχρωμους αθλητές παγκόσμιας κλάσης. Ο Έλληνας αθλητής μας είχε προειδοποιήσει όλους από την πρώτη κούρσα στην Ολυμπιάδα. Στον τελικό είναι ο μοναδικός λευκός αθλητής που αγωνίζεται. Κρατάει σφιχτά τον σταυρό του, τον φιλάει, τον βάζει μέσα στη φανέλα και αφού έκανε το σταυρό του πήρε θέση στο βατήρα γεμάτος θετική ενέργεια και με μάτι που γυαλίζει. Ο Έλληνας σπρίντερ μπήκε 4ος στην ευθεία και κάπου εκεί πάτησε το τούρμπο και προσπερνούσε τον έναν αντίπαλο μετά τον άλλον τερματίζοντας αρκετά εύκολα πρώτος με νέο πανελλήνιο ρεκόρ και αφήνοντας τον Βρετανό Κάμπελ δεύτερο και τον <<πολύ>> Άτο Μπόλτον με το χάλκινο μετάλλιο. Ο νέος μεγάλος ήρωας των Ελλήνων πανηγυρίζει γράφοντας την πιο χρυσή σελίδα του ελληνικού στίβου. Δικαιώθηκαν όλες οι προσπάθειες, οι κόποι, οι πόνοι, οι απογοητεύσεις και οι πίκρες μιας ζωής επιβραβεύοντας την επιμονή, την υπομονή και την αγάπη του γι’αυτό που έκανε. Ζούσε τις ωραιότερες στιγμές της ζωής του και τον περίμεναν μέρες δόξας από ολόκληρο τον ελληνικό λαό και παγκόσμια αναγνώριση από όλη την αθλητική υφήλιο. Και επειδή έχει στόφα μεγάλου αθλητή μετά την απονομή δεν πήγε να γιορτάσει, αλλά να ξεκουραστεί γιατί την επόμενη μέρα ήταν τα προκριματικά των 4χ100 και δεν ήθελε να εγκαταλείψει τα υπόλοιπα παιδιά που έδιναν αγώνα σκυταλοδρομίας με τα ελληνικά χρώματα. Ήταν ένα μικρό δείγμα ενός αθλητή σε ένα αγώνισμα που ανέκαθεν κυριαρχούσαν μαύροι αθλητές, Αμερικάνοι και Βρετανοί, για το τι θα ακολουθούσε τα επόμενα χρόνια.

Ο Κεντέρης δε σταμάτησε στο χρυσό μετάλλιο του Σίδνεϊ. Πλέον τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά για τον ίδιο. Ήξερε οτι αυτό που είχε πετύχει ήταν μοναδικό, σε ένα άθλημα όπου η Ελλάδα  δεν υπήρχε ποτέ στο χάρτη της ιστορίας και που φυσικά πολλούς θα δυσαρέστησε η επιτυχία αυτή. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Έντμοντον το 2001 έπρεπε να αποδείξει οτι η περσινή χρονιά δεν ήταν <<φωτοβολίδα>>, Ο χρυσός Ολυμπιονίκης, πιο δυνατός από ποτέ, με όλα τα βλέμματα πάνω του και τον τίτλο του φαβορί να βαραίνει τα πόδια του απέδειξε οτι ήρθε για να μείνει στην κορυφή και δεν ήταν διατεθειμένος να κατέβει σύντομα από εκεί. Στον τελικό ξεκίνησε αργά την κούρσα αλλά μετά την στροφή πέρασε στην αντεπίθεση και κάνοντας μεγαλοπρεπές φίνις κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 20,03 αφήνοντας 2ο τον Ουίλιαμς, 3ο τον Κόλινς και 4ο τον Σον Κρόφορντ. Το μετάλλιο αυτό αντιπροσώπευε τη σκληρή δουλειά και την κούραση όλης της χρονιάς όπως λέει ο ίδιος, αποδεικνύοντας οτι έχει διάρκεια στις επιτυχίες κλείνοντας το στόμα σε πολλούς που τον περιμένανε στη γωνία σε περίπτωση αποτυχίας.

Την αμέσως επόμενη χρονιά ο Ολυμπιονίκης και Παγκόσμιος πρωταθλητής των 200μ έβαλε και το κερασάκι στην τούρτα και δημιούργησε ένα μύθο γύρω από το όνομά του. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Μόναχο το 2002 ο Κώστας Κεντέρης με κεκτημένη κατέκτησε και το τελευταίο χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, απλά και όμορφα. Στον τελικό με χαρακτηριστική ευκολία αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης με το απίστευτο 19,85 συντρίβοντας το ρεκόρ αγώνων και φυσικά το δικό του πανελλήνιο ρεκόρ, αφήνοντας δεύτερο τον Ομπικουέλου με 20,21 και τον Ντέβονις με 20,24. Ο χρόνος του έκανε αίσθηση παγκοσμίως και είναι ο μοναδικός που έχει κατακτήσει το τρεμπλ, δηλαδή χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιάδα, Παγκόσμιο πρωτάθλημα αλλά και Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Έτσι, περνώντας όλες τις εξετάσεις με άριστα, ο μακρύτερος και μεγάλος στόχος του Έλληνα πρωταθλητή είναι η Ολυμπιάδα της αθήνας το 2004.

Αυτή ήταν και η τελευταία μεγάλη επιτυχία του πιο πετυχημένου Έλληνα αθλητή του στίβου στην ιστορία. Το 2003 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου στο Παρίσι, ταξιδεύει με φιλοδοξίες για ακόμα ένα χρυσό μετάλλιο, όμως ένας τραυματισμός τον αφήνει εκτός αγώνων. Οι πρώτοι κακοί ψίθυροι άρχισαν να ακούγονται προς το πρόσωπό του. Η ξαφνική αποχώρησή του από το Παγκόσμιο πρωτάθλημα, οι <<εξαφανίσεις>> του χωρίς να ξέρει κανείς που είναι και η αποχή του από τα διάφορα μεγάλα και μικρά μίτινγκ μέσα στη χρονιά, φάνηκαν ύποπτα και έδωσαν πάτημα στους πολέμιους να αρχίσουν να λένε διάφορες κατηγορίες για το πρόσωπό του. Προσωπική άποψη είναι οτι υπήρξε λάθος χειρισμός στο θέμα, ενώ ήξερε οτι η παραμικρή αφορμή θα προκαλέσει θύελλες, δεν προστάτεψε ως όφειλε τον εαυτό του. Έτσι,παραμονή της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων και μετά από απουσία μεγάλου χρονικού διαστήματος εμφανίζεται στο Ολυμπιακό χωριό, αφού δεν ήταν μόνο μια μεγάλη ελπίδα για διάκριση στους αγώνες, αλλά ήταν και τελευταίος λαμπαδηδρόμος που θα άναβε την Ολυμπιακή φλόγα. Τέσσερα χρόνια μετά τον άθλο του Σίδνεϊ και αφού παίζει για μήνες κρυφτούλι με την IAAF, δέχτηκε αιφνιδιαστικό έλεγχο από την αρμόδια επιτροπή ντόπινγκ όπου με την Κατερίνα Θάνου δεν παρέστησαν σε έκτακτο έλεγχο ντόπινγκ. Ήταν ο τρίτος έλεγχος αντιντόπινγκ μέσα σε λίγους μήνες που δεν έλαβαν μέρος οι δύο αθλητές και η IAAF τους επέβαλε ποινή προσωρινού αποκλεισμού. Οι ίδιοι υποστήριξαν οτι ενεπλάκησαν σε τροχαίο ατύχημα με μηχανή ώστε να σπεύσουν στο Ολυμπιακό χωριό να υποβληθούν στο τεστ, αφού είχαν ενημερωθεί λίγα λεπτά πριν. Όλα αυτά τα γεγονότα και το –όπως και να το δεις- στήσιμο της ιστορίας με το ατύχημα, που πολύ λίγους έπεισαν οτι ήταν πραγματικότητα, είναι αλήθεια οτι αμαύρωσαν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα του. Από τότε δίνει έναν μακρύ δικαστικό αγώνα με την πειθαρχική επιτροπή του ΣΕΓΑΣ όπου αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών αλλά και με το Διεθνές Αθλητικό Δικαστήριο όπου τιμωρήθηκε για την απουσία του από τους τρεις ελέγχους ντόπινγκ. Πριν λίγες μέρες έγινε η 7η(!) αναβολή της δίκης από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών συνεχίζοντας το δικαστικό Γολγοθά του Κώστα Κεντέρη.

Ο Κώστας Κεντέρης είναι ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα στη χώρα μας και όχι μόνο στον αθλητισμό αφου η περίπτωση του έχει πάρει διαστάσεις και εκτός αθλητισμού. Βρέθηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα από την κορυφή στον πάτο και σε αυτό φυσικά βοήθησαν και τα ΜΜΕ. Ο Κεντέρης πήρε χρυσά μετάλλια, έγινε σημείο αναφοράς παγκοσμίως, δοξάστηκε και δόξασε την Ελλάδα. Και φυσικά όταν είσαι πρώτος σε <<αγαπούν>> όλοι, όταν είσαι στο χείλος του γκρεμού σε σπρώχνουν για να πέσεις ακόμα πιο βαθιά. Με όλες αυτές τις μεγάλες επιτυχίες του παγκόσμιου πρωταθλητή δε νομίζω οτι ήταν κάποιος τόσο αφελής που να πίστεψε οτι τα κατάφερε με πορτοκαλάδα και βιταμίνες! Σίγουρα υπήρχε στο μυαλό όλων. Αλλά τότε ήταν πανηγυρική περίοδος, κανείς δεν αναρωτιόταν αν ήταν ντοπαρισμένος, κανείς δε νοιαζόταν και όλοι ήθελαν να εκμεταλλευτούν το πολύ κερδοφόρο, επιτυχημένο προϊόν που ονομαζόταν Κεντέρης. Τότε σημασία είχε το χρυσό μετάλλιο και η αποθέωση στο πρόσωπό του. Στα δύσκολα ο <<Αίολος>> τους βρήκε όλους απέναντί του. Όλοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι που έτρωγαν από τους καρπούς της επιτυχίας του Κεντέρη, ξαφνικά αισθάνονται ντροπή, οργή, θέλουν να σώσουν την τιμή της Ελλάδος και παλεύουν για να λάμψει η αλήθεια. Σκέτη κοροϊδία και υποκρισία από μεριάς τους. Στο επίπεδο αυτό του πρωταθλητισμού είναι γνωστό σε όλους πως παίζεται το παιχνίδι και ας κάνουν οτι ανακάλυψαν το Έβερεστ. Απλά ο Κεντέρης αγωνίστηκε επί ίσοις όροις και είχε τα κότσια και κέρδισε τους παντοκράτορες του αθλήματος κάτι που απ’την αρχή δεν άρεσε σε πολλούς και αυτό πληρώνει τώρα ο Έλληνας αθλητής. Οι υποστηρικτές του είναι λίγοι και οι πολέμιοι είναι κυρίως, όχι τόσο οι ξένοι, αλλά οι Έλληνες οι οποίοι βρήκαν θύμα για να σταυρώσουν, ξεχνώντας την προσφορά του στον ελληνικό αθλητισμό και τις μεγάλες επιτυχίες και χαρές που πρόσφερε στη χώρα μας, πατώντας πάνω στο πτώμα του και αδιαφορώντας με ποιο τρόπο πρωταγωνιστούν τοσα χρόνια οι ξένοι αθλητές.

Δεν υπάρχει αμιβολία οτι ο Κώστας Κεντέρης πληρώνει καθαρά δικά του λάθη σε ένα σύστημα πρωταθλητισμού που βρωμάει από πάνω μέχρι κάτω. Η υπόθεση σίγουρα φτάνει πολύ βαθιά και όποιος αποφασίσει να το ψάξει βαθύτερα, σίγουρα θα χαθεί, μια εποχή όπου η υπόθεση του σκανδάλου της Balco και του ιδιοκτήτη της Βίκτορ Κόντε θεωρείται το μεγαλύτερο σκάνδαλο ντόπινγκ όλων των εποχών, όπου εμπλέκονται μεγάλα ονόματα του στίβου και σίγουρα κάποιο κρίκο μικρό ή μεγάλο αποτελεί και η χώρα μας. Δυστυχώς, ο Κεντέρης έπεσε θύμα αυτού του σάπιου συστήματος μη μπορώντας να προστατέψει τον εαυτό του και πλέον πληρώνει τις επιπτώσεις μαζεμένες. Οι εταιρείες χορηγοί τον εγκατέλειψαν, η αγωνιστική του καριέρα τελείωσε αλλά κυρίως στη συνείδηση του κόσμου, στο μεγαλύτερο τουλάχιστον ποσοστό, ήταν ένας ντοπαρισμένος αθλητής, σε ένα λαό που ξέρει να ισοπεδώνει τα πάντα και τους πάντες. Η δόξα και οι επιτυχίες του Κεντέρη κατακτήθηκαν με πολύ προσπάθεια, κόπο, πολλές θυσίες, υπομονή, θέληση και αγάπη γι’αυτό που έκανε και εκπροσωπούσε. Η ανταμοιβή ήταν οι αυθόρμητες αποδοκιμασίες των Ελλήνων στον τελικό των 200μ στην Ολυμπιάδα της Αθήνας όπου καθυστέρησε η έναρξη της κούρσας και έδειξε οτι μεγάλο μέρος του απλού λαού στέκεται στο πλευρό του Έλληνα υπεραθλητή, τον στηρίζει, αδιαφορώντας για το κράξιμο από τα ΜΜΕ, ήθελε να τον δει στον τελικό, σεβόμενοι την προσφορά του και τις χαρές που έχει προσφέρει, αντιδρώντας στις υπερδυνάμεις του αθλήματος που δεν τους αγγίζει ποτέ κανένας. Γιατί ο απλός λαός ξέρει να εκτιμάει αυτούς που προσφέρουν και δεν ξεχνάει τις χαρές που του έχει προσφέρει ένας αθλητής. Δε λειτουργεί ανάλογα με τις καταστάσεις και τα συμφέροντα του καθενός και το έδειξε περίτρανα εκείνο το βράδυ στις 26 Αυγούστου του 2004 στο ΟΑΚΑ. Την ημέρα όπου παρακολούθησε τις 3 πρώτες θέσεις των 200μ να τις κατακτάνε 3 <<μη ντοπαρισμένοι>> Αμερικάνοι αθλητές… »

 

by xamenostoneiro

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: