ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Πριν από λίγες μέρες ο Λιονέλ Μέσι κατέκτησε τη ΄΄Χρυσή Μπάλα΄΄ και μαζί τον τίτλο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή στον κόσμο για το 2010. Τον τίτλο αυτόν τον κερδίζει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και λογικά δε θα είναι και η τελευταία. Οι αντιρρήσεις για αυτήν την επιλογή ήταν πολλές. Ο Μέσι είναι αντικειμενικά ο καλύτερος παίχτης στον κόσμο και κατά τη γνώμη μου ότι καλύτερο έχει περάσει από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα τα τελευταία 15-20 χρόνια, με μοναδική ένσταση τον τεράστιο Ζινεντίν Ζιντάν. Είναι ο άνθρωπος που το όνομά του είναι συνώνυμο του θεάματος και μαζί με τους συμπαίχτες του στην Μπαρτσελόνα έχουν ανεβάσει το ποδόσφαιρο σε άλλα επίπεδα, σε άλλες ταχύτητες και ευστροφία που πολλές φορές παρακολουθείς και δε θέλεις να τελειώσει ποτέ.

Η διαφορά όμως είναι οτι δεν ξέρω αν θα έπρεπε να κατακτήσει αυτό το βραβείο τη δεδομένη ποδοσφαιρική χρονιά. Το συγκεκριμένο βραβείο το οποίο άρχισε να δίνεται από το 1956, δινόταν υποτίθεται στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της χρονιάς που πέρασε, στον πιο πετυχημένο, στον άνθρωπο που άφησε το στίγμα του πιο έντονα από κάθε άλλον. Στην πιο σημαντική προσωπικότητα της χρονιάς και όχι στον κατά τεκμήριο κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου. Το 2010 ο Μέσι ήταν ο άνθρωπος που έφτιαξε τα πιο όμορφα ποδοσφαιρικά βράδια μας, ο παίχτης που ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα του πλανήτη. Δεν ήταν όμως και ο πιο πετυχημένος όσο και να είναι η πρώτη και μοναδική σκέψη που έρχεται στους περισσότερους στο μυαλό όταν γίνεται η συζήτηση για τον κορυφαίο του είδους. Η ποδοσφαιρική ευφυία των πάγκων ο Ζοζέ Μουρίνιο του στέρησε τη δεύτερη συνεχόμενη και δικαιότατη με βάση τη γενική εικόνα μέσα στο γήπεδο, κατάκτηση του champions league και το καλοκαίρι στο Παγκόσμιο Κύπελλο η Αργεντινή ελέω Μαραντόνα κυρίως, δεν κατάφερε να διακριθεί.

Μια πολύ απλή και σωστή λογική για την ανάδειξη του κορυφαίου ποδοσφαιριστή για το 2010 θα ήταν ο Γουέσλι Σνάιντερ ο οποίος ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην κατάκτηση του champions league της Ίντερ μετά από 45 χρόνια, αλλά και η παρουσία του στο Μουντιάλ με την Ολλανδία ήταν καθοριστική οδηγώντας την στον τελικό και τη 2η θέση μετά από 32 χρόνια. Εντυπωσιακή χρονιά έκανε και ο Ολλανδός Άριεν Ρόμπεν ο οποίος έφτασε με Μπάγερν στο champions league και Ολλανδία στο Μουντιάλ στους δύο μεγαλύτερους τελικούς της χρονιάς παρόλο που έμεινε στη 2η θέση και στις δύο διοργανώσεις. Μεγάλη αδικία υπήρξε επίσης που δεν ήταν καν υποψήφιος για τον τίτλο ο Ντιέγκο Φορλάν ο οποίος πήρε την Ουρουγουάη από το χέρι και την έφτασε ανέλπιστα στην 4η θέση του κόσμου αλλά και με την Ατλέτικο Μαδρίτης που κατέκτησε 2 Ευρωπαϊκούς τίτλους μέσα στο 2010. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι για την τίτλο του κορυφαίου κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι οι Ισπανοί Ινιέστα που με το χρυσό γκολ του έφερε την Ισπανία στην κορυφή του κόσμου και Τσάβι που είναι με διαφορά ο καλύτερος και πιο ολοκληρωμένος χαφ στον κόσμο και τη δουλειά που κάνει μέσα στο γήπεδο δεν την κάνει κανένας, αλλά και ο Αργεντίνος Μιλίτο που με τα δύο του γκολ στον τελικό του champions league ανέβασε την Ίντερ στην κορυφή της Ευρώπης.

Ειδικά στο παρελθόν η ψηφοφορία ήταν πολύ σημαντική και βασικός παράγοντας ήταν να έχει πετύχει κάτι σημαντικό ένας ποδοσφαιριστής και να έχει διακριθεί τη χρονιά που πέρασε. Το 1975 ο Όλεγκ Μπλαχίν ήταν καταλυτικός παράγοντας στην θριαμβευτική κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων από την Δυναμό Κιέβου και ξεπέρασε σε ψήφους φυσιογνωμίες της εποχής όπως ο Κρόιφ και ο Μπενκεμπάουερ. Ο Πάολο Ρόσι με την Ιταλία το 1982 πετυχαίνοντας 6 γκολ στο Μουντιάλ (3 στα προημιτελικά με μια από τις καλύτερες Βραζιλίες όλων των εποχών, 2 στα ημιτελικά και 1 στον μεγάλο τελικό με τη Γερμανία) άφησε πίσω του πολύ ποιοτικότερους και καλύτερους παίχτες όπως ο Πλατινί και ο Ρουμενίγκε.

Όλα αυτά βέβαια είναι υποθέσεις και η ιστορία του θέσμου είναι γεμάτη με άδικες αποφάσεις για την ανάδειξη του κορυφαίου της χρονιάς. Χαρακτηριστικά, το 2004 η πιο σωστή επιλογή θα ήταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης σαν η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική προσωπικότητα της χρονιάς, αφού το επίτευγμα της κατάκτησης του Euro από την Ελλάδα είναι η μεγάλύτερη έκπληξη στην ιστορία του ποδοσφαίρου, ή ο Ντέκο ο οποίος κατέκτησε το champions league με την Πόρτο και πήρε τη δεύτερη θέση στο Euro με την Πορτογαλία. Αντί για αυτό ψηφίστηκε ο Ουκρανός Αντρέι Σεφτσένκο ο οποίος  με τη Μίλαν αποκλείστηκε πρόωρα από την ΛαΚορούνια στο champions league και με την Ουκρανία δε συμμετείχε καν στο Euro. Επίσης, το 1995 ψηφίστηκε ο Ζορζ Γουεά και όχι ο Λιτμάνεν που επανέφερε τον Άγιαξ στην κορυφή της Ευρώπης. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της μη σοβαρότητας του θεσμού είναι η ψηφοφορία του 1999 όπου ο προπονητής του Βιετνάμ ψήφισε για καλύτερο ποδοσφαιριστή της χρονιάς τον Μάρκο Φαν Μπάστεν, ο οποίος είχε αποχωρήσει από την ενεργό δράση από το 1993.

Το κακό σε όλη αυτήν την κατάσταση είναι ότι χάνεται η αξία και η σοβαρότητα του θεσμού και με αυτόν τον τρόπο φαίνεται το πόσο επιφανειακά και ασόβαρα ασχολούνται οι προπονητές με το άθλημα από το οποίο ζουν. Ο Μέσι με τη μπάλα στα πόδια αποτελεί το καλύτερο προϊόν του ποδοσφαίρου στις μέρες μας και η FIFA θα έπρεπε να τον προστατέψει. Αντιθέτως, με τέτοιες επιλογές τον εκθέτει και επιτρέπει να μπουν σκιές στην αδιαμφισβήτητη υπεροχή του και στο αψεγάδιαστο πρόσωπο που έχει δείξει εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο Σνάιντερ και ο Φορλάν λογικά δε θα ξαναέχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν κάτι ανάλογο. Τα βραβεία έχουν την ιδιαιτερότητα να είναι πλήρως υποκειμενικά και ο καθένας μέσα του ξέρει ποιος είναι ο κορυφαίος για τον ίδιο. Γιατί τα κριτήρια για την ανάδειξη του κορυφαίου είναι διαφορετικά για τον καθένα. Εμείς απλά ελπίζουμε ο μικροκαμμωμένος θαυματουργός  να μην επηρεαστεί από τα παιχνίδια που μπορεί να παίζονται από πίσω του και να συνεχίσει να μας χαρίζει μαγικές στιγμές μέσα στο γήπεδο έτσι ώστε να ομορφύνει ακόμα περισσότερο τα ποδοσφαιρικά μας βράδια. Και είναι αυτός που μπορεί να το κάνει καλύτερα από όλους.

 

by xamenostoneiro

 

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: