Καθημερινό Μοτίβο

Τείνει να γίνει συνήθεια, μάλλον έγινε. Καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους να φρακάρει η κυκλοφορία και να μην προχωράει ούτε πεζός. Αμέσως κοιτάζουμε ανήσυχοι έξω από το παράθυρο αν είμαστε στο αμάξι μας, και προσπαθούμε να χωθούμε στη λωρίδα που τσουλάει! Ειδάλλως γελάμε χαιρέκακα αν έχουμε δίκυκλο και ξεγλιστράμε πιο γρήγορα από τους άλλους τους χαζούς. Και πιο μάγκας ο ποδηλάτης που δεν πληρώνει και βενζίνη.


Όλοι μάγκες δηλαδή!

Και ως συνήθως όλοι βιάζονται. Ακόμα και αν κάτι σημαντικό έχει γίνει… εκεί μπροστά!

Αυτά τα μικρά καθημερινά οδικά εμφράγματα δεν είναι κάτι περισσότερο από κάποια ατυχήματα. Δεν νομίζω ότι σας λέω κάτι καινούριο.

Δευτέρα βράδυ. Μεσογείων και Ηπείρου, πτώση μηχανής. Άγνωστο αν είχαμε θύματα.

Τρίτη βράδυ. Κηφισίας, είμαι μέσα σε ταξί με παρέα. Και ενώ πηγαίναμε μια χαρά και πολύ γοργά στο «Μητέρα»* ξαφνικά- Έμφραγμα! Σύγκρουση οχημάτων. Πολλή ώρα καθυστέρηση και ατάκα από ταξιτζή: Τώρα βρήκαν να τρακάρουν;;; Σχόλια μετά…

Τετάρτη βράδυ. Βουλιαγμένης. Σύγκρουση οχημάτων, για την ακρίβεια ένα χρέπι με μια «μπέμπα»! Παρατήρησα τα αμάξια, μα όχι τους ανθρώπους. Βιαστικός συνέχισα την πορεία μου. Εγώ και πολλοί ακόμα…

Και στις τρεις περιπτώσεις δεν έμαθα τι συνέβη. Ούτε από περιέργεια, ούτε από ενδιαφέρον, αλλά από βιασύνη. Και αφού όλοι βιαζόμαστε κανείς δεν σκέφτεται τον διπλανό του, γιατί άλλωστε; Όταν βλέπουμε ειδήσεις αποσβολωμένοι κουνάμε μηχανικά το κεφάλι πάνω κάτω και προσπαθούμε να δείξουμε συμπόνια σε ένα μεγάλο τραγικό δυστύχημα. Μα το δυστύχημα είναι μπροστά στα μάτια μας. Όταν ένας άνθρωπος τρακάρει δεν έχει πλέον σημασία πότε θα πάει στη δουλεία του, πότε θα γυρίσει στην οικογένεια του – αν θα συνεχίσει να ζει…

Εμείς όμως βιαζόμαστε. Δεν σταματάμε. Και το χειρότερο όλων γινόμαστε και κάφροι. Οκ, έχεις φάει 3 τέταρτα κίνηση λόγω αυτού του ατυχήματος. Δεν χρειάζεται να γίνεσαι εριστικός απέναντι στους άτυχους. Δεν λέω ότι κατεβάζεις το παράθυρο και μπινελικώνεις, αλλά για σκέψου να ήσουν εσύ εκεί… Δεν μας συγκινεί πλέον η θέα ενός ατυχήματος. Έχουμε χωνέψει πολλές «σπλατεριές» από την τηλεόραση και το αίμα μας φαίνεται familiar! Αν μάλιστα έχει έρθει και το φορείο και δεν υπάρχουν live τα αίματα τότε θεωρείται και soft.

Φταίμε όμως. Γιατί έχουμε αφήσει τον εαυτό μας. Φταίω γιατί με τρώει η βιασύνη μου και δεν σκύβω να βοηθήσω, δεν σταματάω να ρωτήσω – έστω και από περιέργεια. Φταίω γιατί ενώ έχω πληρώσει για να πάω σε σωστικά σεμινάρια, προσπερνάω πατώντας λίγο παραπάνω γκάζι, και έτσι ξορκίζω το κακό. Περνάω το ατύχημα, ανοίγει ο δρόμος, αδειάζει και το κεφάλι μου από τις βλαβερές εικόνες, πατάω και άλλο γκάζι, κορνάρω να φύγει ο από μπροστά ο κουράδας που πάει αργά. Πατάω και άλλο γκάζι. Εμένα δε με αγγίζει το ατύχημα, ο άλλος ήταν κακός οδηγός-άσχετος-ανίκανος. Εγώ είμαι μάγκας.

Και όσο ανοίγει το γκάζι ξορκίζεις το κακό από το δικό σου αμάξι. Μακριά. Ξουξουξού.

 

*Στο Μητέρα γεννήθηκε ένα αντράκι τη Δευτέρα 12/01/2010. Γιάννη-Σταυρούλα να σας ζήσει!!!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: