ΝΑ ΝΑΙ ΚΑΛΑ Ο ΔΡΑΠΕΤΗΣ

Λοιπόν γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μία συνοικία του Πειραιά.Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου ήταν πρόσφυγες απο Μικρά Ασία,οπως και σχεδόν ολοι μου οι γείτονες 3 με 4 στενά γύρω από το σπίτι μου. Δεν είναι μια απλή γειτονιά, είναι οικογένεια. Μαγειρέυουμε μεγάλες ποσότητες και τις μοιράζουμε. Εχουμε τον πολυμάστορά μας και τις κουτσομπόλες μας (που δεν τους δίνουμε και πολυ σημασία, εξάλου “καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται”).

Κάποια στιγμή στη ζωη μου αποφάσισα να συγκατοικήσω και να μετακομίσω σε μία περιοχή στο κέντρο φουλ στην εγκληματικότητα και μεγάλο ποσοστό αλλοδαπών κατοίκων. Δεν είμαι ρατσίστρια αλλά οπως και να ΄χει η διαφορετική κουλτούρα και παιδεία σε κάνει λιγο επιφυλακτικό. Εν πάσει περιπτώση δεν άνοιγα την πόρτα ποτέ και σε κανέναν, ο συγκάτοικος μου είχε δικό του κλειδί. Εκεί λοιπόν που έχω κατασταλάξει και έχω σχηματίσει μια ολοκληρωμένη άποψη για την χώρα μου και την κοινωνία της… δραπετεύει το καναρίνι μας. Ααα ναι ξέχασα να πω,τότε ήμουν (και ακόμα είμαι λίγο) έξαλλη με την κατάντια μας.Που ενώ γίναμε όλοι κομφορμιστές και κολυμπάμε ανέμελοι στον βούρκο της παρακμής, κοκορευόμαστε για την ιστορία του τόπου μας και καμαρώνουμε πως διδάξαμε τον πολιτισμό.

Κάποια στιγμή λοιπόν και ενώ πάω να βάλω την μπανιέρα στο κλουβί του Παβαρότι παίρνει φόρα ο τσόγλανος και το σκάει καρφωτός από το παράθυρο(είχα και το παράθυρο ανοιχτό η ηλίθια). Με πιάνει που λέτε ένας πανικός, απίστευτος τραγουδιστής το καναρινάκι μας και βάζω τις φωνές : -Γιώργο το πουλίιιι.

Προσπαθήσαμε να τον εντοπίσουμε στον ακάλυπτο, βουτάω και εγώ το κλουβί και αρχίζουμε να βαράμε κουδούνια. Να ψάχνουμε στα μπαλκόνια και στις αυλές των χριστιανών (και μερικών βουδιστών) που κοιτούσαν στον συγκεκριμένο ακάλυπτο. Μετά από αρκετή ώρα επιστρέψαμε σπίτι απογοητευμένοι και με το κλουβί άδειο. Ο δραπέτης ( μετονομασία του Παβαρότι) δεν επέστρεψε ποτέ. Τον χαζεύαμε από μακριά που είχε αράξει σε ένα από τα τρία πεύκα του ακάλυπτου.

Το θέμα ποιο είναι και που θέλω να καταλήξω τόση ώρα που πιθανον σας ζάλισα. Με κάθε ειλικρίνια όσα κουδούνια και να χτυπήσαμε, ο κόσμος, Έλληνες και αλλοδαποί μας άνοιξαν με προθυμία και μας βάλανε μέσα στα σπίτια τους. Μας πήρε αρκετή ώρα να το συνειδητοποιήσουμε μετά την ταραχή. Μπορεί λοιπόν ο δραπέτης να μην γύρισε ποτέ, αλλά μπορώ να πω πως είμαι περήφανη για την ανθρωπιά και την προθυμία των κατοίκων, πατριωτών και μη της πόλης μου.

 

και αυτός είναι ο γιος του »δραπέτη» τον ίδιο δεν προλάβαμε να τον αποθανατίσουμε

 

by » spiliada «

Advertisements
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: