Φανάρια σε κρίση!

Λεωφόρος Δεκελείας και Φωκών απόγευμα.

Θα κάνω ένα μικρό πρόλογο. Πριν 7 χρόνια όταν είχα πάει στην Αίγυπτο είχα μείνει με μια γλυκόπικρη γεύση. Βίωσα πως μια χώρα γεμάτη ιστορία και ζωντάνια αργοπεθαίνει στη φτώχεια της, μια βιοπάλη που υπαγόρευε την παντελή έλλειψη σεβασμού της ανθρώπινης ζωής. Ένα από αυτά που μου έμειναν χαραγμένα -πέρα της εξαθλίωσης- ήταν πως ολόκληρη Αλεξάνδρεια δεν είχε φανάρια (aka φωτεινούς σηματοδότες) σε κανένα δρόμο απολύτως. Σημειώνω πως δεν έμεινα στην συγκεκριμένη πόλη σαν τουρίστας, αλλά την έζησα λόγω δουλειάς για περίπου 4 μήνες.

Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με το ότι οι οδηγοί δεν έχουν την παραμικρή αίσθηση κινδύνου αλλά και σεβασμού στον άνθρωπο δημιουργούσε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στους δρόμους καθώς ένιωθες ότι ζούσες σε κάποιο videogame! Αμάξια με σβηστά τα φώτα και χωρίς φανάρια πηγαινοέρχονταν σε λεωφόρους 4 λωρίδων με μοναδικό φωτισμό από τις παρακμιακές λάμπες των πυλώνων του κράτους. Τρομερή εμπειρία να μπαίνεις σε αιγυπτιακό ταξί. Ευτύχησα να ξαναπάω το 2008 στη συγκεκριμένη χώρα, η οποία δυστυχώς δεν έκανε το παραμικρό βήμα προόδου.

Όταν επέστρεψα το 2004, στην μητέρα πατρίδα, κατασκευάζονταν με φρενήρεις ρυθμούς τα Ολυμπιακά στάδια, χωριά, ακίνητα κλπ.. Σε όλους διηγούμουν ότι σε τέτοια κατάσταση η χώρα μας δεν έφτασε ποτέ. Και πάντοτε επέμενα και ασκούσα καυστική κριτική για την οδική κουλτούρα και τα φανάρια που συνάντησα στην Αλεξάνδρεια. Την «μεγάλη μπουκιά» δεν μου την έδωσε κανείς εκείνη την στιγμή…

Και έρχομαι στο σήμερα.

Στην Ελλάδα, στην Αθήνα! Λεωφόρος Δεκελείας και Φωκών – διασταύρωση. Συνολικά 5 κατευθύνσεις και 3 σηματοδότες, ξέρετε από τους φωτεινούς. Όλοι μαζί αναβόσβηναν με τρεμάμενο πορτοκαλί χρώμα . Μια ταλαιπωρία δίχως τελειωμό- και ένα τεράστιο άγχος μαζί με κίνδυνο, με επιστέγασμα το ελληνικό δίκιο του καθενός. Την πρώτη φορά που διέσχισα τον δρόμο νόμιζα ότι ήταν ένα πρόβλημα το οποίο θα λυνόταν. Την επόμενη φορά κατάλαβα ότι ήταν η λύση. Βγάλε άκρη.

Κηφισίας. Ύψος Ερυθρός Σταυρός. Φανάρια σε απόγνωση. Όλα σβηστά και (ώ του παραδόξου, ώ!!!) κανένας απολύτως τροχονόμος!

Καλλιθέα. Θησέως. Ύψος Αγ.Πάντων. Για περίπου τρεις ώρες κανένα φανάρι σε λειτουργία. Δεν θυμάμαι ημερομηνία, ελπίζω να μην σας πονηρεύω αρνητικά.

Πατησίων, Πανεπιστημίου, Ακαδημίας, Σίνα κλπ.. Μετά από 6 Δεκεμβρίου. Φανάρια διαλυμένα… φαντάζεστε το λόγο! Επισκευάστηκαν (ορισμένα) μετά από μια βδομάδα. Θαύμα!

Μεσογείων. Ύψος λίγο μετά το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Οι κόκκινοι σηματοδότες καμένοι και έπρεπε να φανταστείς πότε έρχεται η ώρα σου!

Ο κατάλογος των οδών και των λεωφόρων είναι ατελείωτος, αυτά που τελειώνουν είναι οι λάμπες. Οδηγώ ένα παπί και έχω κάνει πολλά, μα πάρα πολλά χιλιόμετρα και περνάω από πολλά, μα πάρα πολλά φανάρια καθημερινώς. Καθημερινά οι καμένες λάμπες και τα χαλασμένα φανάρια αυξάνονται.

Let’s go right to the point!

Τα ελληνικά φανάρια είναι της Siemens. Όπως και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Το σκάνδαλο της εταιρείας χάλασε την σύμβαση με το δημόσιο. Οι λάμπες καίγονται και δεν αλλάζονται, τα φανάρια χαλάνε και δεν αλλάζονται. Οι άνθρωποι σκοτώνονται και φυσικά… δεν αλλάζουνε. Η ποιότητα ζωής όμως αλλάζει. Υποβαθμίζεται. Ο δρόμος είναι ναρκοπέδιο. Δεν είναι σενάριο συνωμοσίας, είναι βίωμα.

Δεν θα θίξω ούτε την οδική συμπεριφορά των Ελλήνων, ούτε τους δρόμους. Κάποια άλλη στιγμή. Μόνο τα φανάρια. Και ούτε κουβέντα για διαγωνισμό και ανάληψη από άλλη εταιρεία. Είμαστε σε κρίση.

Μακρηγόρησα. Αλλά είναι το πρώτο άρθρο και είμαι λίγο τσιτωμένος.

Καλή χρονιά.

Cheers

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: